Dz.U.03.58.515
-
2003-09-01 zm. Dz.U.03.137.1302 art.17
-
2003-09-12 zm. Dz.U.03.149.1451 art.1,
art.2
-
2003-09-28 zm. Dz.U.03.149.1452 art.4
-
2003-11-17 zm. Dz.U.03.162.1568 art.133
-
2003-12-09 zm. Dz.U.03.200.1953 art.3
-
2004-01-01 zm. Dz.U.03.124.1152 art.148
-
zm. Dz.U.03.149.1452 art.4
-
2004-01-25 zm. Dz.U.03.130.1190 art.4
-
2004-05-01 zm. Dz.U.03.124.1152 art.148
-
zm. Dz.U.04.29.257 art.115
-
zm. Dz.U.04.54.535 art.141
-
zm. Dz.U.04.92.884 art.1
-
2004-07-01 zm. Dz.U.03.210.2036 art.9
-
zm. Dz.U.04.121.1264 art.8
-
2004-08-21 zm. Dz.U.04.173.1808 art.22
USTAWA
z dnia 20 czerwca 1997 r.
Prawo o ruchu drogowym
(tekst jednolity)
(Stan aktualny na: marzec'2005 r.)
Dział I
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa
reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach
zamieszkania, warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu,
wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych
uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego.
2. Przepisy ustawy
stosuje się również do ruchu odbywającego się poza drogami
publicznymi, jeżeli jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia
bezpieczeństwa uczestników tego ruchu.
Art. 2. Użyte
w ustawie okre¶lenia oznaczają:
1) "droga" -
wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika,
drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z
torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego
pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu
pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
2) "droga twarda"
- drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej,
klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub
kamienno-betonowych, jeżeli długo¶ć nawierzchni przekracza 20 m;
inne drogi są drogami gruntowymi;
3) "autostrada"
- drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na
której nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną
tylko do ruchu pojazdów samochodowych, które na
równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędko¶ć co najmniej 40
km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep;
4) "droga
ekspresowa" - drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną
odpowiednimi znakami drogowymi, na której skrzyżowania
występują wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów
samochodowych;
5) "droga dla
rowerów" - drogę lub jej czę¶ć przeznaczoną do ruchu
rowerów jedno¶ladowych, oznaczoną odpowiednimi znakami
drogowymi;
6) "jezdnia" -
czę¶ć drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; okre¶lenie to nie
dotyczy torowisk wydzielonych z jezdni;
7) "pas ruchu"
- każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu
jednego rzędu pojazdów wielo¶ladowych, oznaczony lub
nieoznaczony znakami drogowymi;
8) "pobocze" -
czę¶ć drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona
do ruchu pieszych lub niektórych pojazdów, postoju
pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
9) "chodnik" -
czę¶ć drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;
10) "skrzyżowanie"
- przecięcie się w jednym poziomie
dróg mających jezdnię, ich
połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi
przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia; okre¶lenie to
nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z
drogą gruntową lub stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się
przy drodze;
11) "przej¶cie dla
pieszych" - powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub
torowiska przeznaczoną do przechodzenia przez pieszych, oznaczoną
odpowiednimi znakami drogowymi;
12) "przejazd dla
rowerzystów" - powierzchnię jezdni lub torowiska
przeznaczoną do przejeżdżania przez rowerzystów, oznaczoną
odpowiednimi znakami drogowymi;
13) "przystanek"
- miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego,
oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi;
14) "tunel" -
budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;
15) "obszar
zabudowany" - obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi;
16) "strefa
zamieszkania" - obszar obejmujący drogi publiczne lub inne
drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu
drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami
drogowymi;
17) "uczestnik
ruchu" - pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające
w pojeĽdzie lub na pojeĽdzie znajdującym się na drodze;
18) "pieszy" -
osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej
robót lub czynno¶ci przewidzianych odrębnymi przepisami; za
pieszego uważa się również osobę prowadzącą, ciągnącą lub
pchającą rower, motorower, motocykl, wózek dziecięcy,
podręczny lub inwalidzki, osobę poruszającą się w wózku
inwalidzkim, a także osobę w wieku do 10 lat kierującą rowerem pod
opieką osoby dorosłej;
19) "kolumna
pieszych" - zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez
kierownika lub dowódcę;
20) "kierujący"
- osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów,
a także osobę, która prowadzi kolumnę pieszych, jedzie
wierzchem albo pędzi zwierzęta pojedynczo lub w stadzie;
21) "kierowca"
- osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym;
22) "szczególna
ostrożno¶ć" - ostrożno¶ć polegającą na zwiększeniu uwagi i
dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i
sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym
odpowiednio szybkie reagowanie;
23) "ustąpienie
pierwszeństwa" - powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby
zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo
istotnej zmiany prędko¶ci, a pieszego - do zatrzymania się,
zwolnienia lub przyspieszenia kroku;
24) "ruch kierowany"
- ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji ¶wietlnej albo
przez uprawnioną osobę;
25) "niedostateczna
widoczno¶ć" - widoczno¶ć występującą od zmierzchu do ¶witu, a
także w warunkach zmniejszonej przejrzysto¶ci powietrza od ¶witu do
zmierzchu;
26) "wymijanie"
- przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu
poruszającego się w przeciwnym kierunku;
27) "omijanie"
- przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu,
uczestnika ruchu lub przeszkody;
28) "wyprzedzanie"
- przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu
poruszającego się w tym samym kierunku;
29) "zatrzymanie
pojazdu" - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków
lub przepisów ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1
minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu wynikające z tych
warunków lub przepisów;
30) "postój
pojazdu" - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków
lub przepisów ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;
31) "pojazd" -
¶rodek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz
maszynę lub urządzenie do tego przystosowane;
32) "pojazd
silnikowy" - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru
i pojazdu szynowego;
33) "pojazd
samochodowy" - pojazd silnikowy, którego konstrukcja
umożliwia jazdę z prędko¶cią przekraczającą 25 km/h; okre¶lenie to
nie obejmuje ciągnika rolniczego;
34) "pojazd
wolnobieżny" - pojazd silnikowy, którego konstrukcja
ogranicza prędko¶ć jazdy do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika
rolniczego;
35) "pojazd
członowy" - zespół pojazdów składający się z
pojazdu silnikowego złączonego z naczepą;
36) (1)
"pojazd specjalny" - pojazd samochodowy lub przyczepę
przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która
powoduje konieczno¶ć dostosowania nadwozia lub posiadania
specjalnego wyposażenia; w pojeĽdzie tym mogą być przewożone osoby i
rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji;
37) (2)
"pojazd używany do celów specjalnych" - pojazd
samochodowy przystosowany w sposób szczególny do
przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne
Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową,
Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję
Transportu Drogowego i Służbę Więzienną;
38) "pojazd
uprzywilejowany" - pojazd wysyłający sygnały ¶wietlne w postaci
niebieskich ¶wiateł błyskowych i jednocze¶nie sygnały dĽwiękowe o
zmiennym tonie, jadący z włączonymi ¶wiatłami mijania lub drogowymi;
okre¶lenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie, na
której początku i na końcu znajdują się pojazdy
uprzywilejowane wysyłające dodatkowo sygnały ¶wietlne w postaci
czerwonego ¶wiatła błyskowego;
39) (3)
"pojazd zabytkowy" - pojazd, który na podstawie
odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków
lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;
40) "samochód
osobowy" - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do
przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich
bagażu;
41) "autobus" -
pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej
niż 9 osób łącznie z kierowcą;
41a) "autobus
szkolny" - autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły,
barwy pomarańczowej, oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi
tablicami barwy białej, z napisem barwy czarnej "autobus
szkolny";
42) "samochód
ciężarowy" - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do
przewozu ładunków; okre¶lenie to obejmuje również
samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do
przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z
kierowcą;
42a) (4)
"ciągnik samochodowy" - pojazd samochodowy przeznaczony
konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; okre¶lenie to
obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy;
43) "taksówka"
- pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony,
przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą:
a) osób w liczbie
nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego
(taksówka osobowa),
b) ładunków o masie
nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa);
44) "ciągnik
rolniczy" - pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie
ze sprzętem do prac rolnych, le¶nych lub ogrodniczych; ciągnik taki
może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do
prac ziemnych;
45) "motocykl"
- pojazd samochodowy jedno¶ladowy lub z bocznym wózkiem -
wielo¶ladowy;
46) "motorower"
- pojazd jedno¶ladowy lub dwu¶ladowy zaopatrzony w silnik spalinowy
o pojemno¶ci skokowej nieprzekraczającej 50 cm3, którego
konstrukcja ogranicza prędko¶ć jazdy do 45 km/h;
47) "rower" -
pojazd jedno¶ladowy lub wielo¶ladowy poruszany siłą mię¶ni osoby
jadącej tym pojazdem;
48) "wózek
inwalidzki" - pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania
się osoby niepełnosprawnej, napędzany siłą mię¶ni lub za pomocą
silnika, którego konstrukcja ogranicza prędko¶ć jazdy do
prędko¶ci pieszego;
49) "zespół
pojazdów" - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania
się po drodze jako cało¶ć; nie dotyczy to pojazdów złączonych
w celu holowania;
50) "przyczepa"
- pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;
51) "przyczepa
lekka" - przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita
nie przekracza 750 kg;
52) "naczepa" -
przyczepę, której czę¶ć spoczywa na pojeĽdzie silnikowym i
obciąża ten pojazd;
53) "masa własna"
- masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami,
smarami i cieczami w ilo¶ciach nominalnych, bez kierującego;
54) "dopuszczalna
masa całkowita" - największą okre¶loną wła¶ciwymi warunkami
technicznymi masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem,
dopuszczonego do poruszania się po drodze;
55) "rzeczywista
masa całkowita" - masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się
na nim rzeczy i osób;
56) "dopuszczalna
ładowno¶ć" - największą masę ładunku i osób, jaką może
przewozić pojazd, która stanowi różnicę dopuszczalnej
masy całkowitej i masy własnej pojazdu;
57) "nacisk osi"
- sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się
na jednej osi;
58) (5)
"VIN" - numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony
przez producenta.
Dział II
Ruch drogowy
Rozdział 1
Zasady ogólne
Art. 3. 1. Uczestnik
ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować
ostrożno¶ć albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną
ostrożno¶ć, unikać wszelkiego działania, które mogłoby
spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego,
ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój
lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez
działanie rozumie się również zaniechanie.
2. Przepis ust. 1
stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi,
jeżeli jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których
mowa w tym przepisie.
3. Jeżeli uczestnik
ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa
ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne ¶rodki w
celu niezwłocznego usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego
uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników
ruchu.
Art. 4. Uczestnik
ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że
inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu
drogowego, chyba że okoliczno¶ci wskazują na możliwo¶ć odmiennego ich
zachowania.
Art. 5. 1. Uczestnik
ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować
się do poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące
ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów ¶wietlnych
oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów
ustawy wynika inny sposób zachowania niż nakazany przez te
osoby, sygnały ¶wietlne lub znaki drogowe.
2. Polecenia i sygnały
dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli
mają pierwszeństwo przed sygnałami ¶wietlnymi i znakami drogowymi.
3. Sygnały ¶wietlne
mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo
przejazdu.
Art. 6. 1. Polecenia
lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie
znajdującej się na drodze:
1) policjant;
2) żołnierz Żandarmerii
Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający
przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji
związanej z ratowaniem życia lub mienia;
3) funkcjonariusz Straży
Granicznej w strefie nadgranicznej;
3a) inspektor Inspekcji
Transportu Drogowego;
3b) umundurowany inspektor
kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny;
3c) (6)
strażnik gminny (miejski);
4) pracownik kolejowy na
przejeĽdzie kolejowym;
5) pracownik zarządu
drogi lub inna osoba wykonująca roboty na drodze na zlecenie lub za
zgodą zarządu drogi;
6) osoba nadzorująca
bezpieczne przej¶cie dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;
7) kierujący autobusem
szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub wysiadaniem
dzieci.
2. Osoby, o których
mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i
widoczne z dostatecznej odległo¶ci, zarówno w dzień, jak i w
nocy.
3. Przepis ust. 2 w
zakresie łatwej rozpoznawalno¶ci:
1) dotyczy osoby
wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;
2) nie dotyczy
kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych
pojazdów dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z
odpowiednio oznaczonego pojazdu.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i
porządku w trakcie kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego
wykonywania czynno¶ci w tym zakresie:
1) okre¶li, w drodze
rozporządzenia, organizację i sposób kierowania ruchem
drogowym;
2) może upoważnić, w
drodze rozporządzenia, inne osoby do wykonywania czynno¶ci, o
których mowa w ust. 1, oraz okre¶lić okoliczno¶ci,
szczegółowe warunki i sposób wykonywania tych
czynno¶ci.
Art. 7. 1. Znaki
i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub
informacje.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu i minister wła¶ciwy do spraw wewnętrznych, w
porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w
szczególno¶ci konieczno¶ć dostosowania sygnałów
drogowych do postanowień umów międzynarodowych, okre¶li, w
drodze rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym,
ich znaczenie i zakres obowiązywania.
3. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
wewnętrznych, uwzględniając konieczno¶ć zapewnienia czytelno¶ci i
zrozumiało¶ci znaków i sygnałów drogowych dla
uczestników ruchu drogowego, okre¶li, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów
drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także
warunki ich umieszczania na drogach.
Art. 8. 1. Osoba
niepełnosprawna o obniżonej sprawno¶ci ruchowej, kierująca pojazdem
samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do
niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu
lub postoju, w zakresie okre¶lonym przepisami, o których mowa
w art. 7 ust. 2.
2. Przepis ust. 1
stosuje się również do:
1) kierującego pojazdem
przewożącego osobę o obniżonej sprawno¶ci ruchowej;
2) pracowników
placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją
osób niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych
placówek.
3. Karta parkingowa
powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samochodowego w
sposób umożliwiający jej odczytanie.
4. Kartę parkingową
wydaje osobie niepełnosprawnej starosta. Za wydanie karty parkingowej
pobiera się opłatę w wysoko¶ci ustalonej przez ministra wła¶ciwego do
spraw transportu.
5. Kartę parkingową
osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie,
wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawno¶ci,
orzeczenia o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego, lub lekkiego
stopnia niepełnosprawno¶ci o przyczynie niepełnosprawno¶ci z kodu R
lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe
równoważnego na mocy przepisów szczególnych z
orzeczeniami o niepełnosprawno¶ci.
5a. W przypadku osób
niepełnosprawnych posiadających orzeczenia zaliczające do stopnia
lekkiego kartę parkingową wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz ze
wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia
27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz
zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776,
z póĽn. zm.). W przypadku orzeczeń wydanych przez organy
rentowe równoważnych z orzeczeniami o stopniu lekkim, w
których nie okre¶lono przyczyny niepełnosprawno¶ci, kartę
parkingową wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz z za¶wiadczeniem
lekarskim potwierdzającym ograniczenie sprawno¶ci ruchowej.
5b. Kartę parkingową
placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją
osób niepełnosprawnych wydaje starosta.
6. Przepis ust. 1
stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami
zaopatrzonymi w kartę parkingową wydaną za granicą.
7. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) wzór karty
parkingowej, uwzględniając w szczególno¶ci konieczno¶ć
ujednolicenia wzoru karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w
krajach europejskich, w celu umożliwienia korzystania osobom
niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu drogowym,
okre¶lonych w przepisach prawa krajowego;
1a) wzór oraz tryb
wydania karty parkingowej dla placówek, o których mowa
w ust. 2 pkt 2;
2) wysoko¶ć opłat za
wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej
wydaniem i dystrybucją.
8. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
zabezpieczenia społecznego i ministrem wła¶ciwym do spraw zdrowia
okre¶li, w drodze rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących
się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych
uprawnionych do uzyskania karty parkingowej oraz tryb wydawania tym
placówkom karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie
wydawania karty wła¶ciwym placówkom.
Art. 8a. (skre¶lony).
Art. 9. Uczestnik
ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić
przejazd pojazdu uprzywilejowanego, w szczególno¶ci przez
niezwłoczne usunięcie się z jego drogi, a w razie potrzeby
zatrzymanie się.
Art. 10. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem
ruchem na drogach krajowych.
2. Wojewoda sprawuje
nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich,
powiatowych i gminnych oraz na drogach publicznych położonych w
miastach na prawach powiatu i w mie¶cie stołecznym Warszawie.
3. Generalny Dyrektor
Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach
krajowych, z zastrzeżeniem ust. 6.
4. Marszałek
województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z
zastrzeżeniem ust. 6.
5. Starosta zarządza
ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.
6. Prezydent miasta
zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na
prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.
7. Zarządzanie ruchem
na drogach w strefie zamieszkania, z wyjątkiem dróg
publicznych, należy do podmiotów zarządzających tymi drogami.
8. Generalny Dyrektor
Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie
zarządzania ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.
9. Drogami krajowymi,
wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne
okre¶lone zgodnie z przepisami o drogach publicznych.
10. Organy sprawujące
nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę
organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny
lub konieczno¶ć zapewnienia ruchu tranzytowego.
11. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, mając na uwadze konieczno¶ć ochrony dróg
przed zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie
zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może
wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu
pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów
pojazdów.
12. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w
szczególno¶ci:
1) konieczno¶ć
zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,
2) potrzebę efektywnego
wykorzystania dróg publicznych,
3) potrzeby społeczno¶ci
lokalnej,
okre¶li, w
drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem
na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
Rozdział 2
Ruch pieszych
Art. 11. 1. Pieszy
jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w
razie ich braku - z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie
można z niego korzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod
warunkiem zajmowania miejsca jak najbliżej jej krawędzi i ustępowania
miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi.
2. Pieszy idący po
poboczu lub jezdni jest obowiązany i¶ć lewą stroną drogi.
3. Piesi idący jezdnią
są obowiązani i¶ć jeden za drugim. Na drodze o małym ruchu, w
warunkach dobrej widoczno¶ci, dwóch pieszych może i¶ć obok
siebie.
4. Korzystanie przez
pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie
braku chodnika lub pobocza albo niemożno¶ci korzystania z nich.
Pieszy, z wyjątkiem osoby niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi,
jest obowiązany ustąpić miejsca rowerowi.
5. Przepisów
ust. 1-4 nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy
korzysta z całej szeroko¶ci drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem.
Art. 12. 1. Kolumna
pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać
tylko prawą stroną jezdni.
2. Do kolumny pieszych
w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 1 i
2.
3. Liczba pieszych
idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać 4, a w
kolumnie wojskowej - 6, pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej
niż połowy szeroko¶ci jezdni.
4. Piesi w wieku do 10
lat mogą i¶ć w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co
najmniej jednej osoby pełnoletniej.
5. Długo¶ć kolumny
pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległo¶ć między kolumnami nie
może być mniejsza niż 100 m.
6. Jeżeli przemarsz
kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej widoczno¶ci:
1) pierwszy i ostatni z
idących z lewej strony są obowiązani nie¶ć latarki:
a) pierwszy - ze ¶wiatłem
białym, skierowanym do przodu,
b) ostatni - ze ¶wiatłem
czerwonym, skierowanym do tyłu;
2) w kolumnie o długo¶ci
przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu i z tyłu są
obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających
wła¶ciwym warunkom technicznym, a ponadto idący po lewej stronie są
obowiązani nie¶ć dodatkowe latarki ze ¶wiatłem białym, rozmieszczone
w taki sposób, aby odległo¶ć między nimi nie przekraczała 10
m;
3) ¶wiatło latarek
powinno być widoczne z odległo¶ci co najmniej 150 m.
7. Zabrania się:
1) ruchu po jezdni
kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy kolumny
wojskowej lub policyjnej;
2) ruchu po jezdni
kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedostatecznej
widoczno¶ci;
3) prowadzenia po jezdni
kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat.
Art. 13. 1. Pieszy,
przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożno¶ć oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
korzystać z przej¶cia dla pieszych. Pieszy znajdujący się na tym
przej¶ciu ma pierwszeństwo przed pojazdem.
2. Przechodzenie przez
jezdnię poza przej¶ciem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległo¶ć od
przej¶cia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w
odległo¶ci mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przej¶cia,
przechodzenie jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu.
3. Przechodzenie przez
jezdnię poza przej¶ciem dla pieszych, o którym mowa w ust. 2,
jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia
bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy
jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej
krawędzi jezdni i¶ć drogą najkrótszą, prostopadle do osi
jezdni.
4. Jeżeli na drodze
znajduje się przej¶cie nadziemne lub podziemne dla pieszych, pieszy
jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
5. Na obszarze
zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują
tramwaje po torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc
przez jezdnię lub torowisko jest obowiązany korzystać tylko z
przej¶cia dla pieszych.
6. Przechodzenie przez
torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w miejscu do
tego przeznaczonym.
7. Jeżeli wysepka dla
pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z
przej¶ciem dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest
dozwolone tylko po tym przej¶ciu.
8. Jeżeli przej¶cie
dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przej¶cie na
każdej jezdni uważa się za przej¶cie odrębne. Przepis ten stosuje się
odpowiednio do przej¶cia dla pieszych w miejscu, w którym ruch
pojazdów jest rozdzielony wysepką lub za pomocą innych
urządzeń na jezdni.
Art. 14. Zabrania
się:
1) wchodzenia na jezdnię:
a) bezpo¶rednio przed
jadący pojazd, w tym również na przej¶ciu dla pieszych,
b) spoza pojazdu lub innej
przeszkody ograniczającej widoczno¶ć drogi;
2) przechodzenia przez
jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczno¶ci drogi;
3) zwalniania kroku lub
zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia
przez jezdnię lub torowisko;
4) przebiegania przez
jezdnię;
5) chodzenia po
torowisku;
6) wchodzenia na
torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub
opuszczanie ich rozpoczęto;
7) przechodzenia przez
jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające lub
przeszkoda oddzielają drogę dla pieszych albo chodnik od jezdni, bez
względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują.
Art. 15. Przepisów
art. 11-14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów
na drodze.
Rozdział 3
Ruch pojazdów
Oddział 1
Zasady ogólne
Art. 16. 1. Kierującego
pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.
2. Kierujący pojazdem,
korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej
jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu
do nieruchomo¶ci położonej przy drodze.
3. Kierujący pojazdem,
korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach
ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej
połowie jezdni.
4. Kierujący pojazdem
jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Jeżeli
pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej niż
jednego pasa.
5. Kierujący pojazdem
zaprzęgowym, rowerem, motorowerem, wózkiem ręcznym oraz osoba
prowadząca pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po
poboczu, chyba że nie nadaje się ono do jazdy lub ruch pojazdu
utrudniałby ruch pieszych.
6. Kierujący pojazdem
znajdującym się na czę¶ci jezdni, po której jeżdżą pojazdy
szynowe, jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi
szynowemu.
Oddział 2
Włączanie się do ruchu
Art. 17. 1. Włączanie
się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub
zatrzymaniu się niewynikającym z warunków lub przepisów
ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu:
1) na drogę z
nieruchomo¶ci, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego
obiektu, z drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy
zamieszkania;
2) na drogę z pola lub na
drogę twardą z drogi gruntowej;
3) na jezdnię z pobocza,
z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;
3a) na jezdnię lub pobocze
z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd dla
rowerzystów;
4) pojazdem szynowym - na
drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.
2. Kierujący pojazdem,
włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną
ostrożno¶ć oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub
uczestnikowi ruchu.
Art. 18. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego
(trolejbusowego) na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć
prędko¶ć, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu
autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli kierujący
takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu
lub wjechania z zatoki na jezdnię.
2. Kierujący autobusem
(trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na
sąsiedni pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie
spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Art. 18a. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest
obowiązany:
1) zatrzymać się, o ile
kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;
2) zmniejszyć prędko¶ć, a
w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym
autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje
on zamiar wykonania takiego manewru.
2. Kierujący
autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może
wjechać na sąsiedni pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się,
że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Oddział 3
Prędko¶ć i hamowanie
Art. 19. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany jechać z prędko¶cią zapewniającą panowanie
nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się
odbywa, a w szczególno¶ci: rzeĽby terenu, stanu i widoczno¶ci
drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i
natężenia ruchu.
2. Kierujący pojazdem
jest obowiązany:
1) jechać z prędko¶cią
nieutrudniającą jazdy innym kierującym;
2) hamować w sposób
niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;
3) utrzymywać odstęp
niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania
się poprzedzającego pojazdu.
3. Poza obszarem
zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach
ruchu, kierujący pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem
prędko¶ci albo pojazdem lub zespołem pojazdów o długo¶ci
przekraczającej 7 m jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od pojazdu
silnikowego znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające
pojazdy mogły bezpiecznie wjechać w lukę utrzymywaną między tymi
pojazdami. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem
przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest zabronione.
Art. 20. 1. (7)
Prędko¶ć dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze
zabudowanym w godzinach 5.00-23.00 wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem
ust. 2.
1a. (8)
Prędko¶ć dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze
zabudowanym w godzinach 23.00-5.00 wynosi 60 km/h, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2. Prędko¶ć
dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie
zamieszkania wynosi 20 km/h.
3. Prędko¶ć
dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5,
wynosi w przypadku:
1) samochodu osobowego,
motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 t:
a) na autostradzie - 130
km/h,
b) na drodze ekspresowej
dwujezdniowej - 110 km/h,
c) na drodze ekspresowej
jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch
pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h,
d) na pozostałych drogach
- 90 km/h;
2) zespołu pojazdów
lub pojazdu niewymienionego w pkt 1:
a) na autostradzie, drodze
ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch
pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 80 km/h,
b) na pozostałych drogach
- 70 km/h.
4. Dopuszczalna
prędko¶ć autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne
okre¶lone w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na
autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h.
5. (skre¶lony).
6. Prędko¶ć
dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust.
2, wynosi:
1) ciągnika rolniczego
(również z przyczepą) - 30 km/h;
2) pojazdu z urządzeniem
wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego -
30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym;
3) motocykla (również
z przyczepą) i motoroweru, którymi przewozi się dziecko w
wieku do 7 lat - 40 km/h.
Art. 21. 1. Organ
zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za
pomocą znaków drogowych, prędko¶ć dopuszczalną pojazdów
obowiązującą na obszarze zabudowanym.
2. Prędko¶ć
dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być:
1) zmniejszona - jeżeli
warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym
przemawiają;
2) zwiększona - jeżeli
warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie
bezpieczeństwa ruchu.
3. Organ zarządzający
ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych,
prędko¶ć dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem
zabudowanym, jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej
odcinku za tym przemawiają.
4. Organ rejestrujący
pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędko¶ć
niższą niż okre¶lona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione
konstrukcją lub stanem technicznym pojazdu. Ograniczenie prędko¶ci
należy uwidocznić na znaku umieszczonym z tyłu pojazdu.
Oddział 4
Zmiana kierunku jazdy
lub pasa ruchu
Art. 22. 1. Kierujący
pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z
zachowaniem szczególnej ostrożno¶ci.
2. Kierujący pojazdem
jest obowiązany zbliżyć się:
1) do prawej krawędzi
jezdni - jeżeli zamierza skręcić w prawo;
2) do ¶rodka jezdni lub
na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi - jeżeli
zamierza skręcić w lewo.
3. Przepisu ust. 2 nie
stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie
z zasadą okre¶loną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda
wyłącznie w jednym kierunku.
4. Kierujący pojazdem,
zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa
pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać,
oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony.
5. Kierujący pojazdem
jest obowiązany zawczasu i wyraĽnie sygnalizować zamiar zmiany
kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania
niezwłocznie po wykonaniu manewru.
6. Zabrania się
zawracania:
1) w tunelu, na mo¶cie,
wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;
2) na autostradzie;
3) na drodze ekspresowej,
z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego;
4) w warunkach, w których
mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch ten
utrudnić.
Oddział 5
Wymijanie, omijanie i
cofanie
Art. 23. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany:
1) przy wymijaniu
zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika
ruchu, a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędko¶ć lub
zatrzymać się;
2) przy omijaniu zachować
bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub
przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędko¶ć; omijanie pojazdu
sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z
jego prawej strony;
3) przy cofaniu ustąpić
pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować
szczególną ostrożno¶ć, a w szczególno¶ci:
a) sprawdzić, czy
wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub
jego utrudnienia,
b) upewnić się, czy za
pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudno¶ci w osobistym
upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej
osoby.
2. Zabrania się
cofania pojazdem w tunelu, na mo¶cie, wiadukcie, autostradzie lub
drodze ekspresowej.
Oddział 6
Wyprzedzanie
Art. 24. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w
szczególno¶ci, czy:
1) ma odpowiednią
widoczno¶ć i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia
komukolwiek ruchu;
2) kierujący, jadący za
nim, nie rozpoczął wyprzedzania;
3) kierujący, jadący
przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru
wyprzedzania innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa
ruchu.
2. Kierujący pojazdem
jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną
ostrożno¶ć, a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu
lub uczestnika ruchu. W razie wyprzedzania pojazdu jedno¶ladowego lub
kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy niż 1 m.
3. Kierujący pojazdem
jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony
wyprzedzanego pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5 i 10.
4. Pojazd szynowy może
być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów
uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni
jednokierunkowej.
5. Wyprzedzanie
pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar
skręcenia w lewo, może odbywać się tylko z jego prawej strony.
6. Kierującemu
pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i
bezpo¶rednio po nim zwiększania prędko¶ci. Kierujący pojazdem
wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem bez silnika jest
obowiązany zjechać jak najbardziej na prawo i - w razie potrzeby -
zatrzymać się w celu ułatwienia wyprzedzania.
7. Zabrania się
wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni:
1) przy dojeżdżaniu do
wierzchołka wzniesienia;
2) na zakręcie oznaczonym
znakami ostrzegawczymi;
3) na skrzyżowaniu, z
wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch
jest kierowany.
8. Dopuszcza się
wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2,
na jezdni:
1) jednokierunkowej;
2) dwukierunkowej na
odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący nie
wjeżdża na czę¶ć jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym
- w miejscu, gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.
9. Dopuszcza się
wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu
sygnalizującego zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie
wjeżdża na czę¶ć jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym.
10. Dopuszcza się
wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami
ruchu, przy zachowaniu warunków okre¶lonych w ust. 1 i 7:
1) na jezdni
jednokierunkowej;
2) na jezdni
dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze
zabudowanym lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym
przeznaczone są do jazdy w tym samym kierunku.
11. Zabrania się
wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym.
Oddział 7
Przecinanie się
kierunków ruchu
Art. 25. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożno¶ć i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi
nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli skręca w lewo - także
jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo.
2. Przepisu ust. 1 nie
stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w
stosunku do innych pojazdów, bez względu na to, z której
strony nadjeżdża.
3. Przepisy ust. 1 i 2
stosuje się również w razie przecinania się kierunków
ruchu poza skrzyżowaniem.
4. Kierującemu
pojazdem zabrania się:
1) wjeżdżania na
skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do
kontynuowania jazdy;
2) rozdzielania kolumny
pieszych.
Art. 26. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do przej¶cia dla pieszych, jest obowiązany
zachować szczególną ostrożno¶ć i ustąpić pierwszeństwa
pieszemu znajdującemu się na przej¶ciu.
2. Kierujący pojazdem,
który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić
pierwszeństwa pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię
drogi, na którą wjeżdża.
3. Kierującemu
pojazdem zabrania się:
1) wyprzedzania pojazdu
na przej¶ciu dla pieszych i bezpo¶rednio przed nim, z wyjątkiem
przej¶cia, na którym ruch jest kierowany;
2) omijania pojazdu,
który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu
ustąpienia pierwszeństwa pieszemu;
3) jazdy wzdłuż po
chodniku lub przej¶ciu dla pieszych.
4. Kierujący pojazdem,
przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest obowiązany
jechać powoli i ustąpić pierwszeństwa pieszemu.
5. Przepis ust. 4
stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze
względu na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych
i pojazdów odbywa się po tej samej powierzchni.
6. Kierujący pojazdem
jest obowiązany zachować szczególną ostrożno¶ć przy
przejeżdżaniu obok oznaczonego przystanku tramwajowego
nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest
wyposażony w wysepkę dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża
tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w
takim miejscu i na taki czas, aby zapewnić pieszemu swobodne doj¶cie
do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy
ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej.
7. W razie
przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej
specjalnego znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawno¶ci
ruchowej, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w celu
umożliwienia jej przej¶cia.
Art. 27. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest
obowiązany zachować szczególną ostrożno¶ć i ustąpić
pierwszeństwa rowerowi znajdującemu się na przejeĽdzie.
2. (skre¶lony).
3. Kierujący pojazdem,
przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią, jest
obowiązany ustąpić pierwszeństwa rowerowi.
4. Kierującemu
pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeĽdzie dla
rowerzystów i bezpo¶rednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu,
na którym ruch jest kierowany.
Art. 28. 1. Kierujący
pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając
przez przejazd, jest obowiązany zachować szczególną
ostrożno¶ć. Przed wjechaniem na tory jest on obowiązany upewnić się,
czy nie zbliża się pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć odpowiednie
¶rodki ostrożno¶ci, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych
powodów przejrzysto¶ć powietrza jest zmniejszona.
2. Kierujący jest
obowiązany prowadzić pojazd z taką prędko¶cią, aby mógł go
zatrzymać w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy
urządzenie zabezpieczające albo dawany sygnał zabrania wjazdu na
przejazd.
3. Kierującemu
pojazdem zabrania się:
1) objeżdżania
opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania
na przejazd, jeżeli opuszczanie ich zostało rozpoczęte lub
podnoszenie nie zostało zakończone;
2) wjeżdżania na
przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do
kontynuowania jazdy;
3) wyprzedzania pojazdu
na przejeĽdzie kolejowym i bezpo¶rednio przed nim;
4) omijania pojazdu
oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby to
wjechania na czę¶ć jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku
ruchu.
4. W razie
unieruchomienia pojazdu na przejeĽdzie kolejowym, kierujący jest
obowiązany niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to
możliwe, ostrzec kierującego pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie.
5. Kierujący pojazdem
lub zespołem pojazdów o długo¶ci przekraczającej 10 m, który
nie może rozwinąć prędko¶ci większej niż 6 km/h, przed wjazdem na
przejazd kolejowy jest obowiązany upewnić się, czy w czasie
potrzebnym na przejechanie przez ten przejazd nie nadjedzie pojazd
szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem
kolejowym.
6. Przepisy ust. 1-4
stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe;
przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu
tramwajowego, na którym ruch jest kierowany.
Oddział 8
Ostrzeganie oraz jazda w
warunkach zmniejszonej przejrzysto¶ci powietrza
Art. 29. 1. Kierujący
pojazdem może używać sygnału dĽwiękowego lub ¶wietlnego, w razie gdy
zachodzi konieczno¶ć ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.
2. Zabrania się:
1) nadużywania sygnału
dĽwiękowego lub ¶wietlnego;
2) używania sygnału
dĽwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w
związku z bezpo¶rednim niebezpieczeństwem;
3) ostrzegania ¶wiatłami
drogowymi w warunkach, w których może to spowodować
o¶lepienie innych kierujących.
Art. 30. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożno¶ć w
czasie jazdy w warunkach zmniejszonej przejrzysto¶ci powietrza,
spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi lub innymi przyczynami, a
ponadto:
1) kierujący pojazdem
silnikowym jest obowiązany:
a) włączyć ¶wiatła mijania
lub przeciwmgłowe przednie albo oba te ¶wiatła jednocze¶nie,
b) poza obszarem
zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dĽwiękowe
w czasie wyprzedzania lub omijania;
2) kierujący innym
pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany:
a) włączyć ¶wiatła, w
które pojazd jest wyposażony,
b) korzystać z pobocza
drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi
jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.
2. Obowiązek używania
¶wiateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem
także podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub
przepisów ruchu drogowego.
3. Kierujący pojazdem
może używać tylnych ¶wiateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona
przejrzysto¶ć powietrza ogranicza widoczno¶ć na odległo¶ć mniejszą
niż 50 m. W razie poprawy widoczno¶ci kierujący pojazdem jest
obowiązany niezwłocznie wyłączyć te ¶wiatła.
Oddział 9
Holowanie
Art. 31. 1. Kierujący
może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że:
1) prędko¶ć pojazdu
holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h
poza tym obszarem;
2) pojazd holujący ma
włączone ¶wiatła mijania również w okresie dostatecznej
widoczno¶ci;
3) w pojeĽdzie holowanym
znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym
pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wykluczający
potrzebę kierowania nim;
4) pojazd holowany jest
połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający
odczepienie się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla,
który powinien być połączony z pojazdem holującym połączeniem
giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;
5) pojazd holowany, z
wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie
ostrzegawczym trójkątem odblaskowym, a w okresie
niedostatecznej widoczno¶ci ma ponadto włączone ¶wiatła pozycyjne;
zamiast oznaczenia trójkątem odblaskowym pojazd holowany może
wysyłać żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla
innych uczestników ruchu;
6) w pojeĽdzie holowanym
na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ
hamulców, a w pojeĽdzie holowanym na połączeniu giętkim - dwa
układy;
7) odległo¶ć między
pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od 4
do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane
na przemian pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w
chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu tego nie
stosuje się w razie holowania pojazdów jednostek wojskowych
podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.
2. Zabrania się
holowania:
1) pojazdu o niesprawnym
układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że sposób
holowania wyklucza potrzebę ich użycia;
2) pojazdu za pomocą
połączenia giętkiego, jeżeli w pojeĽdzie tym działanie układu
hamulcowego uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest
unieruchomiony;
3) więcej niż jednego
pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;
4) pojazdem z przyczepą
(naczepą);
5) na autostradzie, z
wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do
najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.
3. W razie holowania
pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub
użycia hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego
nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu holującego.
Oddział 10
Ruch pojazdów w
kolumnie
Art. 32. 1. Liczba
pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może
przekraczać:
1) samochodów
osobowych, motorowerów lub motocykli - 10;
2) rowerów
jedno¶ladowych - 15;
3) pozostałych pojazdów
- 5.
2. Odległo¶ć między
jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn
pojazdów samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych
pojazdów.
3. (skre¶lony).
4. Jazda w kolumnie
nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących
przepisów ruchu drogowego.
5. Przepisów
ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz
do pojazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony
Narodowej.
6. Zabrania się
wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery jedno¶ladowe oraz pojazdy,
o których mowa w ust. 5.
7. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu
z ministrem wła¶ciwym do spraw transportu, kierując się konieczno¶cią
zapewnienia porządku oraz zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowego,
okre¶lą, w drodze rozporządzenia, sposób organizacji i
oznakowania kolumn pojazdów jednostek podporządkowanych
Ministrowi Obrony Narodowej.
Oddział 11
Przepisy dodatkowe o
ruchu rowerów, motorowerów oraz pojazdów
zaprzęgowych
Art. 33. 1. Kierujący
rowerem jedno¶ladowym jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów
lub z drogi dla rowerów i pieszych. Kierujący rowerem,
korzystając z drogi dla rowerów i pieszych, jest obowiązany
zachować szczególną ostrożno¶ć i ustępować miejsca pieszym.
1a. W razie braku
drogi dla rowerów lub drogi dla rowerów i pieszych
kierujący rowerem jedno¶ladowym jest obowiązany korzystać z pobocza,
z zastrzeżeniem art. 16 ust. 5, a jeżeli nie jest to możliwe - z
jezdni.
2. Dziecko w wieku do
7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono
umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę.
3. Kierującemu rowerem
lub motorowerem zabrania się:
1) jazdy po jezdni obok
innego uczestnika ruchu;
2) jazdy bez trzymania co
najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub
podnóżkach;
3) czepiania się
pojazdów.
4. Na przejeĽdzie dla
rowerzystów, kierującemu rowerem zabrania się:
1) wjeżdżania
bezpo¶rednio przed jadący pojazd;
2) zwalniania lub
zatrzymywania się bez uzasadnionej przyczyny.
5. Korzystanie z
chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem
jedno¶ladowym jest dozwolone wyjątkowo, gdy:
1) opiekuje się on osobą
w wieku do lat 10 kierującą rowerem lub
2) (9)
szeroko¶ć chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów
jest dozwolony z prędko¶cią większą niż 50 km/h, wynosi co najmniej
2 m i brakuje wydzielonej drogi dla rowerów.
6. Kierujący rowerem,
korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać
powoli, zachować szczególną ostrożno¶ć i ustępować miejsca
pieszym.
7. Kierujący rowerem
może jechać lewą stroną jezdni na zasadach okre¶lonych dla ruchu
pieszych w przepisach art. 11 ust. 1-3, jeżeli opiekuje się on osobą
kierującą rowerem w wieku do lat 10.
Art. 34. 1. Do
zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio
sprawne fizycznie i dające sobą kierować.
2. Kierujący pojazdem
zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim
stanie, aby mógł nad nimi panować.
3. Bezpo¶rednio jeden
za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych.
Odległo¶ć między piątym pojazdem a następnym nie może być mniejsza
niż 200 m.
4. Kierujący pojazdem
zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu, gdzie nie ma
dostatecznej widoczno¶ci drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za
uzdę.
5. Kierującemu
pojazdem zaprzęgowym zabrania się:
1) przeciążania
zwierzęcia;
2) jazdy obok innego
uczestnika ruchu na jezdni;
3) pozostawiania pojazdu
niezabezpieczonego przed ruszeniem;
4) jazdy pojazdem na
płozach bez dzwonków lub grzechotek.
Rozdział 4
Ruch zwierząt
Art. 35. 1. Jazda
wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze
przeznaczonej do pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda
wierzchem i pędzenie zwierząt mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli
brak jest pobocza - po jezdni.
2. Do jazdy wierzchem
i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i
2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.
Art. 36. 1. Zabrania
się jazdy wierzchem:
1) bez uzdy;
2) obok innego uczestnika
ruchu na jezdni;
3) po drodze oznaczonej
znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której
obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;
4) po drodze twardej w
okresie niedostatecznej widoczno¶ci;
5) po drodze twardej
osobie w wieku poniżej 17 lat.
2. JeĽdziec może
prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.
Art. 37. 1. Zwierzęta
w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem.
Zwierzę pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi.
2. Poganiacz zwierząt
jest obowiązany:
1) i¶ć po lewej stronie
pędzonych zwierząt;
2) w okresie
niedostatecznej widoczno¶ci nie¶ć latarkę z widocznym z odległo¶ci
co najmniej 150 m ¶wiatłem białym.
3. Zwierzęta mogą być
prowadzone luzem przy pojeĽdzie zaprzęgowym z jego prawej strony, w
liczbie nie większej niż 2 sztuki.
4. Zabrania się:
1) pędzenia zwierząt po
drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a po
innej drodze twardej - w okresie od zmierzchu do ¶witu;
2) pędzenia zwierząt po
drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;
3) pędzenia zwierząt w
poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległo¶ć;
4) zatrzymywania zwierząt
na jezdni;
5) zajmowania przez
zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych
lub rowerów.
5. Rada powiatu może
wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na okre¶lonych drogach lub
obszarach oraz w okre¶lonym czasie.
Rozdział 5
Porządek i
bezpieczeństwo ruchu na drogach
Oddział 1
Przepisy porządkowe
Art. 38. Kierujący
pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie
uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub
kierującego:
1) dokument stwierdzający
uprawnienie do kierowania pojazdem;
2) dokument stwierdzający
dopuszczenie pojazdu do ruchu;
3) dokument stwierdzający
zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci
cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzający opłacenie składki tego
ubezpieczenia;
4) (10)
za¶wiadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2,
5) inne dokumenty, jeżeli
obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.
Art. 39. 1. Kierujący
pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem
wyposażonym w pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych
pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem ust. 3.
2. Obowiązek
korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy:
1) osoby mającej
orzeczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów;
2) kobiety o widocznej
ciąży;
3) kierującego taksówką
osobową podczas przewożenia pasażera;
4) instruktora lub
egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;
5) (11)
policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, inspektora kontroli skarbowej,
funkcjonariusza celnego i Służby Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej - podczas przewożenia osoby (osób)
zatrzymanej;
6) funkcjonariusza Biura
Ochrony Rządu podczas wykonywania czynno¶ci służbowych;
7) zespołu medycznego w
czasie udzielania pomocy medycznej;
8) konwojenta podczas
przewożenia warto¶ci pieniężnych;
9) osoby chorej lub
niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku
inwalidzkim.
3. W pojeĽdzie
samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w wieku do 12
lat, nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku
ochronnym lub innym urządzeniu do przewożenia dzieci, odpowiadającym
wadze i wzrostowi dziecka oraz wła¶ciwym warunkom technicznym.
4. Przepis ust. 3 nie
dotyczy przewozu dziecka taksówką osobową, pojazdem pogotowia
ratunkowego lub Policji.
Art. 40. 1. Kierujący
motocyklem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi pojazdami są
obowiązani używać w czasie jazdy hełmów ochronnych
odpowiadających wła¶ciwym warunkom technicznym.
2. Przepisu ust. 1 nie
stosuje się w odniesieniu do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy
bezpieczeństwa.
Art. 41. Osoba
wykonująca roboty lub inne czynno¶ci na drodze jest obowiązana używać
w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu
elementów odblaskowych odpowiadających wła¶ciwym warunkom
technicznym.
Art. 42. Niewidomy
podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nie¶ć
białą laskę w sposób widoczny dla innych uczestników
ruchu.
Art. 43. 1. Dziecko
w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która
osiągnęła wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy
zamieszkania.
2. Dziecko w wieku do
15 lat, poruszające się po drodze po zmierzchu poza obszarem
zabudowanym, jest obowiązane używać elementów odblaskowych w
sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.
3. Przepisy ust. 1 i 2
nie dotyczą drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych.
Art. 44. 1. Kierujący
pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany:
1) zatrzymać pojazd, nie
powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) przedsięwziąć
odpowiednie ¶rodki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu
wypadku;
3) niezwłocznie usunąć
pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania
ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;
4) podać swoje dane
personalne, dane personalne wła¶ciciela lub posiadacza pojazdu oraz
dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest
umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej, na
żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.
2. Jeżeli w wypadku
jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto:
1) udzielić niezbędnej
pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać pogotowie ratunkowe i Policję;
2) nie podejmować
czynno¶ci, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu
wypadku;
3) pozostać na miejscu
wypadku, a jeżeli wezwanie pogotowia lub Policji wymaga oddalenia
się - niezwłocznie powrócić na to miejsce.
3. Przepisy ust. 1 i 2
stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w
wypadku.
Art. 45. 1. Zabrania
się:
1) kierowania pojazdem,
prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt
osobie w stanie nietrzeĽwo¶ci, w stanie po użyciu alkoholu lub
¶rodka działającego podobnie do alkoholu;
2) holowania pojazdu
kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;
3) otwierania drzwi
pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez upewnienia
się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego
utrudnienia;
4) wykorzystywania drogi
lub poszczególnych jej czę¶ci w sposób niezgodny z
przeznaczeniem, chyba że przepisy szczegółowe stanowią
inaczej;
5) wjeżdżania na pas
między jezdniami;
6) pozostawiania na
drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić
bezpieczeństwu ruchu; jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe,
należy je oznaczyć w sposób widoczny w dzień i w nocy;
7) umieszczania na drodze
lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających ¶wiatło w
sposób powodujący o¶lepienie albo wprowadzających w błąd
uczestników ruchu;
8) samowolnego
umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania znaków
i sygnałów drogowych oraz urządzeń
ostrzegawczo-zabezpieczających lub kontrolnych na drodze, jak
również zmiany ich położenia lub ich zasłaniania;
9) za¶miecania lub
zanieczyszczania drogi;
10) samowolnego
umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów
lub symboli.
2. Kierującemu
pojazdem zabrania się:
1) korzystania podczas
jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w
ręku;
2) przewożenia osoby, o
której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowerze albo
motocyklu, chyba że jest przewożona w bocznym wózku;
3) przewożenia pasażera w
sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;
4) przewożenia w foteliku
ochronnym dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim
siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną
dla pasażera;
5) przewożenia, poza
specjalnym fotelikiem ochronnym, dziecka w wieku do 12 lat na
przednim siedzeniu pojazdu samochodowego.
Oddział 2
Zatrzymanie i postój
Art. 46. 1. Zatrzymanie
i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w
których jest on z dostatecznej odległo¶ci widoczny dla innych
kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego
lub jego utrudnienia.
2. Kierujący pojazdem,
zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak
najbliżej jej krawędzi oraz równolegle do niej.
3. W czasie postoju na
drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się,
jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią.
4. Kierujący pojazdem
jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju
wskazany znakami drogowymi.
5. Kierujący pojazdem
jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed
możliwo¶cią jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować
inne ¶rodki ostrożno¶ci niezbędne do uniknięcia wypadku.
Art. 47. 1. Dopuszcza
się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub
przedniej osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że:
1) na danym odcinku
jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;
2) szeroko¶ć chodnika
pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i
jest nie mniejsza niż 1,5 m;
3) pojazd umieszczony
przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na
jezdni.
2. Dopuszcza się, przy
zachowaniu warunków okre¶lonych w ust. 1 pkt 2, zatrzymanie
lub postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu
osobowego, motocykla, motoroweru lub roweru. Inny pojazd o
dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t może być w
cało¶ci umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym
odpowiednimi znakami drogowymi.
Art. 48. (skre¶lony).
Art. 49. 1. Zabrania
się zatrzymania pojazdu:
1) na przejeĽdzie
kolejowym, na przejeĽdzie tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w
odległo¶ci mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;
2) na przej¶ciu dla
pieszych, na przejeĽdzie dla rowerzystów oraz w odległo¶ci
mniejszej niż 10 m przed tym przej¶ciem lub przejazdem; na drodze
dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje
także za tym przej¶ciem lub przejazdem;
3) w tunelu, na mo¶cie
lub na wiadukcie;
4) na jezdni wzdłuż linii
ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli
zmusiłoby to innych kierujących pojazdami wielo¶ladowymi do
najeżdżania na tę linię;
5) na jezdni obok linii
przerywanej wyznaczającej krawędĽ jezdni oraz na jezdni i na poboczu
obok linii ciągłej wyznaczającej krawędĽ jezdni;
6) w odległo¶ci mniejszej
niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli
zostałyby one zasłonięte przez pojazd;
7) na jezdni przy jej
lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na
obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni
dwukierunkowej o małym ruchu;
8) na pasie między
jezdniami;
9) w odległo¶ci mniejszej
niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na
przystanku z zatoką - na całej jej długo¶ci;
10) w odległo¶ci
mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli
jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden pas ruchu;
11) na drodze dla
rowerów.
2. Zabrania się
postoju:
1) w miejscu
utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególno¶ci do i z bramy,
garażu, parkingu lub wnęki postojowej;
2) w miejscu
utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu lub
wyjazd tego pojazdu;
3) przed i za przejazdem
kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od przejazdu kolejowego
do słupka wskaĽnikowego z jedną kreską;
4) w strefie zamieszkania
w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;
5) na obszarze
zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej
masie całkowitej przekraczającej 16 t lub o długo¶ci przekraczającej
12 m, poza wyznaczonymi w tym celu parkingami.
3. Zabrania się
zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze
ekspresowej w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli
unieruchomienie pojazdu nastąpiło z przyczyn technicznych, kierujący
pojazdem jest obowiązany usunąć pojazd z jezdni oraz ostrzec innych
uczestników ruchu.
4. Zakaz zatrzymania
lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego
z warunków lub przepisów ruchu drogowego.
Art. 50. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu
silnikowego lub przyczepy z powodu uszkodzenia lub wypadku:
1) na autostradzie lub
drodze ekspresowej - w każdym przypadku;
2) na pozostałych drogach
twardych:
a) poza obszarem
zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym
jest to zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z
dostatecznej odległo¶ci,
b) na obszarze zabudowanym
- w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie
jest zabronione.
2. Postój
pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób
następujący:
1) na autostradzie lub
drodze ekspresowej - przez:
a) włączenie ¶wiateł
awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony,
należy włączyć ¶wiatła pozycyjne,
b) umieszczenie
ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległo¶ci 100 m za
pojazdem; trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu,
odpowiednio do miejsca unieruchomienia pojazdu;
2) na pozostałych
drogach:
a) poza obszarem
zabudowanym - przez umieszczenie w odległo¶ci 30-50 m za pojazdem
ostrzegawczego trójkąta odblaskowego i włączenie ¶wiateł
awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest wyposażony w ¶wiatła
awaryjne, należy włączyć ¶wiatła pozycyjne,
b) na obszarze zabudowanym
- przez włączenie ¶wiateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie jest w nie
wyposażony, należy włączyć ¶wiatła pozycyjne i umie¶cić ostrzegawczy
trójkąt odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysoko¶ci nie
większej niż 1 m.
3. Sygnalizowanie, o
którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju
pojazdu.
Art. 50a. 1. Pojazd
pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego
stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z
drogi przez straż gminną lub Policję na koszt wła¶ciciela lub
posiadacza.
2. Pojazd usunięty w
trybie okre¶lonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez
uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się
za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na
własno¶ć gminy z mocy ustawy.
3. Przepisu ust. 2 nie
stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn
niezależnych od osoby zobowiązanej.
4. Przepis ust. 2
stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia
pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa
własno¶ci oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych,
okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy
tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie
usuwania pojazdów bez tablic rejestracyjnych lub których
stan wskazuje na to, że nie są używane;
2) tryb postępowania w
zakresie przejęcia pojazdu na własno¶ć gminy.
Oddział 3
Używanie ¶wiateł
zewnętrznych
Art. 51. 1. Kierujący
pojazdem jest obowiązany używać ¶wiateł mijania podczas jazdy w
warunkach normalnej przejrzysto¶ci powietrza:
1) w czasie od zmierzchu
do ¶witu;
2) w okresie od 1
paĽdziernika do ostatniego dnia lutego - przez całą dobę;
3) w tunelu.
2. W czasie od ¶witu
do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzysto¶ci powietrza, zamiast
¶wiateł mijania, kierujący pojazdem może używać ¶wiateł do jazdy
dziennej.
3. W czasie od
zmierzchu do ¶witu, na nieo¶wietlonych drogach, zamiast ¶wiateł
mijania lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać ¶wiateł
drogowych, o ile nie o¶lepi innych kierujących albo pieszych
poruszających się w kolumnie. Kierujący pojazdem, używając ¶wiateł
drogowych, jest obowiązany przełączyć je na ¶wiatła mijania w razie
zbliżania się:
1) pojazdu
nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących
wyłączył ¶wiatła drogowe - drugi jest obowiązany uczynić to samo;
2) do pojazdu
poprzedzającego, jeżeli kierujący może być o¶lepiony;
3) pojazdu szynowego lub
komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej odległo¶ci, że
istnieje możliwo¶ć o¶lepienia kierujących tymi pojazdami.
4. Kierujący
motocyklem, motorowerem lub pojazdem szynowym jest obowiązany używać
podczas jazdy ¶wiateł mijania, z zastrzeżeniem ust. 3.
5. Na drodze krętej,
oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący pojazdem może
używać przednich ¶wiateł przeciwmgłowych od zmierzchu do ¶witu,
również w warunkach normalnej przejrzysto¶ci powietrza.
6. Przepisów
ust. 1-4 nie stosuje się do kierujących pojazdami, które nie
są wyposażone w ¶wiatła mijania, drogowe lub ¶wiatła do jazdy
dziennej. W przypadkach okre¶lonych w ust. 1 pkt 1 i 3 zamiast tych
¶wiateł należy używać ¶wiateł stanowiących obowiązkowe wyposażenie
pojazdów.
7. Przepisy ust. 1-5
stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wynikającego z
warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli
zatrzymanie trwa ponad 1 minutę, dopuszcza się wyłączenie ¶wiateł
zewnętrznych pojazdu, o ile na tym samym pasie ruchu, przed tym
pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.
Art. 52. 1. Kierujący
pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej
widoczno¶ci, podczas zatrzymania niewynikającego z warunków
ruchu lub przepisów ruchu drogowego oraz podczas postoju, jest
obowiązany używać ¶wiateł pozycyjnych przednich i tylnych lub ¶wiateł
postojowych. W pojeĽdzie niezłączonym z przyczepą oraz w zespole
pojazdów o długo¶ci nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się
włączenie ¶wiateł postojowych jedynie od strony ¶rodka jezdni.
2. Podczas zatrzymania
lub postoju, w miejscu o¶wietlonym w stopniu zapewniającym widoczno¶ć
pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem, wszystkie
¶wiatła pojazdu mogą być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu
szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje się urządzenie lub
ładunek, wystające poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi
¶wiatłami.
3. ¦wiatło
o¶wietlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tylko
podczas zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie o¶lepi innych
uczestników ruchu. Ograniczenie to nie dotyczy pojazdu
uprzywilejowanego.
Oddział 4
Warunki używania
pojazdów w ruchu drogowym
Art. 53. 1. Pojazdem
uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy:
1) jednostek ochrony
przeciwpożarowej;
2) pogotowia ratunkowego;
3) Policji;
4) jednostki ratownictwa
chemicznego;
5) Straży Granicznej;
6) Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego;
7) Agencji Wywiadu;
8) (12)
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
9) Służby Więziennej;
10a) (13)
kontroli skarbowej;
10b) (14)
Służby Celnej;
10) Biura Ochrony Rządu;
11) Inspekcji Transportu
Drogowego;
12) jednostki
niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z
ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia
ministra wła¶ciwego do spraw wewnętrznych.
1a. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych stwierdza wyga¶nięcie zezwolenia, o którym
mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczno¶ci uzasadniające
wykorzystanie pojazdu jako uprzywilejowanego.
2. Kierujący pojazdem
uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej
ostrożno¶ci, nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów,
zatrzymaniu i postoju oraz do znaków i sygnałów
drogowych tylko w razie, gdy:
1) uczestniczy:
a) w akcji związanej z
ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo konieczno¶cią
zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo
b) w przejeĽdzie kolumny
pojazdów uprzywilejowanych,
c) w wykonywaniu zadań
związanych bezpo¶rednio z zapewnieniem bezpieczeństwa osób
zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, którym na mocy
odrębnych przepisów przysługuje ochrona;
2) pojazd wysyła
jednocze¶nie sygnały ¶wietlny i dĽwiękowy; po zatrzymaniu pojazdu
nie wymaga się używania sygnału dĽwiękowego;
3) w pojeĽdzie włączone
są ¶wiatła drogowe lub mijania.
3. Kierujący pojazdem
uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do poleceń i sygnałów
dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do jego
kontroli.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególno¶ci
konieczno¶ć zapewnienia porządku, sprawno¶ci i bezpieczeństwa ruchu
drogowego, okre¶li, w drodze rozporządzenia, okoliczno¶ci, w jakich
używane są pojazdy uprzywilejowane w kolumnach.
Art. 54. 1. Pojazd
wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne
powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.
2. Kierujący pojazdem,
o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowania
szczególnej ostrożno¶ci, nie stosować się do przepisów
o obowiązku jazdy na jezdni lub przy jej prawej krawędzi oraz o
zatrzymaniu i postoju, z tym że:
1) na jezdni
jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas
oczyszczania drogi ze ¶niegu, dopuszcza się również jazdę
przy lewej krawędzi jezdni;
2) jazdę po chodniku
dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa pieszych.
2a. Kierujący
pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady
lub drogi ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem
samochodowym lub jego konstrukcja uniemożliwia rozwinięcie prędko¶ci
co najmniej 40 km/h.
3. Pojazd, który
ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na drodze
może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać żółte
sygnały błyskowe.
4. Zabrania się, z
zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów
błyskowych do innych celów niż okre¶lone w ust. 1 i 3.
Art. 55. 1. Pojazd
do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się
tablicą kwadratową barwy niebieskiej z białą literą "L",
umieszczoną na pojeĽdzie. W warunkach niedostatecznej widoczno¶ci
tablica umieszczona na pojeĽdzie, z wyłączeniem tablicy na motocyklu,
powinna być o¶wietlona. Tablica, którą oznaczony jest
motocykl, powinna być wykonana z materiału odblaskowego.
2. Podczas kierowania
pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiegająca się o
uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa w
ust. 1, powinna być zasłonięta lub złożona.
3. Kierujący pojazdem,
przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub jadąc
za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożno¶ć.
Art. 56. (skre¶lony).
Art. 57. 1. Pojazd
przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat
oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej
z symbolem dzieci barwy czarnej. W warunkach niedostatecznej
widoczno¶ci tablice powinny być o¶wietlone, chyba że są wykonane z
materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany
włączyć ¶wiatła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub
młodzieży.
2. Kierujący pojazdem,
omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w
czasie wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować
szczególną ostrożno¶ć i w razie potrzeby zatrzymać się.
3. Zabrania się
oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w
czasie, gdy dzieci lub młodzież nie są przewożone.
Art. 57a. 1. Kierujący
autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest
obowiązany włączyć ¶wiatła awaryjne.
2. Kierujący pojazdem,
przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany zachować
szczególną ostrożno¶ć.
3. Jeżeli autobus
szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób,
tablice z napisem "autobus szkolny" powinny być zdjęte,
zasłonięte lub złożone.
Art. 58. 1. Pojazd
przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych
oznacza się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy
niebieskiej z międzynarodowym symbolem wózka inwalidzkiego
barwy białej. Tablice te powinny być wykonane z materiału
odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć ¶wiatła
awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej.
2. Kierujący pojazdem,
omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w
czasie wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować
szczególną ostrożno¶ć i w razie potrzeby zatrzymać się.
Art. 59. 1. Pojazd
zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być
używany w ruchu międzynarodowym, powinien być oznaczony znakiem z
literami "PL".
2. Pojazd
zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej powinien być oznaczony znakiem
okre¶lającym państwo, w którym jest zarejestrowany.
3. (15)
Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony,
jeżeli na tablicy rejestracyjnej jest umieszczony znak okre¶lający
państwo, w którym pojazd został zarejestrowany.
Art. 60. 1. Zabrania
się:
1) używania pojazdu w
sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w
pojeĽdzie lub poza nim;
2) zakrywania ¶wiateł
oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych
wymaganych tablic albo znaków, które powinny być
widoczne;
3) ozdabiania tablic
rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu pojazdu
znaków, napisów lub przedmiotów, które
ograniczają czytelno¶ć tych tablic;
4) umieszczania na
pojeĽdzie znaku okre¶lającego inne państwo niż to, w którym
pojazd został zarejestrowany.
2. Zabrania się
kierującemu:
1) oddalania się od
pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;
2) używania pojazdu w
sposób powodujący uciążliwo¶ci związane z nadmierną emisją
spalin do ¶rodowiska lub nadmiernym hałasem;
3) pozostawiania
pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; nie
dotyczy to pojazdu wykonującego czynno¶ci na drodze;
4) ciągnięcia za pojazdem
osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym podobnym urządzeniu;
5) używania opon z
umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciw¶lizgowymi.
3. Używanie łańcuchów
przeciw¶lizgowych na oponach jest dozwolone tylko na drodze pokrytej
¶niegiem.
Art. 61. 1. Ładunek
nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub
dopuszczalnej ładowno¶ci pojazdu.
2. Ładunek na
pojeĽdzie umieszcza się w taki sposób, aby:
1) nie powodował
przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;
2) nie naruszał
stateczno¶ci pojazdu;
3) nie utrudniał
kierowania pojazdem;
4) nie ograniczał
widoczno¶ci drogi lub nie zasłaniał ¶wiateł, urządzeń
sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo
znaków, w które pojazd jest wyposażony.
3. Ładunek umieszczony
na pojeĽdzie powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub
wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego
wyglądu lub wydzielać odrażającej woni.
4. Urządzenia służące
do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluĽnieniem
się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.
5. Ładunek sypki może
być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej
dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się
ładunku na drogę.
6. Ładunek wystający
poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko
przy zachowaniu następujących warunków:
1) ładunek wystający poza
boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki
sposób, aby całkowita szeroko¶ć pojazdu z ładunkiem nie
przekraczała 2,55 m, a przy szeroko¶ci pojazdu 2,55 m nie
przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby
z jednej strony nie wystawał na odległo¶ć większą niż 23 cm;
2) ładunek nie może
wystawać z tyłu pojazdu na odległo¶ć większą niż 2 m od tylnej
płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku
przyczepy kłonicowej odległo¶ć tę liczy się od osi przyczepy;
3) ładunek nie może
wystawać z przodu pojazdu na odległo¶ć większą niż 0,5 m od
przedniej płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla
kierującego.
7. Przy przewozie
drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę
kłonicową na odległo¶ć nie większą niż 5 m.
8. Ładunek wystający
poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być
oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną
płaszczyznę obrysu pojazdu na odległo¶ć większą niż 0,5 m.
9. Ustala się
następujące oznakowanie ładunku:
1) ładunek wystający z
przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej lub dwoma
białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby były widoczne z boków
i z przodu pojazdu, a w okresie niedostatecznej widoczno¶ci ponadto
¶wiatłem białym umieszczonym na najbardziej wystającej do przodu
czę¶ci ładunku;
2) ładunek wystający z
boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej o wymiarach
co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej
krawędzi ładunku, a ponadto w okresie niedostatecznej widoczno¶ci
białym ¶wiatłem odblaskowym skierowanym do przodu oraz czerwonym
¶wiatłem i czerwonym ¶wiatłem odblaskowym skierowanym do tyłu;
¶wiatła te nie powinny znajdować się w odległo¶ci większej niż 40 cm
od najbardziej wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długo¶ć
wystającego z boku ładunku, mierzona wzdłuż pojazdu, przekracza 3 m,
to chorągiewkę i ¶wiatła umieszcza się odpowiednio przy przedniej i
tylnej czę¶ci ładunku;
3) ładunek wystający z
tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi umieszczonymi
bezpo¶rednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyĽnie
albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej (np.
stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów
powinna wynosić co najmniej 1.000 cm2, przy czym nie może
być mniej niż po dwa pasy każdej barwy; ponadto w okresie
niedostatecznej widoczno¶ci na najbardziej wystającej do tyłu
krawędzi ładunku umieszcza się czerwone ¶wiatło i czerwone ¶wiatło
odblaskowe; przy przewozie drewna długiego zamiast oznakowania
pasami białymi i czerwonymi dopuszcza się oznakowanie końca ładunku
chorągiewką lub tarczą barwy pomarańczowej;
4) ładunek wystający z
tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej przez samochód
osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czerwonej o wymiarach
co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej
krawędzi ładunku.
10. Wysoko¶ć pojazdu z
ładunkiem nie może przekraczać 4 m.
11. Jeżeli masa,
naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są
większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w
przepisach okre¶lających warunki techniczne pojazdów oraz
okre¶lonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony tylko
pod warunkiem uzyskania zezwolenia.
12-14. (skre¶lone).
Art. 62. 1. Rzeczywista
masa całkowita przyczepy ciągniętej przez:
1) samochód
osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 t lub autobus - nie może przekraczać
rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ciągnącego;
2) samochód
ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t -
nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu
powiększonej o 40%;
3) motocykl lub motorower
- nie może przekraczać masy własnej motocykla lub motoroweru, jednak
nie może przekraczać 100 kg.
2. Przepis ust. 1 nie
dotyczy naczep.
3. (16)
Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz straży
pożarnej.
4. Zespół
pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a
zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik
rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów.
4a. Długo¶ć zespołu 2
pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów -
22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z:
1) pojazdu samochodowego
i naczepy, których długo¶ć nie może przekraczać 16,5 m;
2) motocykla i przyczepy,
motoroweru lub roweru i przyczepy, którego długo¶ć nie może
przekraczać 4 m.
4b. Przejazd zespołu
pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż
okre¶lona w ust. 4 lub o długo¶ci większej niż okre¶lona w ust. 4a
wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1.
5. Długo¶ci zespołów
pojazdów okre¶lone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.
Art. 63. 1. Przewóz
osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub
przystosowanym. Liczba przewożonych osób nie może przekraczać
liczby miejsc okre¶lonych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem
ust. 4. W pojeĽdzie niepodlegającym rejestracji liczba przewożonych
osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu.
2. Dopuszcza się
przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną
kierowcy, pod warunkiem że:
1) pojazd odpowiada
wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;
2) osoby nie znajdują się
między ładunkiem a kabiną kierowcy;
3) osoby przewożone są na
miejscach siedzących;
4) pojazd nie przekracza
prędko¶ci 50 km/h.
3. Zabrania się
przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz:
1) dzieci do szkół
lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do przewozu
osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;
2) konwojentów,
drużyn roboczych i osób wykonujących czynno¶ci ładunkowe w
przyczepie ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że:
a) liczba przewożonych
osób nie przekracza 5,
b) osoby stojące trzymają
się uchwytów,
c) osoby nie znajdują się
pomiędzy ładunkiem a przednią ¶cianą przyczepy,
d) prędko¶ć zespołu
pojazdów nie przekracza 20 km/h.
4. (17)
Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej,
Służby Więziennej oraz straży pożarnej.
5. Kierującemu
pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się
palenia tytoniu lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie
dotyczy to kierującego samochodem ciężarowym, który przewozi
osobę w kabinie kierowcy, i kierującego samochodem osobowym, z
wyjątkiem taksówki.
Art. 64. 1. Ruch
pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi
lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od
dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach
okre¶lających warunki techniczne pojazdów oraz okre¶lonych w
art. 61 ust. 6, 8 i 10, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania
zezwolenia.
2. Zezwolenia na
przejazd, o których mowa w ust. 1, wydaje się:
1) na czas nieokre¶lony;
2) na czas okre¶lony w
zezwoleniu;
3) na jednokrotny
przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie;
4) (18)
na jednokrotny przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie,
pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wjeĽdzie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
3. Zezwolenia, o
których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, wydaje starosta.
4. Zezwolenie, o
którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje Generalny Dyrektor Dróg
Krajowych i Autostrad lub upoważniona przez niego państwowa lub
samorządowa jednostka organizacyjna, po uzgodnieniu z wła¶ciwymi dla
trasy przejazdu zarządami dróg, jeżeli istnieje możliwo¶ć
wyznaczenia trasy przejazdu, w szczególno¶ci ze względu na
stan techniczny drogi i innych obiektów budowlanych położonych
w jej pobliżu.
4a. (19)
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, wydaje naczelnik
urzędu celnego.
4b. (20)
W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, okre¶la się
warunki przejazdu pojazdu lub zespołu pojazdów, o którym
mowa w ust. 1, które mogą zawierać w szczególno¶ci
wymóg pilotowania przez odpowiednio wyposażony i oznakowany
inny pojazd.
5. Przepis ust. 1 nie
dotyczy:
1) pojazdów straży
pożarnej biorących udział w akcjach ratowniczych;
2) (21)
należących do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji lub
Straży Granicznej pojazdów specjalnych, pojazdów
używanych do celów specjalnych oraz pojazdów używanych
w związku z przewozem pojazdów specjalnych.
6. (22)
Minister wła¶ciwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia,
okre¶li:
1) szczegółowe
warunki i tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1,
ustalając w szczególno¶ci:
a) pojazdy, dla których
wydawane są poszczególne rodzaje zezwoleń,
b) wymagania i stan
techniczny dróg, które umożliwiają wyznaczenie trasy
przejazdu,
2) warunki przejazdu
pojazdu lub zespołu pojazdów, o którym mowa w ust. 1,
3) warunki i sposób
pilotowania oraz wyposażenie i oznakowanie pojazdów
wykonujących pilotaż
- kierując się w
szczególno¶ci konieczno¶cią zapewnienia bezpieczeństwa ruchu
drogowego.
7. Minister Obrony
Narodowej oraz minister wła¶ciwy do spraw wewnętrznych i Minister
Sprawiedliwo¶ci, uwzględniając szczególny charakter zadań
związanych z obronno¶cią oraz konieczno¶ć zapewnienia porządku,
sprawno¶ci i bezpieczeństwa ruchu, okre¶lą, w drodze rozporządzenia:
1) warunki poruszania się
po drogach pojazdów, o których mowa w ust. 5;
2) warunki przewozu osób
pojazdami, o których mowa w art. 63 ust. 4.
Oddział 5
Wykorzystanie dróg
w sposób szczególny
Art. 65. (23)
Zawody sportowe, rajdy, wy¶cigi, zgromadzenia i inne imprezy, które
powodują utrudnienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w
sposób szczególny, mogą się odbywać pod warunkiem
zapewnienia bezpieczeństwa i porządku podczas trwania imprezy oraz
uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie.
Art. 65a. (24)
1. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo
osobom obecnym na imprezie oraz porządek podczas trwania imprezy.
2. Organizator imprezy
jest obowiązany zapewnić:
1) spełnienie wymagań
okre¶lonych w szczególno¶ci w przepisach prawa budowlanego,
przepisach sanitarnych, przepisach dotyczących ochrony
przeciwpożarowej oraz ochrony ¶rodowiska;
2) wyróżniającą
się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną;
3) pomoc medyczną i
przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników imprezy, a
także odpowiednie zaplecze higieniczno-sanitarne;
4) drogi ewakuacyjne oraz
drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych i Policji, Straży
Granicznej oraz Żandarmerii Wojskowej;
5) warunki zorganizowania
łączno¶ci między podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu
imprezy;
6) sprzęt ratowniczy i
ga¶niczy oraz ¶rodki ga¶nicze niezbędne do zabezpieczenia działań
ratowniczo-ga¶niczych;
7) w razie potrzeby
pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem imprezy;
8) ¶rodki techniczne
niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególno¶ci:
a) znaki lub tablice
ostrzegawcze i informacyjne,
b) liny, ta¶my lub wstęgi
służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy,
c) bariery, płotki lub
przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy.
3. Organizator imprezy
jest obowiązany:
1) uzgodnić z organami
zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na której ma
się odbyć impreza;
2) współdziałać z
Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo
na drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów
będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub
nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej lub na drogach
przyległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą Graniczną
lub Żandarmerią Wojskową:
a) uzgadniając przebieg
trasy lub miejsce imprezy,
b) stosując polecenia
dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy,
c) dokonując wspólnego
objazdu trasy lub miejsca imprezy;
3) sporządzić plan
okre¶lający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku
publicznego podczas imprezy na terenie poszczególnych
województw, obejmujący:
a) listę osób
wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszczenie oraz
elementy ubioru wyróżniające te osoby,
b) pisemną instrukcję
okre¶lającą zadania służb porządkowych, opracowaną w uzgodnieniu z
Policją,
c) rodzaj i ilo¶ć ¶rodków
technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8, oraz miejsce ich
rozlokowania,
d) rodzaje, zakres i
sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w uzgodnieniu z
wła¶ciwym komendantem powiatowym Państwowej Straży Pożarnej oraz
innymi służbami ratowniczymi, w tym z wła¶ciwymi dysponentami
jednostek systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego,
e) sposób
oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy,
f) oznakowanie pojazdów
uczestniczących w imprezie i towarzyszących tej imprezie,
g) rodzaje zezwoleń
umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów w
miejscach wyłączonych z ruchu publicznego,
h) organizację łączno¶ci
bezprzewodowej między organizatorem imprezy a Policją w trakcie
trwania imprezy,
i) sposób
informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym wynikających z
przebiegu imprezy - przed imprezą i w trakcie jej trwania;
4) opracować regulamin
oraz program imprezy;
5) ustalić z Policją
oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo na
drogach przebiegających przez tereny lub przyległych do terenów
będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub
nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio ze Strażą
Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy wspólnych spotkań
organizowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem
imprezy;
6) zapewnić realizację
planu, o którym mowa w pkt 3;
7) uzgodnić z zarządcą
drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz sposób i
termin przywrócenia go do stanu poprzedniego;
8) powiadomić
przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym czasie
występowania utrudnień w ruchu drogowym;
9) na polecenie organu
zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt organizacji ruchu
w uzgodnieniu z Policją;
10) udzielić dokładnych
informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub innych
podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 7 i 8, a także wojewody
wła¶ciwego ze względu na miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są
one niezbędne do realizacji ich zadań w celu zapewnienia
bezpieczeństwa i porządku publicznego;
11) przekazywać do
wiadomo¶ci publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu
wynikających z planowanej imprezy.
4. Bezpieczeństwo i
porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że jeżeli impreza
odbywa się w strefie nadgranicznej albo jest przeprowadzana na
drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w
zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub
nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio we
współdziałaniu ze Strażą Graniczną, Żandarmerią Wojskową lub z
wojskowymi organami porządkowymi:
1) w czasie
przygotowywania imprezy - opracowując własny plan zabezpieczenia
imprezy;
2) w czasie trwania
imprezy:
a) wystawiając posterunki
kierowania ruchem i blokady ruchu,
b) pilotując, w razie
potrzeby, przejazd lub przej¶cie uczestników imprezy,
c) organizując objazdy
wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze;
3) po zakończeniu imprezy
- przywracając płynno¶ć ruchu na drodze.
Art. 65b. (25)
1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze
decyzji administracyjnej, na pisemny wniosek organizatora imprezy,
zwany dalej "wnioskiem", złożony co najmniej na 30 dni
przed planowym terminem jej rozpoczęcia, organ zarządzający ruchem na
drodze, na której odbywa się impreza, z tym że jeżeli impreza
odbywa się na drogach podległych kilku organom - organem wła¶ciwym
jest:
1) w przypadku dróg
różnych kategorii - organ zarządzający ruchem na drodze
wyższej kategorii;
2) w przypadku dróg
tej samej kategorii - organ wła¶ciwy ze względu na miejsce
rozpoczęcia imprezy.
2. Organizator imprezy
przesyła w terminie okre¶lonym w ust. 1 kopię wniosku wraz z
wymaganymi dokumentami do:
1) wła¶ciwego ze względu
na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta wojewódzkiego
Policji, a także
2) komendanta oddziału
Straży Granicznej - jeżeli impreza odbywa się w strefie
nadgranicznej, lub
3) komendanta jednostki
Żandarmerii Wojskowej - jeżeli impreza jest przeprowadzana na
drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w
zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub
nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.
3. Wniosek powinien
zawierać w szczególno¶ci:
1) imię, nazwisko lub
nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora imprezy;
2) rodzaj i nazwę
imprezy;
3) informację o miejscu i
dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia imprezy;
4) informację o
przewidywanej liczbie uczestników imprezy;
5) wykaz osób
reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy lub
miejsca imprezy na terenie poszczególnych województw;
6) podpis organizatora
lub jego przedstawiciela.
4. Do wniosku należy
dołączyć:
1) szczegółowy
regulamin imprezy, okre¶lający w szczególno¶ci zasady
zachowania uczestników imprezy istotne dla bezpieczeństwa
ruchu drogowego;
2) wykaz osób
odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie imprezy na
terenie poszczególnych województw oraz w miejscach
rozpoczęcia i zakończenia każdego odcinka, a także w miejscach
wymagających szczególnego zabezpieczenia;
3) program imprezy ze
szczegółowym opisem trasy i podaniem odległo¶ci między
poszczególnymi jej odcinkami oraz okre¶lony w minutach i
kilometrach program przejazdu lub przej¶cia uczestników przez
poszczególne miejscowo¶ci i granice województw;
4) plan zabezpieczenia
trasy lub miejsca okre¶lony w art. 65a ust. 3 pkt 3;
5) zobowiązanie
organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa
drogowego na trasie przejazdu, przej¶cia lub miejsca pobytu
uczestników imprezy, a w przypadku uszkodzenia pasa drogowego
lub urządzeń drogowych będącego następstwem imprezy - do ich
bezzwłocznego naprawienia lub pokrycia kosztów tych napraw;
6) pisemną zgodę
wła¶ciciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie przeprowadzania
jej na terenach le¶nych.
5. Organ, o którym
mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po:
1) zasięgnięciu opinii
wła¶ciwego ze względu na miejsce imprezy komendanta wojewódzkiego
Policji, a w przypadku imprezy odbywającej się na drogach w strefie
nadgranicznej albo na drogach przebiegających lub przyległych do
terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych
podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej
- odpowiednio wła¶ciwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub
komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się
organowi, który o nią wystąpił, w terminie 14 dni od dnia
wystąpienia;
2) uzgodnieniu zakresu
ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków
przeprowadzenia imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach,
na których ma się odbyć impreza.
Art. 65c. (26)
Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania:
1) jeżeli organizator nie
spełnia warunków okre¶lonych w art. 65a ust. 2 i 3;
2) jeżeli pomimo
spełnienia warunków okre¶lonych w art. 65a ust. 2 i 3:
a) istnieje
niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia
wielkiej warto¶ci,
b) impreza zagraża
bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwo¶ci zorganizowania
objazdów niepowodujących istotnego zwiększenia kosztów
ponoszonych przez uczestników ruchu drogowego.
Art. 65d. (27)
1. Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy
istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia albo mienia
wielkiej warto¶ci.
2. Organ, o którym
mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza zagraża
bezpieczeństwu ruchu drogowego.
3. Decyzji, o której
mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalno¶ci.
Art. 65e. (28)
Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie imprezy
wydaje się co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia
imprezy.
Art. 65f. (29)
Organ kontroli ruchu drogowego przerywa imprezę, jeżeli odbywa się
ona bez zezwolenia.
Art. 65g. (30)
Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli:
1) miejsce, trasa lub
czas jej trwania nie są zgodne z warunkami okre¶lonymi w zezwoleniu;
2) istnieje
niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia
wielkiej warto¶ci;
3) jej przebieg powoduje
zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Art. 65h. (31)
1. Przepisy art. 65-65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i
innych imprez o charakterze religijnym, które odbywają się na
drogach na zasadach okre¶lonych w:
1) ustawie z dnia 17 maja
1989 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Katolickiego w
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154, z póĽn.
zm.);
2) ustawie z dnia 4 lipca
1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Ko¶cioła
Prawosławnego (Dz. U. Nr 66, poz. 287, z póĽn. zm.);
3) ustawie z dnia 30
czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Adwentystów
Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz.
481 oraz z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz.
756);
4) ustawie z dnia 30
czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Chrze¶cijan Baptystów
w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz. 480 oraz z 1998 r.
Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756);
5) ustawie z dnia 30
czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła
Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr
97, poz. 479 oraz z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr
117, poz. 756);
6) ustawie z dnia 30
czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Polskokatolickiego w
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 97, poz. 482 oraz z 1998 r. Nr
59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756);
7) ustawie z dnia 20
lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Starokatolickiego
Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz.
253 oraz z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz.
756);
8) ustawie z dnia 20
lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Katolickiego
Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz.
252 oraz z 1998 r. Nr 59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz.
756);
9) ustawie z dnia 20
lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Ko¶cioła Zielono¶wiątkowego w
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 41, poz. 254 oraz z 1998 r. Nr
59, poz. 375, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756).
2. Przepisy art.
65-65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które
poruszają się po drogach stosownie do miejscowego zwyczaju.
3. Do imprez, o
których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów o
bezpieczeństwie imprez masowych, z wyłączeniem przepisów
regulujących organizację oraz uprawnienia służb porządkowych.
Art. 65i. (32)
W sprawach nieuregulowanych w art. 65-65h stosuje się przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dział III
Pojazdy
Rozdział 1
Warunki techniczne
pojazdów
Art. 66. 1. Pojazd
uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany,
aby korzystanie z niego:
1) nie zagrażało
bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników
ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało
kogokolwiek na szkodę;
2) nie zakłócało
spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom
okre¶lony w przepisach szczegółowych;
3) nie powodowało
wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym
wielko¶ci okre¶lone w przepisach szczegółowych;
4) nie powodowało
niszczenia drogi;
5) zapewniało dostateczne
pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się
urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i o¶wietlenia
drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;
6) nie powodowało
zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym
wielko¶ci okre¶lone w przepisach szczegółowych.
1a. (33)
Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej
przekraczającej 3,5 t i ciągnik samochodowy, dla którego
okre¶lono dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów powyżej
3,5 t, powinny być wyposażone w homologowany ogranicznik prędko¶ci
montowany przez producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną,
ograniczający maksymalną prędko¶ć autobusu do 100 km/h, a samochodu
ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h.
1b. (34)
Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu:
1) (35)
specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży
Granicznej, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej i jednostek ochrony przeciwpożarowej;
2) zabytkowego;
3) nierozwijającego, ze
względów konstrukcyjnych, prędko¶ci większej niż odpowiednio
okre¶lone w ust. 1a;
4) używanego do
prowadzenia badań naukowych na drogach;
5) przeznaczonego
wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.
1c. (36)
Minister wła¶ciwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne
zagrożenia występujące podczas przewozu towarów
niebezpiecznych, może okre¶lić w drodze rozporządzenia niższe niż
ustalone w ust. 1a warto¶ci ustawień urządzeń ograniczających
maksymalną prędko¶ć pojazdów przewożących niektóre
towary niebezpieczne.
2. Urządzenia i
wyposażenie pojazdu, w szczególno¶ci zapewniające
bezpieczeństwo ruchu i ochronę ¶rodowiska przed ujemnymi skutkami
używania pojazdu, powinny być utrzymane w należytym stanie oraz
działać sprawnie i skutecznie.
3. Urządzenia służące
do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić
bezpieczne ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej
przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne
odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie ¶wiateł i
hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.
3a. Pojazd
uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z
zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne:
1) numer VIN albo numer
nadwozia, podwozia lub ramy;
2) numer silnika.
4. Zabrania się:
1) umieszczania wewnątrz
i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych czę¶ci lub
przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała
osób jadących w pojeĽdzie lub innych uczestników
ruchu;
2) stosowania w pojeĽdzie
przedmiotów wyposażenia i czę¶ci nieodpowiadających warunkom
okre¶lonym w przepisach szczegółowych;
3) umieszczania w
pojeĽdzie lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie
pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały ¶wietlne w postaci
niebieskich lub czerwonych ¶wiateł błyskowych albo sygnał dĽwiękowy
o zmiennym tonie;
4) (37)
wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu
kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu
drogowego lub działanie to zakłócające albo przewożenia w
pojeĽdzie takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowo¶ć jego
użycia; nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Straży Granicznej;
5) wymiany nadwozia
pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w
ust. 3a pkt 1;
6) dokonywania zmian
konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem:
a) pojazdu, na którego
typ zostało wydane ¶wiadectwo homologacji lub decyzja zwalniająca
pojazd z homologacji,
b) pojazdu, w którym
zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalno¶ć
gospodarczą w tym zakresie.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu w porozumieniu z ministrami wła¶ciwym do spraw
wewnętrznych oraz Obrony Narodowej okre¶li, w drodze rozporządzenia,
warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego
wyposażenia.
6. (38)
Ministrowie Obrony Narodowej oraz wła¶ciwy do spraw wewnętrznych w
porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw transportu okre¶lą, w
drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych
i używanych do celów specjalnych Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej.
7. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister wła¶ciwy
do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwo¶ci w
porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw transportu okre¶lą, w
drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych
i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,
kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej i straży
pożarnej.
8. W rozporządzeniach,
o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególno¶ci:
1) konieczno¶ć
zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;
2) zapewnienie możliwie
najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na ¶rodowisko;
3) przepisy i
porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich
wyposażenia i czę¶ci;
4) przeznaczenie pojazdów
oraz sposób ich wykorzystania.
Art. 66a. 1. Cechy
identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i
umieszcza producent.
2. Starosta wła¶ciwy w
sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech
identyfikacyjnych w przypadku pojazdu:
1) zbudowanego przy
wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej,
którego markę okre¶la się jako "SAM";
2) w którym
dokonano wymiany ramy, podwozia lub silnika na odpowiednio ramę,
podwozie lub silnik bez numeracji fabrycznej;
3) odzyskanego po
kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub
sfałszowaniu;
4) nabytego na licytacji
publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku
pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha
identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;
5) w którym cecha
identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym
orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własno¶ci pojazdu;
6) w którym cecha
identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas
wypadku drogowego albo podczas naprawy.
3. Okoliczno¶ci, o
których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być stwierdzone pisemną
opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a;
opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub
jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umy¶lnego
ich zniszczenia lub zafałszowania.
4. Umieszczone cechy
identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie
pojazdu, jeżeli była wydana.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych
dla zapewnienia pewno¶ci i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, okre¶li,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb
ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których mowa w
ust. 2.
Art. 67. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych
przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych,
jakim powinny odpowiadać pojazdy.
2. Rada powiatu może
wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w
hamulec uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.
Art. 68. (39)
1. Producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika
rolniczego, motoroweru, tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów
ich wyposażenia lub czę¶ci jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego
typu tych pojazdów, przedmiotu ich wyposażenia i czę¶ci
¶wiadectwo homologacji wydane przez ministra wła¶ciwego do spraw
transportu.
2. Obowiązek, o którym
mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera samochodu
osobowego z silnikiem spalinowym, ciągnika rolniczego, motocykla i
motoroweru, który uzyskał w odniesieniu do poszczególnych
tych pojazdów ¶wiadectwo homologacji wydane zgodnie ze
wspólnotową procedurą homologacji przez wła¶ciwy organ państwa
członkowskiego Unii Europejskiej.
3. Obowiązek, o którym
mowa w ust. 1, nie dotyczy producenta lub importera przedmiotów
wyposażenia lub czę¶ci pojazdu, który uzyskał dla tych
przedmiotów wyposażenia lub czę¶ci ¶wiadectwo homologacji
wydane przez wła¶ciwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
4. Producent lub
importer, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany przekazać
ministrowi wła¶ciwemu do spraw transportu informację o uzyskanym
¶wiadectwie homologacji typu pojazdu wraz z opisem technicznym oraz
dane i informacje o pojeĽdzie, o których mowa w art. 80b ust.
1 pkt 1-4 i ust. 1a pkt 1, jeżeli opis techniczny ich nie zawiera.
5. Za producenta, o
którym mowa w ust. 1, uważa się również podmiot
dokonujący montażu lub zabudowy pojazdów.
6. Przepis ust. 1
dotyczy również instalacji przystosowującej dany typ pojazdu
do zasilania gazem oraz sposobu jej montażu przez różne
podmioty.
7. ¦wiadectwo
homologacji wydaje się za opłatą na podstawie wyników badań
homologacyjnych polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu,
przedmiot jego wyposażenia lub czę¶ć odpowiadają warunkom okre¶lonym
w:
1) przepisach art. 66
oraz ust. 19;
2) regulaminach
stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia
jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych,
wyposażenia i czę¶ci, które mogą być stosowane w tych
pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na
podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958
r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135 i 1136), przyjętych do
stosowania przez Rzeczpospolitą Polską wraz ze zmianami
obowiązującymi od daty wej¶cia ich w życie.
8. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu lub jednostka przez niego upoważniona może
przeprowadzać kontrolę produkcji pojazdów, przedmiotów
ich wyposażenia lub czę¶ci, objętych homologacją typu, co do ich
zgodno¶ci z warunkami okre¶lonymi w ¶wiadectwie homologacji.
9. Koszty badań
homologacyjnych, kontroli zgodno¶ci produkcji, zbieranie i
przetwarzanie informacji, o których mowa w ust. 4, pokrywa
producent, importer lub podmiot dokonujący montażu instalacji
przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem.
10. W przypadku
produkcji danego typu pojazdu przez różne podmioty badania
homologacyjne przeprowadza się odrębnie dla każdej wersji typu
pojazdu.
11. W razie zmiany
warunków stanowiących podstawę wydania ¶wiadectwa homologacji
producent lub importer jest obowiązany uzyskać zmianę posiadanego
¶wiadectwa homologacji polegającą na rozszerzeniu ¶wiadectwa
homologacji danego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub czę¶ci.
12. W razie
wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub
czę¶ci wpływających na zmianę warunków stanowiących podstawę
wydania ¶wiadectwa homologacji, producent lub importer jest
obowiązany uzyskać zmianę posiadanego ¶wiadectwa homologacji
polegającą na rozszerzeniu ¶wiadectwa homologacji danego typu
pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub czę¶ci.
13. Zmianę ¶wiadectwa
homologacji wydaje się za opłatą po sprawdzeniu, czy dany typ
pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub czę¶ć odpowiadają warunkom
okre¶lonym w przepisach art. 66 oraz ust. 19, a także w regulaminach,
o których mowa w ust. 7 pkt 2.
14. ¦wiadectwo
homologacji typu pojazdu wygasa, jeżeli:
1) producent lub importer
pojazdu, w przypadkach, o których mowa w ust. 11 i 12, nie
uzyska zmiany do tego ¶wiadectwa;
2) producent podejmie
decyzję o ostatecznym zakończeniu produkcji danego typu pojazdu.
15. Producent lub
importer pojazdu jest obowiązany przekazać ministrowi wła¶ciwemu do
spraw transportu, na 60 dni przed terminem wyga¶nięcia ¶wiadectwa
homologacji, informację o wyga¶nięciu ¶wiadectwa homologacji typu
pojazdu, ze wskazaniem powodu i daty wyga¶nięcia oraz numeru
identyfikacyjnego VIN ostatniego pojazdu danego typu, zgodnego z
wygasającym ¶wiadectwem homologacji.
16. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu cofa ¶wiadectwo homologacji w razie stwierdzenia,
że pojazd, przedmiot wyposażenia lub czę¶ć nie odpowiadają warunkom
okre¶lonym w ¶wiadectwie homologacji i producent lub importer nie
usunął stwierdzonych niezgodno¶ci w terminie 90 dni od ich
stwierdzenia.
17. Przepisy ust. 1-16
nie dotyczą pojazdu:
1) zabytkowego;
2) zbudowanego przy
wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej,
którego markę okre¶la się jako "SAM";
3) specjalnego lub
używanego do celów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji, Straży
Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej
oraz Straży Pożarnej;
4) wyprodukowanego lub
importowanego w ilo¶ci jednej sztuki rocznie; nie dotyczy to
tramwajów i trolejbusów.
18. Pojazdy, o których
mowa w ust. 17 pkt 1 i 2, podlegają badaniu co do zgodno¶ci z
warunkami technicznymi, które przeprowadza się na koszt
wnioskodawcy.
19. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej okre¶li, w drodze
rozporządzenia:
1) warunki i tryb
wydawania, zmiany i cofania ¶wiadectw homologacji, zakres wymagań
obowiązujących w procesie homologacji, zakres i sposób
przeprowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodno¶ci produkcji
lub montażu z warunkami homologacji, wzory dokumentów
związanych z homologacją oraz jednostki upoważnione do
przeprowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodno¶ci produkcji
lub montażu z warunkami homologacji,
2) wysoko¶ć opłat za
wydanie i zmianę ¶wiadectwa homologacji nie wyższych niż
równowarto¶ć ¶redniego kursu 1.000 euro, przeliczanego na
złote według ¶redniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy
Bank Polski z ostatniego dnia roku poprzedzającego rok wydania
rozporządzenia
- uwzględniając w
szczególno¶ci przepisy prawa Unii Europejskiej i porozumienia
międzynarodowe dotyczące badań homologacyjnych oraz koszty wydania i
zmiany ¶wiadectw homologacji w zależno¶ci od zakresu ¶wiadectwa.
20. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia, szczegółowy
sposób przekazywania i przetwarzania danych i informacji o
pojeĽdzie, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1-4 i ust. 1a
pkt 1, a także wysoko¶ć opłat z tym związanych, nie wyższych niż
równowarto¶ć ¶redniego kursu 100 euro, przeliczanego na złote
według ¶redniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank
Polski z ostatniego dnia roku poprzedzającego rok wydania
rozporządzenia, za jedno ¶wiadectwo homologacji typu pojazdu lub jego
zmianę oraz wzory dokumentów stosowanych w tym zakresie, mając
na uwadze sprawno¶ć funkcjonowania procesu rejestracji i ewidencji
pojazdów, możliwo¶ć prawidłowej identyfikacji pojazdów
uzyskujących ¶wiadectwa homologacji typu pojazdu wydane przez
wła¶ciwy organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz
koszty przygotowania informacji o tych pojazdach na potrzeby
rejestracji i ewidencji pojazdów.
21. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, uwzględniając konieczno¶ć zapewnienia
bezpiecznego korzystania z pojazdów, o których mowa w
ust. 17 pkt 1 i 2, oraz zakres warunków technicznych tych
pojazdów podlegających badaniu, okre¶li, w drodze
rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania badań
zgodno¶ci tych pojazdów z warunkami technicznymi, wzory
dokumentów związanych z tymi badaniami oraz jednostki
upoważnione do przeprowadzania tych badań.
Art. 68a. (40)
1. Minister wła¶ciwy do spraw transportu przesyła, w terminie 30
dni od dnia wydania ¶wiadectwa homologacji zgodnie ze wspólnotową
procedurą homologacji, do wła¶ciwych organów państw
członkowskich Unii Europejskiej kopie tych ¶wiadectw wraz z opisem
technicznym, wystawionych dla każdego typu pojazdu, w zakresie
wydania, zmiany lub cofnięcia ¶wiadectwa homologacji typu pojazdu.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, co najmniej na 30 dni przed terminem wyga¶nięcia
¶wiadectwa homologacji wydanego zgodnie ze wspólnotową
procedurą homologacji, przesyła do wła¶ciwych organów państw
członkowskich Unii Europejskiej informację o wyga¶nięciu ¶wiadectwa
homologacji typu pojazdu, ze wskazaniem powodu i daty wyga¶nięcia
oraz numeru identyfikacyjnego VIN ostatniego pojazdu danego typu
zgodnego z wygasającym ¶wiadectwem homologacji.
3. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu przesyła raz w miesiącu do wła¶ciwych organów
państw członkowskich Unii Europejskiej listę ¶wiadectw homologacji
typu przedmiotów wyposażenia i czę¶ci, w zakresie wydania,
zmiany lub cofnięcia ¶wiadectwa homologacji.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu w terminie 30 dni od dnia udzielenia zwolnienia
od obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, przesyła
informację o udzielonych zwolnieniach do wła¶ciwych organów
państw członkowskich Unii Europejskiej.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej i wła¶ciwym
organom państw członkowskich Unii Europejskiej nazwy i adresy.
1) organu wydającego
homologację typu pojazdu oraz typu przedmiotów jego
wyposażenia lub czę¶ci;
2) upoważnionych
jednostek badawczych, z podaniem zakresu upoważnienia.
6. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu może upoważnić, w drodze rozporządzenia,
jednostkę organizacyjną sobie podległą do wykonywania niektórych
czynno¶ci, o których mowa w art. 68 oraz ust. 1-4, mając na
uwadze usprawnienie procedury w tym zakresie.
7. Jednostka, o której
mowa w ust. 6, otrzymuje prowizję w wysoko¶ci nie wyższej niż 30 % od
opłat pobranych z tytułu niektórych czynno¶ci, o których
mowa w art. 68 oraz ust. 1-4.
Art. 69. 1. Producent
lub importer nowych pojazdów są obowiązani wydać wyciąg ze
¶wiadectwa homologacji do każdego pojazdu, na którego typ
wydano ¶wiadectwo homologacji, lub odpis decyzji zwalniającej pojazd
z homologacji.
2. Wyciąg ze
¶wiadectwa homologacji lub odpis decyzji zwalniającej pojazd z
homologacji przekazuje się wła¶cicielowi pojazdu.
Art. 70. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu może zwolnić producenta lub importera
okre¶lonego typu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub czę¶ci z
obowiązku, o którym mowa w art. 68 ust. 1.
Rozdział 2
Warunki dopuszczenia
pojazdów do ruchu
Art. 71. 1. Dokumentem
stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika
rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny
albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o
których mowa w ust. 3.
2. Pojazdy okre¶lone w
ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom
okre¶lonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w
zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku
pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę
kontrolną.
3. Pojazd
niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa
specjalna przeznaczona do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub
pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada
warunkom okre¶lonym w art. 66.
4. Zespół
pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o
dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy
albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony do ruchu po uzyskaniu
odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego,
dokonanej na podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis
ten nie dotyczy motocykla.
5. (41)
Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli
odpowiada wymaganym warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice
rejestracyjne z numerem rejestracyjnym składającym się z liter
alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2
i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający
dokonanie rejestracji.
6. (42)
Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii
Europejskiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej,
dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni.
7. (43)
Wła¶ciciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego
sprowadzenia.
Art. 72. 1. Rejestracji
dokonuje się na podstawie:
1) dowodu własno¶ci
pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym
mowa w art. 73 ust. 5;
2) karty pojazdu, jeżeli
była wydana;
3) wyciągu ze ¶wiadectwa
homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji,
jeżeli są wymagane;
4) za¶wiadczenia o
pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest
wymagane;
5) dowodu
rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;
6) (44)
dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony
z terytorium państwa trzeciego i jest rejestrowany po raz pierwszy;
6a) (45)
dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju,
jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium
państwa członkowskiego i jest rejestrowany po raz pierwszy;
7) (46)
(uchylony),
8) (47)
za¶wiadczenia wydanego przez wła¶ciwy organ potwierdzający:
a) uiszczenie podatku od
towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw
członkowskich Unii Europejskiej lub
b) brak obowiązku, o
którym mowa w lit. a
- jeżeli sprowadzany pojazd
jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a.
1a. (48)
W przypadku gdy sprowadzany pojazd, który nie był
zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub nie
podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu
drogowego, jest przedmiotem dostawy dokonanej przez podatnika podatku
od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, za¶wiadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a,
może być zastąpione fakturą z wyszczególnioną kwotą podatku od
towarów i usług potwierdzającą dokonanie tej dostawy przez
tego podatnika, pod warunkiem że odsprzedaż pojazdów stanowi
przedmiot działalno¶ci tego podatnika.
2. (49)
Wymagania ust. 1 nie dotyczą:
1) pojazdu, który
był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w
zakresie ust. 1 pkt 3;
2) pojazdu zakupionego po
przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu
terytorialnego - w zakresie ust. 1 pkt 2 i 5;
3) pojazdu zakupionego,
od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Straży Granicznej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - w
zakresie ust. 1 pkt 5;
4) (50)
pojazdu sprowadzonego z zagranicy - w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym
przypadku zamiast dowodu rejestracyjnego dopuszcza się
przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu
za granicą, wydanego przez organ wła¶ciwy do rejestracji pojazdów
za granicą.
3. Dodatkowo wymaga
się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których
mowa w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych.
4. W przypadku
zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych
dokumentów należy przedstawić za¶wiadczenie wystawione przez
organ rejestrujący wła¶ciwy ze względu na miejsce ostatniej
rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie,
niezbędne do rejestracji.
Art. 73. 1. Rejestracji
pojazdu dokonuje, na wniosek wła¶ciciela, starosta wła¶ciwy ze
względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód
rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz
nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5.
2. Rejestracji
pojazdu, którego wła¶cicielem jest przedsiębiorstwo
wielozakładowe lub inny podmiot, w skład którego wchodzą
wydzielone jednostki organizacyjne, może dokonać starosta wła¶ciwy ze
względu na siedzibę zakładu lub jednostki, na wniosek kierownika
zakładu lub wydzielonej jednostki organizacyjnej upoważnionego przez
wła¶ciciela.
3. (51)
Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i
Straży Granicznej dokonują wła¶ciwe organy tych jednostek. Organy te
wydają dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę)
rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu
tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka kontrolna nie są
wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpo¶rednio na
pojeĽdzie.
3a. Starostowie
przekazują odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu czę¶ciowo wypełnione
blankiety dowodów rejestracyjnych, tablice rejestracyjne oraz
nalepki kontrolne niezbędne do rejestracji, o której mowa w
art. 76 ust. 4. Informacje dotyczące przekazanych blankietów
dowodów rejestracyjnych, tablic rejestracyjnych i nalepek
kontrolnych są informacjami niejawnymi stanowiącymi tajemnicę
państwową, podlegającymi ochronie na podstawie przepisów o
ochronie informacji niejawnych.
4. Rejestracji pojazdu
należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego
i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a
także ich personelu korzystającego z przywilejów i immunitetów
dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądĽ
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na
zasadzie wzajemno¶ci, dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek
ministra wła¶ciwego do spraw zagranicznych.
5. W razie powierzenia
pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi
polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez okre¶lony w ust. 1
organ wła¶ciwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu
polskiego.
Art. 74. 1. Czasowej
rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach okre¶lonych w ust. 2,
starosta wła¶ciwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę)
wła¶ciciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane
tablice (tablicę) rejestracyjne.
2. Czasowej
rejestracji dokonuje się:
1) z urzędu - po złożeniu
wniosku o rejestrację pojazdu;
2) na wniosek wła¶ciciela
pojazdu - w celu umożliwienia:
a) wywozu pojazdu za
granicę,
b) przejazdu pojazdu z
miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej,
c) przejazdu pojazdu
związanego z konieczno¶cią dokonania jego badania technicznego lub
naprawy;
3) na wniosek jednostki
upoważnionej do przeprowadzania badań homologacyjnych lub jednostki
badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub czę¶ci - w celu
umożliwienia odpowiednich badań.
3. Czasowej
rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z
zastrzeżeniem ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o
14 dni w celu wyja¶nienia spraw związanych z rejestracją pojazdu.
4. W przypadku, o
którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na okres
wynikający z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.
5. Po upływie terminu
czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne
zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o
którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a.
Art. 75. 1. Jeżeli
używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków
okre¶lonych przepisami, starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym
lub pozwoleniu czasowym odpowiednie zastrzeżenie.
2. (52)
Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane
tablice (tablica) rejestracyjne i nalepka kontrolna są wydawane za
opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę
ewidencyjną pobiera organ dokonujący rejestracji.
3. Zabrania się
rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem
pojazdu marki "SAM" oraz pojazdu zabytkowego.
Art. 75a. 1. Tablice
rejestracyjne może produkować, po uzyskaniu zezwolenia wojewody,
przedsiębiorca, który spełnia następujące wymagania:
1) ma siedzibę lub
miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;
2) ma możliwo¶ci
techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestracyjnych lub
materiałów służących do ich produkcji zgodnie z warunkami
technicznymi; warunek ten nie dotyczy przedsiębiorców
sprowadzających z zagranicy materiały służące do wyrobu tablic
rejestracyjnych;
3) posiada certyfikat na
zgodno¶ć tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do
ich produkcji z warunkami technicznymi;
4) nie jest podmiotem, w
stosunku do którego wszczęto postępowanie upadło¶ciowe lub
likwidacyjne;
5) nie zalega z
uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie
społeczne;
6) nie był prawomocnie
skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzy¶ci
majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby
fizycznej lub członków organów osoby prawnej.
2. Za przedsiębiorcę
produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 1,
uważa się jednostkę:
1) produkującą tablice
rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;
2) produkującą tablice
rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych;
3) tłoczącą numery
rejestracyjne;
4) produkującą lub
sprowadzającą z zagranicy, okre¶lone przez ministra wła¶ciwego do
spraw transportu, w drodze rozporządzenia, materiały służące do
produkcji tablic rejestracyjnych.
3. Wojewoda wydaje
zezwolenie na produkcję tablic rejestracyjnych na wniosek
przedsiębiorcy, o ile spełnia on wymagania, o których mowa w
ust. 1.
4. Do wniosku o
wydanie zezwolenia przedsiębiorca ubiegający się o jego wydanie
załącza:
1) dokument okre¶lający
status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowo¶ci
prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający
tożsamo¶ć w przypadku osoby fizycznej;
2) za¶wiadczenie z
Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralno¶ć za
przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzy¶ci majątkowych lub
przestępstwo przeciwko dokumentom:
a) przedsiębiorcy, jeżeli
jest on osobą fizyczną,
b) osób - członków
władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowo¶ci
prawnej jednostki organizacyjnej;
3) kopię za¶wiadczenia o
nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);
4) kopię za¶wiadczenia o
nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP).
5. Wojewoda odmawia
wydania zezwolenia w przypadku, gdy przedsiębiorca nie spełnia
wymagań okre¶lonych w ust. 1.
6. Tablice
rejestracyjne produkowane są wyłącznie na zamówienie:
1) organu wła¶ciwego w
sprawach rejestracji pojazdów - z wytłoczonymi numerami
rejestracyjnymi;
2) przedsiębiorcy, o
którym mowa w ust. 2 pkt 3 - bez wytłoczonych numerów
rejestracyjnych.
7. Materiały, o
których mowa w ust. 2 pkt 4, są produkowane lub sprowadzane z
zagranicy na zamówienie przedsiębiorcy posiadającego
zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, lub ubiegającego się o
jego wydanie.
8. Przedsiębiorca, o
którym mowa w ust. 1, prowadzi ewidencje:
1) materiałów do
produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 2 pkt
4;
2) wyprodukowanych tablic
rejestracyjnych;
3) sprzedanych tablic
rejestracyjnych.
9. Wojewoda cofa
zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca przestaje spełniać co najmniej
jeden z warunków, o których mowa w ust. 1, lub narusza
przepisy w zakresie produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych.
10. W przypadku
cofnięcia zezwolenia do produkcji tablic rejestracyjnych, ponowne
zezwolenie nie może być wydane wcze¶niej niż po upływie 5 lat od
dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.
Art. 75b. Organ
wła¶ciwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne,
umieszczając na nich znak legalizacyjny.
Art. 75c. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu, uwzględniając konieczno¶ć prawidłowego
zabezpieczenia obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami
związanymi z ich produkcją, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) warunki produkcji i
szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych
i znaków legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o
których mowa w art. 75a ust. 8;
2) tryb legalizacji
tablic rejestracyjnych oraz warunki techniczne oraz wzór
znaku legalizacyjnego, o którym mowa w art. 75b.
Art. 75d. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów
dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, znaków
legalizacyjnych, nalepek kontrolnych oraz kart pojazdów na
zasadach okre¶lonych przepisami o zamówieniach publicznych.
Art. 76. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) w porozumieniu z
ministrem wła¶ciwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony
Narodowej:
a) warunki i tryb
rejestracji pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, oraz wzory
dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej,
tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i
oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis,
b) warunki dystrybucji
blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych
i nalepek kontrolnych;
2) wysoko¶ć opłat za
wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic
(tablicy) rejestracyjnych;
3) szczegółowe
czynno¶ci organów w sprawach związanych z dopuszczeniem
pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach.
2. (53)
Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw transportu oraz ministrem wła¶ciwym do spraw wewnętrznych
okre¶li, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz
wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także jednostki
organizacyjne wła¶ciwe w tych sprawach.
3. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
transportu oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu
opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji
Wywiadu, okre¶li, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji
oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów
Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu i Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby
Celnej, a także jednostki organizacyjne wła¶ciwe w tych sprawach.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister wła¶ciwy
do spraw transportu, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef
Agencji Wywiadu oraz wojewoda mazowiecki ustalą, w drodze
porozumienia, szczególny tryb dystrybucji i wymagania
dotyczące blankietów dowodów rejestracyjnych i nalepek
kontrolnych, o których mowa w art. 73 ust. 3a, zasady
rozliczeń pomiędzy stronami porozumienia oraz tryb rejestracji
niektórych pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony
narodowej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
5. W rozporządzeniach,
o których mowa w ust. 1-4, należy uwzględnić w szczególno¶ci:
1) konieczno¶ć
przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących
z kradzieży;
2) prawidłowe
zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami
rejestracyjnymi i innymi oznaczeniami;
3) koszty działania
administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;
4) sposób
wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2 i 3,
przy wykonywaniu zadań okre¶lonych w przepisach dotyczących Biura
Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
Wywiadu i Straży Granicznej.
Art. 77. 1. Producent
lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę
pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu
handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Karta pojazdu jest
przekazywana wła¶cicielowi pojazdu.
3. (54)
Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż okre¶lony w ust.
1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, wła¶ciwy w
sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów
zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust.
4.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu:
1) w porozumieniu z
ministrami wła¶ciwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej
okre¶li, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wydawania kart
pojazdów oraz wzór karty pojazdu, a także jej opis;
2) okre¶li, w drodze
rozporządzenia, wysoko¶ć opłat za kartę pojazdu;
3) okre¶li, w drodze
rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu danych do karty
pojazdu oraz czynno¶ci jednostek zajmujących się dystrybucją,
przechowywaniem i wydawaniem kart pojazdów;
4) okre¶li, w drodze
rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów.
5. W rozporządzeniu, o
którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych
dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysoko¶ć kosztów
związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów.
Art. 78. 1. W
razie przeniesienia na inną osobę własno¶ci pojazdu zarejestrowanego,
dotychczasowy wła¶ciciel przekazuje nowemu wła¶cicielowi dowód
rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana.
2. Wła¶ciciel pojazdu
zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie
nieprzekraczającym 30 dni starostę o:
1) nabyciu lub zbyciu
pojazdu;
2) zmianie stanu
faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie
rejestracyjnym.
3. Zdarzenia, o
których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu;
odpowiednich wpisów dokonuje starosta.
4. Wła¶ciciel lub
posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego
organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym
czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez
nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
Art. 79. 1. Pojazd
podlega wyrejestrowaniu, na wniosek jego wła¶ciciela, w przypadku:
1) przekazania, w celu
jego utylizacji do przedsiębiorstwa utylizacji pojazdów lub
do składnicy złomu wyznaczonej przez wojewodę:
a) pojazdu,
b) zespołów
posiadających cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66
ust. 3a pkt 1;
2) kradzieży pojazdu,
jeżeli jego wła¶ciciel złożył stosowne o¶wiadczenie pod
odpowiedzialno¶cią karną za fałszywe zeznania;
3) wywozu pojazdu z
kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za
granicę;
4) zniszczenia (kasacji)
pojazdu za granicą;
5) udokumentowanej
trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie
prawa własno¶ci.
2. W przypadku
przekazania zespołów pojazdu, o którym mowa w ust. 1
pkt 1 lit. b, pozostałe jego elementy powinny zostać wykorzystane w
sposób niesprzeczny z przepisami ustawy regulującymi
postępowanie z odpadami.
3. Przyjmując do
utylizacji pojazd lub jego elementy, składnica złomu wydaje
za¶wiadczenie.
4. Pojazd
wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem
pojazdu:
1) odzyskanego po
kradzieży;
2) zabytkowego;
3) mającego co najmniej
25 lat, którego model nie jest produkowany od lat 15,
uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający
szczególne znaczenie dla udokumentowania historii
motoryzacji;
4) ciągnika i przyczepy
rolniczej.
5. W przypadku, o
którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu
jest wniesienie przez wła¶ciciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na
realizację zadań związanych z utrzymaniem czysto¶ci i porządku w
gminach.
6. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szczególno¶ci
koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem negatywnych skutków
utraty pojazdu oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków,
okre¶li, w drodze rozporządzenia, wysoko¶ć opłaty, o której
mowa w ust. 5.
Art. 79a. 1. Rzeczoznawcą
samochodowym jest osoba, która:
1) (55)
(uchylony);
2) posiada wyższe
wykształcenie;
3) posiada 5-letnią
wymaganą praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją;
4) posiada prawo jazdy
kategorii A, B oraz C1 lub C;
5) nie była karana
wyrokiem sądu za przestępstwo umy¶lne;
6) posiada certyfikat w
zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę
akredytowaną w polskim systemie akredytacji;
7) została wpisana na
listę rzeczoznawców samochodowych.
2. (56)
Minister wła¶ciwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców
samochodowych osobę, która spełnia wymagania okre¶lone w ust.
1 pkt 2-6, i potwierdza wpis, wydając za¶wiadczenie.
3. Wpis dokonywany
jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważno¶ci certyfikatu, o
którym mowa w ust. 1 pkt 6.
4. Na li¶cie
rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko
rzeczoznawcy oraz jego numer identyfikacyjny.
5. Lista rzeczoznawców
jest ogólnie dostępna.
6. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę rzeczoznawców
samochodowych.
7. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu skre¶la rzeczoznawcę z listy rzeczoznawców
samochodowych:
1) po upływie terminu, o
którym mowa w ust. 3;
2) (57)
niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6;
3) w razie ¶mierci
rzeczoznawcy.
8. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia, wysoko¶ć opłaty
za wpis na listę rzeczoznawców samochodowych oraz wzory
dokumentów z tym związanych, w szczególno¶ci
za¶wiadczenia potwierdzającego wpis.
Art. 80. Zadania
i kompetencje okre¶lone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art.
75, art. 77 ust. 3 i art. 78 ust. 3 nie mogą być powierzone w drodze
porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu
warszawskiego(58).
Rozdział 2a
Centralna ewidencja
pojazdów
Art. 80a. 1. Tworzy
się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej "ewidencją".
2. W ewidencji
gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz o
ich wła¶cicielach lub niektórych posiadaczach.
3. W ewidencji
wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach, o
których mowa w art. 73 ust. 3. Wytwarzanie, przechowywanie,
przetwarzanie lub przekazywanie danych i informacji o tych pojazdach
odbywa się z zachowaniem wymogów okre¶lonych w przepisach o
ochronie informacji niejawnych.
4. Ewidencję prowadzi
minister wła¶ciwy do spraw administracji publicznej w systemie
teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest
administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.
Art. 80b. 1. W
ewidencji gromadzi się:
1) dane o pojeĽdzie:
a) markę, typ i model,
b) rodzaj,
c) numer rejestracyjny,
d) numer identyfikacyjny
VIN lub numer nadwozia (podwozia),
e) numer silnika,
f) rok
produkcji,
g) datę pierwszej
rejestracji,
h) termin badania
technicznego,
i) zastrzeżenia, o których
mowa w art. 75 ust. 1,
j) (59)
informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w
art. 81 ust. 8 pkt 4, przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze
zdarzenia powodującego odpowiedzialno¶ć zakładu ubezpieczeń z tytułu
zawartej umowy ubezpieczenia okre¶lonego w grupie 3 działu II
załącznika do ustawy o działalno¶ci ubezpieczeniowej;
2) serię i numer dowodu
rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego oraz datę ich wydania;
3) serię i numer karty
pojazdu, jeżeli została wydana;
4) nazwę organu, który
dokonał rejestracji pojazdu;
5) dane o wła¶cicielu
pojazdu oraz o posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5:
a) imię i nazwisko (nazwę
lub firmę),
b) adres
zamieszkania (siedziby),
c) numer ewidencyjny
Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludno¶ci (PESEL),
d) numer identyfikacyjny
REGON;
6) informacje o:
a) nadaniu i wybiciu
numeru nadwozia (podwozia) lub numeru silnika,
b) kradzieży pojazdu oraz
jego odnalezieniu,
c) utracie dowodu
rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, pozwolenia czasowego i
tablic tymczasowych oraz karty pojazdu, a także ich odnalezieniu,
d) zatrzymaniu dowodu
rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego,
e) (60)
(uchylona);
7) informacje o zawartej
umowie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej
posiadacza pojazdu, okre¶lające:
a) imię i nazwisko (nazwę
lub firmę) ubezpieczonego i jego adres zamieszkania (siedziby),
b) nazwę zakładu
ubezpieczeń, który zawarł umowę,
c) nazwę, serię i numer
dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy,
d) datę zawarcia umowy,
e) okres odpowiedzialno¶ci
zakładu ubezpieczeń,
f) datę rozwiązania umowy.
1a. (61)
W ewidencji gromadzi się także dane i informacje wymagane do
dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz informacje o wydawanych
dokumentach i oznaczeniach pojazdu:
1) dane o pojeĽdzie
podlegającym rejestracji:
a) przeznaczenie,
b) pojemno¶ć i moc
silnika,
c) dopuszczalna masa
całkowita,
d) dopuszczalna ładowno¶ć,
e) liczba osi,
f) największy dopuszczalny
nacisk osi,
g) dopuszczalna masa
całkowita ciągniętej przyczepy,
h) liczba miejsc,
i) data pierwszej
rejestracji za granicą,
j) poprzedni numer
rejestracyjny i nazwa organu, który dokonał rejestracji;
2) informacje o:
a) dowodzie rejestracyjnym
- seria, numer oraz data wydania wtórnika,
b) pozwoleniu czasowym -
data ważno¶ci, data przedłużenia ważno¶ci, cel wydania, seria, numer
oraz data wydania wtórnika,
c) karcie pojazdu - seria,
numer oraz data wydania wtórnika,
d) nalepce kontrolnej -
data wydania wtórnika,
e) znakach legalizacyjnych
- seria, numer oraz data wydania wtórnika,
f) nalepce na tablice
tymczasowe - data wydania wtórnika,
g) wyrejestrowaniu pojazdu
- data i przyczyna wyrejestrowania,
h) zbyciu pojazdu - dane
nowego wła¶ciciela pojazdu;
3) inne dane i informacje
stanowiące tre¶ć adnotacji urzędowych zamieszczanych w dokumentach
pojazdu zgodnie z ustawą oraz z odrębnymi przepisami;
4) identyfikator osoby
dokonującej w bazie danych zamieszczenia lub zmiany danych i
informacji.
2. (62)
Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a,
przekazuje do ewidencji:
1) wymienione w ust. 1
pkt 1-5 - organ wła¶ciwy w sprawach rejestracji pojazdów,
niezwłocznie po zarejestrowaniu pojazdu, oraz - w przypadkach, o
których mowa w pkt 1 lit. h i lit. j - także stacja kontroli
pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu,
niezwłocznie po jego wykonaniu;
2) wymienione w ust. 1
pkt 6:
a) w lit. a - organ
wła¶ciwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po
dokonaniu zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym,
b) w lit. b - wła¶ciwa
jednostka organizacyjna Policji, niezwłocznie po wystąpieniu tych
zdarzeń,
c) w lit. c - organ
wła¶ciwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po
dokonaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,
d) w lit. d - wła¶ciwa
jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego lub
Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli pojazdów,
niezwłocznie po dokonaniu tych czynno¶ci;
3) (63)
wymienione w ust. 1 pkt 7 - o¶rodek informacji okre¶lony przepisami
ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152),
niezwłocznie po ich zaewidencjonowaniu;
4) wymienione w ust. 1a -
organ wła¶ciwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie
po ich uzyskaniu.
3. Z ewidencji nie
usuwa się danych lub informacji o:
1) wła¶cicielu lub
posiadaczu pojazdu - w przypadku ich zmiany;
2) pojeĽdzie, który
został wyrejestrowany.
4. Administrator
danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest
zwolniony z obowiązku informacyjnego okre¶lonego w art. 25 ust. 1
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U.
z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).
Art. 80c. 1. Dane
lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one
niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom,
z zastrzeżeniem ust. 2:
1) Policji;
1a) Inspekcji Transportu
Drogowego;
2) Żandarmerii Wojskowej;
3) Straży Granicznej;
4) Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;
5) Wojskowym Służbom
Informacyjnym;
6) sądom;
7) prokuraturze;
8) (64)
organom kontroli skarbowej, organom celnym i wywiadowi skarbowemu;
9) Ubezpieczeniowemu
Funduszowi Gwarancyjnemu;
9a) (65)
Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;
9b) (66)
Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - w celu umożliwienia
zabezpieczenia ustawowym prawem zastawu należno¶ci z tytułu składek,
do których poboru Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest
zobowiązany;
10) starostom;
10a) (67)
strażom gminnym (miejskim);
11) Szefowi Krajowego
Centrum Informacji Kryminalnych;
12) komornikom sądowym;
13) (68)
administracyjnym organom egzekucyjnym oraz organom podatkowym;
14) (69)
wojskowym komendantom uzupełnień.
2. Dane lub informacje
o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się
wyłącznie podmiotom okre¶lonym w ust. 1 pkt 1-7.
3. Dane lub informacje
zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek wła¶ciciela
lub posiadacza pojazdu wymienionego w art. 73 ust. 5, których
one dotyczą.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej może udostępnić dane lub informacje
zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w ust. 1-3, w
tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym
nieposiadającym osobowo¶ci prawnej, jeżeli wykażą swój
uzasadniony interes.
5. Dane lub informacje
zgromadzone w ewidencji mogą być udostępnione do celów
komercyjnych, statystycznych lub badawczych w formie uzgodnionej
przez strony, w sposób wykluczający możliwo¶ć identyfikacji
osób lub pojazdów, z zachowaniem trybu okre¶lonego w
ust. 4.
6. Dane lub informacje
zebrane w ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 7, na
pisemny, uzasadniony wniosek zainteresowanego podmiotu.
7. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej może wyrazić zgodę, w drodze
decyzji, na udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w
ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1, albo ich
jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji danych,
bez konieczno¶ci składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają
łącznie następujące warunki:
1) posiadają urządzenia
umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz
jakie dane lub informacje uzyskał;
2) posiadają
zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające
wykorzystanie danych lub informacji niezgodnie z celem ich
uzyskania;
3) jest to uzasadnione
specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej
działalno¶ci.
Art. 80d. 1. Udostępnienie
danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji następuje:
1) dla podmiotów,
o których mowa w art. 80c ust. 1-3 - nieodpłatnie;
2) dla podmiotów,
o których mowa w art. 80c ust. 4 i 5 - odpłatnie.
2. (70)
Opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z ewidencji
stanowią przychód ¶rodka specjalnego będącego w dyspozycji
ministra wła¶ciwego do spraw administracji publicznej i są
przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z
utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów
i centralnej ewidencji kierowców.
3. (71)
Opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77
ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz opłata
ewidencyjna, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o
ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym
i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, stanowi przychód
¶rodka specjalnego, o którym mowa w ust. 2, i jest
przeznaczona na finansowanie wydatków związanych z
utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów
i centralnej ewidencji kierowców. Wysoko¶ć każdej opłaty
ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3,
art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, nie może
przekroczyć równowarto¶ci w złotych 0,5 euro ustalonej przy
zastosowaniu kursu ¶redniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski
obowiązującego w dniu wydania rozporządzenia, o którym mowa w
ust. 4.
4. (72)
Minister wła¶ciwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z
ministrem wła¶ciwym do spraw transportu oraz ministrem wła¶ciwym do
spraw instytucji finansowych, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) wysoko¶ć opłaty
ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3,
art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz sposób
jej wnoszenia;
2) tryb i zasady
pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i rozliczania opłaty
ewidencyjnej przez organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania;
3) szczegółowe
zasady gospodarki finansowej ¶rodka specjalnego, o którym
mowa w ust. 2 i 3 oraz w art. 100d ust. 2.
5. (73)
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić w
szczególno¶ci:
1) przypadki uiszczania
opłaty ewidencyjnej;
2) zróżnicowaną
wysoko¶ć opłaty w zależno¶ci od rodzaju czynno¶ci, której
dokonanie jest uzależnione od jej uiszczenia;
3) koszty związane z
funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej
ewidencji kierowców;
4) terminy przekazywania
i rozliczania opłaty ewidencyjnej przez organy i podmioty
zobowiązane do jej pobierania;
5) obowiązki w zakresie
sporządzania planów finansowych obejmujących przychody i
wydatki ¶rodka specjalnego.
Art. 80e. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z
ministrami wła¶ciwymi do spraw wewnętrznych, transportu oraz finansów
publicznych okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) sposób
prowadzenia ewidencji;
2) warunki i sposób
współdziałania podmiotów, które przekazują dane
lub informacje do ewidencji;
3) rodzaj danych lub
informacji zgromadzonych w ewidencji, które mogą być
udostępnione poszczególnym podmiotom, o których mowa w
art. 80c ust. 1 i 3-5;
4) wysoko¶ć opłat za
udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji oraz
warunki i sposób ich wnoszenia.
W rozporządzeniu należy
okre¶lić w szczególno¶ci:
- organizację systemu
teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja,
- nieprzekraczalne terminy
przekazywania danych lub informacji do ewidencji oraz sposób
ich przekazywania,
- zakres danych lub
informacji udostępnianych poszczególnym podmiotom,
- zróżnicowaną
wysoko¶ć opłat w zależno¶ci od zakresu udostępnianych danych lub
informacji oraz konieczno¶ci przetwarzania danych lub informacji, o
których mowa w art. 80c ust. 5.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem
wła¶ciwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po
zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa
Agencji Wywiadu, okre¶li, w drodze zarządzenia, sposób
wyodrębnienia w ewidencji zbioru danych i informacji o pojazdach, o
których mowa w art. 73 ust. 3.
Rozdział 2b(74)
(uchylony).
Art. 80f. (uchylony).
Art. 80g. (uchylony).
Art. 80h. (uchylony).
Art. 80i. (uchylony).
Art. 80j. (uchylony).
Rozdział 3
Badania techniczne
pojazdów
Art. 81. 1. Wła¶ciciel
pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy
jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.
2. Pierwsze badanie
techniczne jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją. Badaniu
temu nie podlega nowy pojazd, na którego typ zostało wydane
¶wiadectwo homologacji lub decyzja zwalniająca z obowiązku
homologacji, z wyjątkiem taksówki osobowej, pojazdu
uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub
wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów
niebezpiecznych.
3. Okresowe badanie
techniczne pojazdu jest przeprowadzane corocznie, z zastrzeżeniem
ust. 4-7.
4. (75)
Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu
ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5
t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od dnia
pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 2 lat od dnia
przeprowadzenia badania, a potem corocznie. Nie dotyczy to pojazdu
przewożącego towary niebezpieczne, taksówki osobowej, pojazdu
samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w
liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu
drogowego osób, pojazdu marki "SAM", pojazdu
zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu używanego do
nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają
corocznym badaniom technicznym.
4a. Okresowe badanie
techniczne ciągnika rolniczego przeprowadza się przed upływem 3 lat
od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem każdych
kolejnych 2 lat od dnia przeprowadzenia badania.
5. Przepisy ust. 4 i
4a dotyczą również samochodu osobowego, samochodu ciężarowego
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, ciągnika
rolniczego, motocykla lub przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy
za granicą. W tym przypadku za dzień pierwszej rejestracji, o której
mowa w ust. 4, przyjmuje się dzień pierwszej rejestracji za granicą.
6. (76)
Okresowe badanie techniczne autobusu o liczbie miejsc powyżej 15
łącznie z miejscem kierowcy przeprowadza się przed upływem roku od
dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy.
7. Motorower,
przyczepa lekka i pojazd zabytkowy nie podlegają okresowym badaniom
technicznym.
8. Niezależnie od
badań, o których mowa w ust. 2 i 3, dodatkowemu badaniu
technicznemu podlega również pojazd:
1) (77)
skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę w razie
uzasadnionego przypuszczenia, że:
a) zagraża bezpieczeństwu
ruchu,
b) narusza wymagania
ochrony ¶rodowiska,
c) uczestniczył w wypadku
drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy
no¶ne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt
4;
1a) (78)
skierowany przez starostę w celu ustalenia danych pojazdu
niezbędnych do jego rejestracji;
2) w którym
dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów
powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z
zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, oraz z wyłączeniem montażu
instalacji do zasilania gazem;
3) który ma być
używany jako taksówka osobowa lub bagażowa, pojazd
uprzywilejowany, pojazd do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania
egzaminu państwowego lub pojazd odpowiednio przystosowany lub
wyposażony zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów
niebezpiecznych.
4) (79)
w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia
powodującego odpowiedzialno¶ć zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej
umowy ubezpieczenia okre¶lonego w grupie 3 i 10 działu II załącznika
do ustawy o działalno¶ci ubezpieczeniowej na kwotę przekraczającą
2.000 zł;
5) (80)
sprowadzony z zagranicy i noszący ¶lady uszkodzeń lub którego
stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów no¶nych
konstrukcji pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa
ruchu drogowego.
9. Badanie techniczne
pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi
technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu
wydanego przez organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawno¶ć
urządzenia technicznego.
9a. W razie powstania
trudno¶ci w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, badanie
techniczne może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii
rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a.
10. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, uwzględniając w szczególno¶ci zakres
warunków technicznych pojazdów podlegających badaniu,
okre¶li, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób
przeprowadzenia badań technicznych oraz wzory dokumentów
stosowanych przy tych badaniach.
Art. 82. 1. Organ
dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego
termin badania technicznego pojazdu.
2. (81)
Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania
technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta
po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i po uiszczeniu przez
wła¶ciciela pojazdu opłaty ewidencyjnej.
Art. 83. (82)
1. Badanie techniczne jest przeprowadzane na koszt wła¶ciciela
pojazdu, przez:
1) podstawową stację
kontroli pojazdów - w zakresie:
a) sprawdzenia oraz oceny
prawidłowo¶ci działania poszczególnych zespołów i
układów pojazdu, w szczególno¶ci pod względem
bezpieczeństwa jazdy i ochrony ¶rodowiska,
b) badań technicznych, o
których mowa w lit. a, oraz niektórych badań
technicznych, o których mowa w pkt 2, jeżeli stacja posiadała
zezwolenie starosty na wykonywanie tych badań wydane przed dniem
wej¶cia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej;
2) okręgową stację
kontroli pojazdów - w zakresie badań technicznych okre¶lonych
w pkt 1 lit. a oraz w zakresie badań co do zgodno¶ci z warunkami
technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędko¶ć na
autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu
przeznaczonego do przewozu towarów niebezpiecznych, pojazdu
przystosowanego do zasilania gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz
pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju), pojazdu
zabytkowego, pojazdu marki "SAM", pojazdu, w którym
dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów
powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, pojazdu
skierowanego na badania techniczne przez organ kontroli ruchu
drogowego lub starostę oraz pojazdu sprowadzanego z zagranicy i
noszącego ¶lady uszkodzeń lub którego stan techniczny
wskazuje na naruszenie elementów no¶nych konstrukcji pojazdu,
mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
2. Działalno¶ć
gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów
jest działalno¶cią regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z
dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalno¶ci gospodarczej (Dz. U. Nr
173, poz. 1807) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców
prowadzących stację kontroli pojazdów.
3. Stację kontroli
pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który:
1) posiada siedzibę lub
miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) nie jest
przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub
ogłoszono upadło¶ć;
3) nie był prawomocnie
skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzy¶ci
majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby
fizycznej lub członków organów osoby prawnej;
4) posiada wyposażenie
kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie
odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze
szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań;
5) posiada po¶wiadczenie
zgodno¶ci wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami
odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru
przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów;
6) zatrudnia uprawnionych
diagnostów.
4. Po¶wiadczenie, o
którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze
decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu
sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Po¶wiadczenie zachowuje
ważno¶ć do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało
wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania.
Art. 83a. (83)
1. Organem wła¶ciwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców
prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta wła¶ciwy
ze względu na miejsce wykonywania działalno¶ci objętej wpisem.
2. W przypadku gdy
przedsiębiorca wykonuje działalno¶ć gospodarczą, o której mowa
w art. 83 ust. 2, w jednostkach organizacyjnych położonych na
obszarze różnych powiatów, jest on obowiązany uzyskać
wpis w odrębnych wła¶ciwych rejestrach na każdą z tych jednostek.
3. Wpis do rejestru
przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów
jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące
dane:
1) firmę przedsiębiorcy;
2) numer w rejestrze
przedsiębiorców albo ewidencji działalno¶ci gospodarczej oraz
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile przedsiębiorca taki
numer posiada;
3) adres zamieszkania
albo siedziby przedsiębiorcy;
4) adres stacji kontroli
pojazdów przedsiębiorcy;
5) zakres badań;
6) imiona i nazwiska
zatrudnionych diagnostów wraz numerami ich uprawnień.
4. Wraz z wnioskiem
przedsiębiorca składa o¶wiadczenie następującej tre¶ci:
"O¶wiadczam, że:
1) dane zawarte we
wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących
stację kontroli pojazdów są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam
warunki wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia
stacji kontroli pojazdów, okre¶lone w ustawie z dnia 20
czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.".
5. O¶wiadczenie
powinno również zawierać:
1) firmę przedsiębiorcy
oraz jego miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres;
2) oznaczenie miejsca i
datę złożenia o¶wiadczenia;
3) podpis osoby
uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia
i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
6. W rejestrze
przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów
umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3, z
wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres
siedziby.
7. Starosta może
wyrazić zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu
przez stację kontroli pojazdów.
Art. 83b. (84)
1. Nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje
starosta.
2. W ramach
wykonywanego nadzoru starosta:
1) co najmniej raz w roku
przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie:
a) zgodno¶ci stacji z
wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3,
b) prawidłowo¶ci
wykonywania badań technicznych pojazdów,
c) prawidłowo¶ci
prowadzenia wymaganej dokumentacji;
2) wydaje zalecenia
pokontrolne i wyznacza termin usunięcia naruszeń warunków
wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji
kontroli pojazdów;
3) wydaje decyzję o
zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów,
skre¶lając przedsiębiorcę z rejestru działalno¶ci regulowanej,
jeżeli przedsiębiorca:
a) złożył o¶wiadczenie, o
którym mowa w art. 83a ust. 4, niezgodne ze stanem
faktycznym,
b) nie usunął naruszeń
warunków wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie
prowadzenia stacji kontroli pojazdów w wyznaczonym przez
starostę terminie,
c) rażąco naruszył warunki
wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji
kontroli pojazdów.
3. Starosta może
powierzyć, w drodze porozumienia, czynno¶ci kontrolne Dyrektorowi
Transportowego Dozoru Technicznego.
4. W przypadku
wykre¶lenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców
prowadzących stację kontroli pojazdów, ponowny wpis do
rejestru działalno¶ci regulowanej w tym zakresie może nastąpić
jedynie na zasadach i w terminie okre¶lonym w art. 72 ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. o swobodzie działalno¶ci gospodarczej.
Art. 84. 1. Badanie
techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli
pojazdów uprawniony diagnosta.
2. (85)
Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli
osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie
techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z
wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.
2a. (86)
Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą
komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego.
3. Starosta cofa
diagno¶cie uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w
wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust.
6, stwierdzono:
1) przeprowadzenie przez
diagnostę badania technicznego niezgodnie z okre¶lonym zakresem i
sposobem wykonania;
2) wydanie przez
diagnostę za¶wiadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu
rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub
przepisami.
4. W przypadku
cofnięcia diagno¶cie uprawnienia do wykonywania badań technicznych,
ponowne uprawnienie nie może być wydane wcze¶niej niż po upływie 5
lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się
ostateczna.
Art. 84a. 1. (87)
Minister wła¶ciwy do spraw transportu okre¶li, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowe
wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów
przeprowadzających badania techniczne w okre¶lonym zakresie;
1a) wzór wniosku o
wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli
pojazdów oraz wzór za¶wiadczenia potwierdzającego wpis
przedsiębiorcy do tego rejestru;
2) szczegółowe
wymagania w stosunku do diagnostów, program szkolenia
diagnostów, zasady przeprowadzania egzaminu, o którym
mowa w art. 84 ust. 2, i wysoko¶ć opłaty za egzamin oraz wzory
dokumentów związanych z uzyskaniem uprawnień do wykonywania
badań technicznych;
3) wysoko¶ć opłat za:
a) wydanie po¶wiadczenia,
o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5,
b) przeprowadzenie badań
technicznych.
2. Wydając
rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister wła¶ciwy do
spraw transportu uwzględni w szczególno¶ci warunki techniczne
pojazdów podlegających badaniu, konieczno¶ć zapewnienia
odpowiednich kwalifikacji diagnostów wykonujących badanie oraz
koszty wykonywania badań.
Art. 85. 1. Tramwaj
i trolejbus podlegają odrębnym badaniom technicznym.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia, zakres,
warunki, terminy i sposób przeprowadzania badań technicznych
tramwajów i trolejbusów oraz jednostki wykonujące te
badania, uwzględniając w szczególno¶ci:
1) warunki techniczne
pojazdów podlegających badaniu;
2) proces zużywania
podstawowych czę¶ci i elementów wyposażenia tych pojazdów
mających bezpo¶redni wpływ na bezpieczeństwo ruchu;
3) odpowiednie
wyposażenie jednostek wykonujących te badania.
Art. 86. (88)
1. (89) Do pojazdów Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Straży Granicznej, których
dotyczą warunki i tryb rejestracji okre¶lone w art. 73 ust. 3, a
także do pojazdów Państwowej Straży Pożarnej, mają
zastosowanie przepisy art. 83 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu
z ministrem wła¶ciwym do spraw transportu oraz po zasięgnięciu opinii
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu,
uwzględniając specyfikę wynikającą z przeznaczenia pojazdów
Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji i innych pojazdów
użytkowanych w sposób szczególny, okre¶lą, w drodze
rozporządzenia:
1) jednostki
organizacyjne sprawujące nadzór nad stacjami kontroli
pojazdów oraz wydające upoważnienia do przeprowadzania badań
technicznych, wzory dokumentów związanych z uzyskaniem
upoważnień do wykonywania badań oraz wzór upoważnienia do ich
przeprowadzania;
2) wymagania w stosunku
do stacji kontroli pojazdów upoważnionych do przeprowadzania
badań technicznych pojazdów;
3) wzory dokumentów
stosowanych przy badaniach technicznych pojazdów;
4) warunki i terminy
przeprowadzania badań technicznych pojazdów specjalnych Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji i innych pojazdów
użytkowanych w sposób szczególny;
5) (90)
warunki przeprowadzania badań technicznych niektórych
pojazdów w stacjach kontroli pojazdów;
6) jednostki
organizacyjne prowadzące szkolenie diagnostów;
7) warunki współdziałania
jednostek organizacyjnych sprawujących nadzór nad stacjami
kontroli pojazdów ze starostami.
DZIAŁ IV
Kierujący
Rozdział 1
Uprawnienia do
kierowania
Art. 87. 1. Kierującym
może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna
pod względem fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z warunków
okre¶lonych w pkt 1-3:
1) posiada wymagane
umiejętno¶ci do kierowania w sposób niezagrażający
bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę
oraz wymagany dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania
pojazdem;
2) odbywa, w ramach
szkolenia, naukę jazdy odpowiednio przystosowanym pojazdem pod
nadzorem instruktora;
3) zdaje egzamin
państwowy odpowiednio przystosowanym pojazdem pod nadzorem
egzaminatora.
2. Osoba
niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli w
wyniku badania lekarskiego nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych
do kierowania pojazdem.
3. Nie wymaga się
uprawnienia do:
1) kierowania rowerem,
motorowerem lub pojazdem zaprzęgowym od osoby, która
ukończyła 18 lat;
2) prowadzenia kolumny
pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
Art. 88. 1. Dokumentem
stwierdzającym uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym jest
prawo jazdy okre¶lonej kategorii.
2. Prawo jazdy
uprawnia do kierowania:
1) kategorii A -
motocyklem;
2) kategorii A1 -
motocyklem o pojemno¶ci skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm3
i mocy nieprzekraczającej 11 kW;
3) kategorii B:
a) pojazdem samochodowym o
dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem
autobusu lub motocykla,
b) pojazdem, o którym
mowa w lit. a, z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego, o ile łączna
dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie
przekracza 3,5 t,
c) ciągnikiem rolniczym
lub pojazdem wolnobieżnym;
4) kategorii B1 -
trójkołowym lub czterokołowym pojazdem samochodowym o masie
własnej nieprzekraczającej 550 kg, z wyjątkiem motocykla;
5) kategorii C - pojazdem
samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t,
z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem
wolnobieżnym;
6) kategorii C1 -
pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej
przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem
autobusu, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;
7) kategorii D -
autobusem, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;
8) kategorii D1 -
autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17
osób łącznie z kierowcą, a także ciągnikiem rolniczym lub
pojazdem wolnobieżnym;
9) kategorii T -
ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem
wolnobieżnym;
10) kategorii B+E, C+E
lub D+E - pojazdem okre¶lonym odpowiednio w kategorii B, C lub D,
łącznie z przyczepą;
11) kategorii C1+E -
zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego
okre¶lonego w kategorii C1 i przyczepy o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego;
12) kategorii D1+E -
zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego
okre¶lonego w kategorii D1 i przyczepy o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego.
3. Prawo jazdy:
1) kategorii B i C+E lub
B i D+E - uprawnia do kierowania zespołem pojazdów
okre¶lonych w kategorii B+E;
2) kategorii C+E i D -
uprawnia do kierowania zespołem pojazdów okre¶lonych w
kategorii D+E;
3) kategorii A, B, B1, C,
C1, D lub D1 - uprawnia do kierowania pojazdem w nich wymienionym z
przyczepą lekką;
4) kategorii B+E, C+E,
C1+E, D+E lub D1+E - uprawnia do kierowania ciągnikiem rolniczym z
przyczepą (przyczepami).
4. (skre¶lony).
5. (skre¶lony).
6. (91)
Żołnierz w czynnej służbie wojskowej może kierować pojazdem
specjalnym i używanym do celów specjalnych Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej:
1) na podwoziu kołowym
lub zespołem pojazdów specjalnych składających się z pojazdu
kołowego i przyczepy specjalnej, jeżeli ukończył z wynikiem
pozytywnym kurs z zasad eksploatacji i kierowania pojazdem
specjalnym i używanym do celów specjalnych w wojskowym
o¶rodku szkolenia kierowców i posiada:
a) prawo jazdy, które
uprawnia do kierowania:
- kategorii B - pojazdem
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t oraz
zespołem pojazdów składających się z pojazdu specjalnego i
używanego do celów specjalnych o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu o ile łączna
dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie
przekracza 3,5 t oraz pojazdem specjalnym wolnobieżnym,
- kategorii C - pojazdem
o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, łącznie z
przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych, o
dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t,
- kategorii C+E -
zespołem pojazdów specjalnych oraz używanych do celów
specjalnych okre¶lonych odpowiednio w kategorii B lub C, łącznie z
przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych,
b) pozwolenie do
kierowania:
- kategorii B - pojazdem
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t oraz
zespołem pojazdów składających się z pojazdu specjalnego i
używanego do celów specjalnych i przyczepy specjalnej oraz
używanej do celów specjalnych o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej masy przyczepy specjalnej oraz
używanej do celów specjalnych o dopuszczalnej masie
całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu o ile łączna
dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie
przekracza 3,5 t oraz pojazdem specjalnym wolnobieżnym,
- kategorii C - pojazdem
o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t łącznie z
przyczepą specjalną oraz używaną do celów specjalnych o
dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t,
- kategorii C+E -
zespołem pojazdów specjalnych oraz używanych do celów
specjalnych okre¶lonych w kategorii C, łącznie z przyczepą
specjalną,
- kategorii D - autobusem
specjalnym lub pojazdem specjalnym wolnobieżnym łącznie z przyczepą
specjalną oraz używaną do celów specjalnych o dopuszczalnej
masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t;
2) na podwoziu
gąsienicowym lub zespołem pojazdów specjalnych składającym
się z pojazdu gąsienicowego i przyczepy specjalnej oraz używanej do
celów specjalnych, jeżeli ukończył z wynikiem pozytywnym kurs
z zasad eksploatacji i kierowania pojazdem specjalnym i używanym do
celów specjalnych w wojskowym o¶rodku szkolenia kierowców
i posiada prawo jazdy kategorii B, C, C1, T lub pozwolenie do
kierowania pojazdem kategorii B, C, C+E, D;
3) w razie konieczno¶ci
ewakuacji zagrożonego mienia jednostki wojskowej, pojazdem
specjalnym i używanym do celów specjalnych, na rozkaz dowódcy
jednostki wojskowej, każdy żołnierz, jeżeli posiada prawo jazdy lub
pozwolenie do kierowania pojazdem co najmniej kategorii B i
umiejętno¶ć kierowania danym pojazdem.
7. (92)
Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw transportu, uwzględniając konieczno¶ć posiadania szczególnych
kwalifikacji przez żołnierzy w czynnej służbie wojskowej kierujących
pojazdami specjalnymi i używanymi do celów specjalnych,
okre¶li, w drodze rozporządzenia, wzór i opis ¶wiadectwa
ukończenia kursu z zasad eksploatacji i kierowania pojazdem
specjalnym i używanym do celów specjalnych w wojskowym o¶rodku
szkolenia kierowców, uwzględniającego rodzaj ukończonego kursu
i rodzaj pojazdu.
Art. 89. (skre¶lony).
Art. 90. 1. Prawo
jazdy otrzymuje osoba, jeżeli:
1) osiągnęła wymagany dla
danej kategorii wiek;
2) uzyskała orzeczenie
lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem
i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych
do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane;
3) odbyła wymagane dla
danej kategorii szkolenie;
4) zdała z wynikiem
pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii.
2. Wymagany dla danej
kategorii wiek wynosi:
1) 16 lat - dla kategorii
A1, B1 lub T;
2) (skre¶lony);
3) 18 lat - dla kategorii
A, B, B+E, C, C+E, C1 lub C1+E;
4) 21 lat - dla kategorii
D, D+E, D1 lub D1+E, z zastrzeżeniem ust. 4.
3. Osoba, która
nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii A1, B1 lub T
za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów.
4. Wymagany wiek do
uzyskania prawa jazdy kategorii D lub D1 przez żołnierza zasadniczej
służby wojskowej posiadającego prawo jazdy kategorii B wynosi 19 lat.
5. Dodatkowym
warunkiem uzyskania prawa jazdy:
1) dla kategorii C, C1, D
lub D1 - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt
3 i 4, okre¶lonych dla prawa jazdy kategorii B;
2) dla kategorii B+E,
C+E, C1+E, D+E lub D1+E - jest spełnienie wymagań, o których
mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, okre¶lonych odpowiednio dla praw jazdy
kategorii B, C, C1, D lub D1.
Art. 91. Prawo
jazdy nie może być wydane osobie:
1) u której w
wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od
alkoholu lub ¶rodka działającego podobnie do alkoholu;
2) w stosunku do której
orzeczony został - prawomocnym wyrokiem sądu, orzeczeniem kolegium
do spraw wykroczeń lub orzeczeniem innego organu uprawnionego do
orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym(93)
- zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie
obowiązywania tego zakazu.
Art. 92. Prawo
jazdy może zawierać ograniczenie wynikające ze stanu zdrowia kierowcy
lub możliwo¶ci prowadzenia okre¶lonego pojazdu.
Art. 93. 1. Prawo
jazdy, z wyjątkiem prawa jazdy kategorii T, uprawnia do kierowania
okre¶lonym w nim pojazdem w ruchu międzynarodowym, chyba że władze
danego państwa wymagają, aby kierowca posiadał międzynarodowe prawo
jazdy.
2. Międzynarodowe
prawo jazdy jest wydawane za opłatą przez każdego starostę.
Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane na podstawie krajowego prawa
jazdy na okres 3 lat. Okres jego ważno¶ci nie może jednak przekraczać
terminu ważno¶ci krajowego prawa jazdy.
Art. 94. 1. Osoba
posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, okre¶lone w
konwencjach o ruchu drogowym, może kierować odpowiednim pojazdem
silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6
miesięcy od daty rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu.
2. Osoba posiadająca
krajowe prawo jazdy wydane za granicą może otrzymać prawo jazdy
odpowiedniej kategorii po oddaniu zagranicznego dokumentu organowi
wydającemu prawo jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli prawo jazdy
wydane za granicą nie jest okre¶lone w konwencjach o ruchu drogowym,
dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest zdanie
czę¶ci teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie
uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu.
3. Jeżeli prawo jazdy
wydane za granicą zawiera ograniczenie terminu ważno¶ci, ograniczenie
ze względu na stan zdrowia lub inne, należy to ograniczenie
uwzględnić w wydanym prawie jazdy.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu może okre¶lić, w drodze rozporządzenia, w
stosunku do obywateli niektórych państw, ze względu na zasadę
wzajemno¶ci, warunki wydawania praw jazdy odmienne niż te, które
przewiduje ust. 2.
Art. 95. 1. Dokumentem
stwierdzającym uprawnienie do kierowania tramwajem jest pozwolenie.
2. (94)
Pozwolenie może uzyskać osoba, jeżeli:
1) ukończyła 20 lat;
2) przedstawiła
orzeczenia: lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań
zdrowotnych i psychologicznych do kierowania tramwajem;
3) odbyła wymagane
szkolenie i zdała egzamin państwowy z wynikiem pozytywnym.
2a. (95)
Pozwolenie jest wydawane na okres wynikający z terminów badań,
o których mowa w art. 122 ust. 2.
3. Przepis art. 91
stosuje się odpowiednio do osoby ubiegającej się o pozwolenie.
Art. 95a. (96)
1. Kierującym pojazdem uprzywilejowanym może być osoba, z
zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która:
1) ukończyła 21 lat;
2) posiada za¶wiadczenie
wydane przez pracodawcę, potwierdzające jej zatrudnienie oraz
spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których
mowa w art. 122 ust. 2, i psychologicznych, o których mowa w
art. 124 ust. 2.
2. Kierującym pojazdem
uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej może być
osoba, która posiada za¶wiadczenie wydane przez dowódcę
jednostki wojskowej, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie
badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz
psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.
3. Kierującym pojazdem
uprzywilejowanym Policji może być osoba, która posiada
za¶wiadczenie wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające
spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa
w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których mowa w
art. 124 ust. 2.
Art. 96. 1. Dokumentem
stwierdzającym uprawnienie do kierowania przez osobę, która
nie ukończyła 18 lat:
1) rowerem - jest karta
rowerowa, motorowerowa lub prawo jazdy;
2) motorowerem - jest
karta motorowerowa lub prawo jazdy;
3) pojazdem zaprzęgowym -
jest prawo jazdy, karta motorowerowa lub rowerowa, jeżeli osoba
uprawniona ukończyła 15 lat.
2. Kartę rowerową lub
motorowerową może uzyskać osoba, która wykazała się
niezbędnymi kwalifikacjami i osiągnęła wymagany wiek: 10 lat w
przypadku karty rowerowej i 13 lat w przypadku karty motorowerowej.
3. Kierować rowerem
wieloosobowym oraz przewozić na rowerze inną osobę może osoba, która
ukończyła 17 lat, a kierować po jezdni wózkiem inwalidzkim
poruszanym siłą mię¶ni kierującego - osoba, która ukończyła 13
lat.
Art. 97. 1. (97)
Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za
opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta wła¶ciwy ze
względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się, a w
uzasadnionych przypadkach - wła¶ciwy ze względu na miejsce czasowego
pobytu, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Kartę rowerową
wydaje nieodpłatnie dyrektor szkoły podstawowej, gimnazjum, szkoły
ponadgimnazjalnej oraz szkoły ponadpodstawowej.
2a. Kartę motorowerową
wydaje nieodpłatnie dyrektor gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalnej lub
szkoły ponadpodstawowej.
3. Szefom i
cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych,
urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz
organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i
immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw,
umów bądĽ powszechnie uznanych zwyczajów
międzynarodowych lub na zasadzie wzajemno¶ci, oraz innym osobom
korzystającym z tych przywilejów i immunitetów
uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą, wojewoda
mazowiecki, na wniosek ministra wła¶ciwego do spraw zagranicznych.
3a. Żołnierzom
zasadniczej służby wojskowej dokument stwierdzający uprawnienie do
kierowania pojazdem wydaje na czas nie dłuższy niż jeden rok dowódca
jednostki wojskowej.
3b. Po zakończeniu
zasadniczej służby wojskowej wydany przez dowódcę jednostki
dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem podlega
wymianie na dokument, o którym mowa w ust. 1.
4. Kierujący może
posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy lub pozwolenie do
kierowania tramwajem.
Art. 98. 1. (98)
Osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana
niezwłocznie zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do
kierowania tramwajem, o zniszczeniu tych dokumentów w stopniu
powodującym ich nieczytelno¶ć, a także zmianie stanu faktycznego
wymagającego zmiany danych w nich zawartych.
2. W sytuacji, o
której mowa w ust. 1, starosta, na wniosek osoby uprawnionej,
wydaje za opłatą wtórnik dokumentu pod warunkiem:
1) złożenia, pod rygorem
odpowiedzialno¶ci karnej za fałszywe zeznania, o¶wiadczenia o
utracie dokumentu;
2) zwrotu zniszczonego
dokumentu albo
3) zwrotu dokumentu
wymagającego zmiany danych.
3. W razie odzyskania
utraconego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dokument ten
należy zwrócić do starosty.
4. W razie utraty lub
zniszczenia karty rowerowej lub motorowerowej wtórniki tych
dokumentów wydaje organ, który je wydał.
5. W stosunku do osób,
o których mowa w art. 97 ust. 3, organem wła¶ciwym w sprawach
okre¶lonych w ust. 1-2a jest wojewoda mazowiecki.
Art. 99. Zadania
i kompetencje okre¶lone w art. 89 ust. 2 i 3(99),
art. 93 ust. 2 i art. 97 ust. 1 nie mogą być powierzone w drodze
porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu
warszawskiego(100).
Art. 99a. (101)
Minister wła¶ciwy do spraw transportu dokona wyboru producenta
blankietów praw jazdy i pozwoleń do kierowania tramwajem w
trybie okre¶lonym przepisami o zamówieniach publicznych.
Art. 100. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw wewnętrznych, uwzględniając konieczno¶ć prawidłowego
zabezpieczenia praw jazdy przed podrobieniem, przerobieniem lub
kradzieżą, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) wzory dokumentów
stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis;
2) (102)
szczegółowe czynno¶ci organów w sprawach związanych z
wydawaniem dokumentów, cofaniem i przywracaniem uprawnień do
kierowania oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach.
2. Minister Obrony
Narodowej, kierując się konieczno¶cią zapewnienia zgodno¶ci tego
dokumentu z obowiązującym podziałem uprawnień oraz mając na uwadze
skrócenie okresu niezbędnego do uzyskania prawa jazdy,
okre¶li, w drodze rozporządzenia, wzór i opis dokumentu
stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem przez żołnierza
zasadniczej służby wojskowej.
Rozdział 1a
Centralna ewidencja
kierowców
Art. 100a. 1. Tworzy
się centralną ewidencję kierowców, zwaną dalej "ewidencją".
2. W ewidencji
gromadzi się dane o osobach posiadających lub którym cofnięto
uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi lub tramwajami, zwane
dalej "uprawnieniami".
3. W ewidencji
gromadzi się także dane o osobach nieposiadających uprawnień, w
stosunku do których orzeczono ¶rodek karny w postaci zakazu
prowadzenia pojazdów.
4. Ewidencję prowadzi
minister wła¶ciwy do spraw administracji publicznej w systemie
teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest
administratorem danych zgromadzonych w ewidencji.
Art. 100b. 1. W
ewidencji gromadzi się dane o osobach nią objętych:
1) imię i nazwisko;
1a) datę i miejsce
urodzenia;
2) numer ewidencyjny
Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludno¶ci (PESEL);
3) adres zamieszkania;
4) rodzaj oraz zakres
uzyskanego uprawnienia;
5) datę uzyskania
pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia - także datę
ponownego uzyskania uprawnienia;
6) datę ważno¶ci
uprawnienia;
7) numer dokumentu
stwierdzającego uprawnienie;
8) ograniczenia dotyczące
uprawnienia;
9) nazwę organu, który
wydał dokument stwierdzający uprawnienie;
10) dotyczące:
a) zatrzymania dokumentu
stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwrócenia,
b) cofnięcia uprawnienia
oraz jego przywrócenia,
c) utraty dokumentu
stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia,
d) zastosowania ¶rodka
karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;
11) zakres i numer
za¶wiadczenia ADR, o którym mowa w przepisach o przewozie
drogowym towarów niebezpiecznych, a także okres, na jaki
zostało ono wydane.
2. Dane, o których
mowa w ust. 1, przekazują do ewidencji:
1) wymienione w pkt 1-9 -
organ wła¶ciwy w sprawach wydawania dokumentów
stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po
wydaniu dokumentu stwierdzającego uprawnienie;
2) wymienione w pkt 10:
a) w lit. a - odpowiednio
do swoich kompetencji: wła¶ciwa jednostka organizacyjna Policji,
Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ
wła¶ciwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających
uprawnienia do kierowania pojazdami, prokurator, sąd, kolegium do
spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o
wykroczenia w trybie dyscyplinarnym(103),
niezwłocznie po dokonaniu tych czynno¶ci,
b) w lit. b - organ
wła¶ciwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających
uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po podjęciu
decyzji o dokonaniu tych czynno¶ci,
c) w lit. c - organ
wła¶ciwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających
uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu
informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,
d) w lit. d - sąd,
kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do
orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym(104),
niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia;
3) wymienione w pkt 11 -
podmiot prowadzący kursy dokształcające dla kierowców
przewożących towary niebezpieczne, o których mowa w
przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.
3. Dane, o których
mowa w ust. 1 pkt 10 lit. d, zgromadzone w ewidencji, podlegają
usunięciu z tej ewidencji, jeżeli skazanie, na podstawie którego
orzeczono ¶rodek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów,
uległo zatarciu. Informacje o zatarciu przekazuje do ewidencji Biuro
Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego.
4. Administrator
danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest
zwolniony z obowiązku informacyjnego okre¶lonego w art. 25 ust. 1
ustawy, o której mowa w art. 80b ust. 4.
Art. 100c. 1. Dane
zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do
realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom:
1) Policji;
1a) Inspekcji Transportu
Drogowego;
2) Żandarmerii Wojskowej;
3) Straży Granicznej;
4) Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;
5) Wojskowym Służbom
Informacyjnym;
6) sądom;
7) prokuraturze;
8) starostom;
8a) (105)
strażom gminnym (miejskim);
9) Szefowi Krajowego
Centrum Informacji Kryminalnych;
10) (106)
organom kontroli skarbowej, organom celnym, wywiadowi skarbowemu i
komórkom, o których mowa w art. 11g ustawy z dnia 28
wrze¶nia 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz.
572 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 70, poz. 816, Nr 104, poz. 1103
i Nr 116, poz. 1216, z 2001 r. Nr 14, poz. 143, Nr 81, poz. 877 i Nr
110, poz. 1189, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 89,
poz. 804, Nr 141, poz. 1178, Nr 153, poz. 1271, Nr 169, poz. 1387 i
Nr 216, poz. 1824 oraz z 2003 r. Nr 84, poz. 774 i Nr 137, poz.
1302);
11) (107)
wojskowym komendantom uzupełnień.
2. Dane zgromadzone w
ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby, której one
dotyczą.
3. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej może udostępnić, w formie
za¶wiadczenia, dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż
wymienione w ust. 1 i 2, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub
jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowo¶ci prawnej, jeżeli
wykażą swój uzasadniony interes.
4. Dane zgromadzone w
ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 5, na pisemny,
umotywowany wniosek zainteresowanego podmiotu.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw administracji publicznej może wyrazić zgodę, w drodze
decyzji, na udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom,
o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym,
za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez konieczno¶ci składania
pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
1) posiadają urządzenia
umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz
jakie dane uzyskał;
2) posiadają
zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające
wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3) jest to uzasadnione
specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej
działalno¶ci.
Art. 100d. 1. Udostępnienie
danych zgromadzonych w ewidencji następuje:
1) dla podmiotów,
o których mowa w art. 100c ust. 1 i 2 - nieodpłatnie;
2) dla podmiotów,
o których mowa w art. 100c ust. 3 - odpłatnie.
2. (108)
Opłaty pobrane za udostępnianie danych z ewidencji stanowią przychód
¶rodka specjalnego będącego w dyspozycji ministra wła¶ciwego do spraw
administracji publicznej, o którym mowa w art. 80d ust. 2 i 3,
i są przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z
utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów
i centralnej ewidencji kierowców.
Art. 100e. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z
ministrem wła¶ciwym do spraw wewnętrznych, transportu oraz finansów
publicznych, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) sposób
prowadzenia ewidencji;
2) warunki i sposób
współdziałania podmiotów, które przekazują dane
do ewidencji;
3) rodzaj danych
zgromadzonych w ewidencji, które mogą być udostępnione
poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 100c
ust. 1-3;
4) wysoko¶ć opłat za
udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji oraz warunki i sposób
ich wnoszenia.
2. W rozporządzeniu
należy uwzględnić w szczególno¶ci:
1) organizację systemu
teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja;
2) nieprzekraczalne
terminy przekazywania danych do ewidencji oraz sposób ich
przekazywania;
3) zakres danych
udostępnianych poszczególnym podmiotom;
4) zróżnicowaną
wysoko¶ć opłat w zależno¶ci od zakresu udostępnianych danych.
Rozdział 2
Szkolenie i
egzaminowanie
Art. 101. Osoba
ubiegająca się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym albo
tramwajem może rozpocząć szkolenie najwcze¶niej 3 miesiące przed
osiągnięciem wieku wymaganego do uzyskania prawa jazdy albo
pozwolenia, a jeżeli osobą tą jest uczeń szkoły, której
program nauczania obejmuje szkolenie osób ubiegających się o
prawo jazdy, okres ten wynosi 12 miesięcy.
Art. 102. (109)
1. Szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do
kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem jest prowadzone:
1) w formie kursu - w
o¶rodku szkolenia kierowców;
2) w formie zajęć
szkolnych dla uczniów - przez szkołę, w której
programie nauczania jest przewidziane uzyskanie umiejętno¶ci
kierowania pojazdem silnikowym.
2. O¶rodek szkolenia
kierowców może być prowadzony przez:
1) przedsiębiorcę;
2) jednostkę wojskową - w
zakresie szkolenia żołnierzy na potrzeby Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej;
3) jednostkę resortu
spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia osób na potrzeby
resortu.
Art. 103. (110)
1. Działalno¶ć gospodarcza w zakresie prowadzenia o¶rodka
szkolenia kierowców jest działalno¶cią regulowaną w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru
przedsiębiorców prowadzących o¶rodek szkolenia kierowców.
2. O¶rodek szkolenia
kierowców może prowadzić przedsiębiorca:
1) który posiada
siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
2) w stosunku do którego
nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono upadło¶ci;
3) który nie był
prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia
korzy¶ci majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy
osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej;
4) który posiada
warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania
manewrów oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki
jazdy;
5) który
gwarantuje przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi
warunkami;
6) który zatrudnia
co najmniej jednego instruktora lub sam jest instruktorem.
3. Organem wła¶ciwym
do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących o¶rodek
szkolenia kierowców jest starosta wła¶ciwy ze względu na
miejsce wykonywania działalno¶ci objętej wpisem.
4. W przypadku gdy
przedsiębiorca wykonuje działalno¶ć gospodarczą, o której mowa
w ust. 1, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze
różnych powiatów, jest obowiązany uzyskać wpis w
odrębnych wła¶ciwych rejestrach na każdą z tych jednostek.
5. Wpis do rejestru
przedsiębiorców prowadzących o¶rodek szkolenia kierowców
jest dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące
dane:
1) firmę przedsiębiorcy;
2) numer w rejestrze
przedsiębiorców albo ewidencji działalno¶ci gospodarczej oraz
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile przedsiębiorca taki
numer posiada;
3) adres zamieszkania lub
siedziby przedsiębiorcy;
4) adres o¶rodka
szkolenia kierowców;
5) zakres prowadzonego
szkolenia;
6) imiona i nazwiska
instruktorów wraz z numerami ich uprawnień.
6. Wraz z wnioskiem
przedsiębiorca składa o¶wiadczenie następującej tre¶ci:
"O¶wiadczam, że:
1) dane zawarte we
wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących
o¶rodek szkolenia kierowców są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam
warunki wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia
o¶rodka szkolenia kierowców, okre¶lone w ustawie z dnia 20
czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.".
7. O¶wiadczenie
powinno również zawierać:
1) firmę przedsiębiorcy
oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania;
2) oznaczenie miejsca i
datę złożenia o¶wiadczenia;
3) podpis osoby
uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia
i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
8. W rejestrze
przedsiębiorców prowadzących o¶rodek szkolenia kierowców
umieszcza się dane, o których mowa w ust. 5, z wyjątkiem
adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
9. Jednostka wojskowa
lub jednostka resortu spraw wewnętrznych mogą prowadzić szkolenie w
zakresie wskazanym odpowiednio w art. 102 ust. 2 pkt 2 i 3, po
spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 4.
10. Szkoła może
prowadzić szkolenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, po
spełnieniu wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 4.
Art. 103a. (111)
(uchylony).
Art. 104. (112)
1. Starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez
przedsiębiorcę o¶rodka szkolenia kierowców, skre¶lając
przedsiębiorcę z rejestru działalno¶ci regulowanej, jeżeli
przedsiębiorca:
1) złożył o¶wiadczenie, o
którym mowa w art. 103 ust. 6, niezgodne ze stanem
faktycznym;
2) nie usunął naruszeń
warunków wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie
prowadzenia o¶rodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez
starostę terminie;
3) rażąco naruszył
warunki wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia
o¶rodka szkolenia kierowców.
2. Rażącym naruszeniem
warunków wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie
prowadzenia o¶rodka szkolenia kierowców jest:
1) szkolenie niezgodnie z
obowiązującym programem szkolenia;
2) wydanie niezgodnie ze
stanem faktycznym za¶wiadczenia o ukończeniu szkolenia.
3. W przypadku
wykre¶lenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców
prowadzących o¶rodki szkolenia kierowców, ponowny wpis do
rejestru działalno¶ci regulowanej w tym zakresie może nastąpić
wyłącznie na zasadach okre¶lonych w art. 72 ustawy z dnia 2 lipca
2004 r. o swobodzie działalno¶ci gospodarczej.
Art. 105. 1. Szkolenie
osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym
albo tramwajem jest prowadzone przez instruktora, z zastrzeżeniem
ust. 3.
2. Instruktorem jest
osoba, która:
1) ma co najmniej
wykształcenie ¶rednie;
2) posiada, przez okres
co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju
objętego szkoleniem;
3) przedstawiła
orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do
kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku
przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;
4) (113)
ukończyła kurs kwalifikacyjny;
5) zdała egzamin przed
komisją powołaną przez wojewodę;
6) nie była karana
wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń(114)
za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu
drogowym;
7) została wpisana do
ewidencji instruktorów.
3. Szkolenie w
zakresie udzielania pomocy przedlekarskiej jest prowadzone przez
osobę, która spełnia co najmniej jeden z warunków
okre¶lonych w pkt 1-3:
1) wykonuje zawód
lekarza lub pielęgniarki;
2) posiada kwalifikacje
instruktora Polskiego Czerwonego Krzyża;
3) posiada kwalifikacje
ratownika medycznego.
Art. 106. 1. (115)
Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów,
jeżeli spełnia ona warunki okre¶lone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6, i
wydaje jej legitymację instruktora na okres wynikający z terminów
badań, o których mowa w art. 122 ust. 2.
2. (116)
Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom
psychologicznym, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124
ust. 2.
3. Instruktor jest
obowiązany posiadać w czasie szkolenia legitymację instruktora i
okazywać ją na żądanie.
Art. 107. 1. Starosta
skre¶la instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor:
1) nie spełnia warunków
okre¶lonych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6;
2) nie przedstawił
orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do
kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku
przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;
3) nie zdał egzaminu, o
którym mowa w art. 108 ust. 2 pkt 2, w wyznaczonym terminie;
4) dopu¶cił się rażącego
naruszenia przepisów w zakresie szkolenia.
2. W przypadku
skre¶lenia instruktora z ewidencji z przyczyny okre¶lonej w ust. 1
pkt 4, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcze¶niej niż
po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skre¶leniu stała
się ostateczna.
Art. 108. (117)
1. Nadzór nad szkoleniem sprawują:
1) starosta - w zakresie
szkolenia prowadzonego przez przedsiębiorcę;
2) odpowiedni organ
podległy Ministrowi Obrony Narodowej wła¶ciwy w sprawach transportu
i ruchu wojsk - w zakresie szkolenia prowadzonego przez jednostkę
wojskową;
3) odpowiedni organ
resortu spraw wewnętrznych - w zakresie szkolenia prowadzonego przez
jednostkę tego resortu;
4) organ wła¶ciwy do
wykonywania nadzoru pedagogicznego - w zakresie szkolenia
prowadzonego przez szkołę.
2. Organ sprawujący
nadzór może w szczególno¶ci:
1) kontrolować
dokumentację i działalno¶ć związaną ze szkoleniem;
2) wyznaczyć termin
usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalno¶ci.
3. W przypadku
uzasadnionych wątpliwo¶ci co do wiedzy i umiejętno¶ci instruktora,
starosta może skierować go na egzamin, o którym mowa w art.
105 ust. 2 pkt 5:
1) z urzędu;
2) na wniosek organu
sprawującego nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4.
Art. 109. 1. Egzamin
państwowy sprawdzający kwalifikacje osoby ubiegającej się o
uprawnienie do kierowania pojazdem oraz osoby, o której mowa w
art. 114, przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora
wojewódzkiego o¶rodka ruchu drogowego:
1) na podstawie umowy o
pracę - w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy;
2) na podstawie umowy
zlecenia - w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem.
2. Egzamin państwowy
jest organizowany w:
1) wojewódzkim
o¶rodku ruchu drogowego - w zakresie wszystkich kategorii prawa
jazdy;
2) przedsiębiorstwie
komunikacji publicznej, upoważnionym przez starostę - w zakresie
pozwolenia do kierowania tramwajem.
3. Egzamin państwowy w
zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przeprowadzany w
mie¶cie wojewódzkim lub w zależno¶ci od potrzeb w mie¶cie na
prawach powiatu, albo w mie¶cie, w którym do dnia 31 grudnia
1998 r. funkcjonował wojewódzki o¶rodek ruchu drogowego.
4. Sprawdzenia
kwalifikacji osoby ubiegającej się o kartę rowerową lub motorowerową
dokonują:
1) nauczyciel wychowania
komunikacyjnego uprawniony przez dyrektora szkoły;
2) policjant posiadający
specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego;
3) egzaminator.
Art. 110. 1. Egzaminatorem
może być osoba, która:
1) (118)
(uchylony);
2) posiada wykształcenie
wyższe;
3) posiada prawo jazdy
kategorii B przez okres co najmniej 6 lat oraz uprawnienie do
kierowania pojazdami rodzaju objętego egzaminowaniem przez okres co
najmniej 1 roku;
4) przedstawiła
orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do
kierowania pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku
przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;
5) nie była karana
wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń(119)
za przestępstwo lub wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu w ruchu
drogowym;
6) (120)
ukończyła kurs kwalifikacyjny w wojewódzkim o¶rodku ruchu
drogowego;
7) uczestniczyła w 7
egzaminach państwowych w charakterze obserwatora oraz przeprowadziła
co najmniej 3 takie egzaminy pod kierunkiem egzaminatora
wyznaczonego przez dyrektora wojewódzkiego o¶rodka ruchu
drogowego i uzyskała pozytywną opinię;
8) zdała egzamin przed
komisją weryfikacyjną powołaną przez:
a) ministra wła¶ciwego do
spraw transportu - w zakresie sprawdzania kwalifikacji na wszystkie
kategorie prawa jazdy, z wyjątkiem kategorii T,
b) starostę - w zakresie
sprawdzania kwalifikacji na prawo jazdy kategorii T lub pozwolenie
do kierowania tramwajem;
9) daje rękojmię
należytego wykonywania swoich obowiązków;
10) została wpisana do
ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez wojewodę.
2. Wymagań, o których
mowa w ust. 1 pkt 2, 6 i 7, nie stosuje się do egzaminatora osoby
ubiegającej się o prawo jazdy kategorii T lub o pozwolenie do
kierowania tramwajem.
Art. 110a. 1. Egzaminator
zobowiązany jest do:
1) rzetelnego i
bezstronnego wykonywania powierzonych zadań;
2) rozwijania wiedzy
zawodowej i podnoszenia kwalifikacji;
3) godnego zachowania w
czasie wykonywania obowiązków.
2. Egzaminator
zatrudniony w wojewódzkim o¶rodku ruchu drogowego nie może
jednocze¶nie prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców,
szkoły nauki jazdy ani być jej wła¶cicielem lub współwła¶cicielem.
3. Egzaminator w
czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie
przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu.
Art. 111. 1. (121)
Wojewoda dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów,
jeżeli spełnia ona warunki okre¶lone w art. 110 ust. 1 pkt 2-9.
2. (122)
Dyrektor wojewódzkiego o¶rodka ruchu drogowego wydaje na okres
wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 122
ust. 2 i art. 124 ust. 2, legitymację egzaminatora osobie, o której
mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim o¶rodku ruchu
drogowego.
3. (123)
Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom
psychologicznym, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124
ust. 2.
4. Egzaminator
zatrudniony w wojewódzkim o¶rodku ruchu drogowego podlega
corocznie szkoleniu organizowanemu przez dyrektora wojewódzkiego
o¶rodka ruchu drogowego.
5. Egzaminator jest
obowiązany posiadać w czasie prowadzenia egzaminów legitymację
egzaminatora oraz okazywać ją na żądanie.
Art. 112. 1. Nadzór
nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje wojewoda.
2. Organ sprawujący
nadzór może w szczególno¶ci:
1) kontrolować
dokumentację i działalno¶ć związaną z egzaminowaniem;
2) przerwać lub
unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami;
3) w razie stwierdzenia
rażących uchybień zawiesić działalno¶ć odpowiedniej jednostki w
zakresie prowadzenia egzaminów państwowych - do czasu
usunięcia uchybień;
4) w uzasadnionych
przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa
w art. 110 ust. 1 pkt 8.
Art. 113. 1. Wojewoda
skre¶la egzaminatora z ewidencji, jeżeli:
1) (124)
nie spełnia warunków okre¶lonych w art. 110 ust. 1 pkt 2-9;
2) nie odbył okresowego
szkolenia;
3) nie przedstawił
orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do
kierowania pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku
przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;
4) nie zdał egzaminu, o
którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8, w wyznaczonym terminie;
5) naruszył zasady
egzaminowania.
2. W przypadku
skre¶lenia egzaminatora z ewidencji z przyczyny okre¶lonej w ust. 1
pkt 5, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcze¶niej niż
po upływie 2 lat od dnia, w którym decyzja o skre¶leniu stała
się ostateczna.
Art. 114. 1. Kontrolnemu
sprawdzeniu kwalifikacji podlega:
1) osoba posiadająca
uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty:
a) w razie uzasadnionych
zastrzeżeń co do jej kwalifikacji,
b) na wniosek komendanta
wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów
otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;
2) osoba ubiegająca się
o:
a) przywrócenie
uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres
przekraczający 1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji,
b) zwrot zatrzymanego
prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, którego
była pozbawiona na okres przekraczający 1 rok.
2. Zadanie i
kompetencja okre¶lone w ust. 1 pkt 1 nie mogą być powierzone w drodze
porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu
warszawskiego(125).
3. W stosunku do osób,
o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na
kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w przypadkach okre¶lonych w ust.
1 pkt 1, wydaje wojewoda mazowiecki.
4. W przypadkach
okre¶lonych w ust. 1 pkt 2 dokument stwierdzający uprawnienie do
kierowania pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się
o jego wydanie, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu
państwowego sprawdzającego kwalifikacje.
Art. 115. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając
konieczno¶ć wła¶ciwego przygotowania osób ubiegających się o
wydanie uprawnień do kierowania pojazdami oraz zapewnienie
obiektywnego sprawdzenia ich kwalifikacji, okre¶li, w drodze
rozporządzenia:
1) wymagania w stosunku
do podmiotów prowadzących szkolenie w zakresie wyposażenia
dydaktycznego, warunków lokalowych, placu manewrowego,
pojazdów przeznaczonych do szkolenia;
2) wymagania w stosunku
do podmiotów prowadzących egzaminy państwowe w zakresie
wyposażenia, warunków lokalowych, placu manewrowego i
pojazdów przeznaczonych do egzaminowania;
3) program szkolenia osób
ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi,
tramwajami oraz kandydatów na instruktorów i
egzaminatorów;
4) warunki i tryb:
a) uzyskiwania uprawnień
do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwajami, szkolenia i
egzaminowania osób ubiegających się o te uprawnienia lub
podlegających sprawdzeniu kwalifikacji oraz wzory dokumentów
z tym związanych,
b) szkolenia i
egzaminowania kandydatów na instruktorów i
egzaminatorów, pracy komisji egzaminacyjnych oraz wzory
dokumentów z tym związanych,
5) (126) wzór
wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących
o¶rodki szkolenia kierowców oraz wzór za¶wiadczenia
potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do tego rejestru.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, uwzględniając koszty związane z prowadzeniem
egzaminów sprawdzających kwalifikacje oraz koszty związane z
wydawaniem dokumentów, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) wysoko¶ć opłat za
sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na instruktorów i
instruktorów oraz wysoko¶ć wynagrodzenia członków
komisji sprawdzających ich kwalifikacje;
2) wysoko¶ć opłat za
sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o wydanie
uprawnienia do kierowania pojazdami lub podlegających sprawdzeniu
kwalifikacji;
3) wysoko¶ć stawek
wynagrodzenia egzaminatorów zatrudnionych na podstawie umowy
zlecenia;
4) (127)
wysoko¶ć opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania
tramwajem, legitymacji instruktora i egzaminatora;
5) (128)
wysoko¶ć opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na
egzaminatorów i egzaminatorów oraz wysoko¶ć
wynagrodzenia członków komisji sprawdzających ich
kwalifikacje.
Rozdział 2a(129)
(uchylony).
Art. 115a. (uchylony).
Art. 115b. (uchylony).
Art. 115c. (uchylony).
Art. 115d. (uchylony).
Art. 115e. (skre¶lony).
Rozdział 3
Wojewódzki
o¶rodek ruchu drogowego
Art. 116. 1. Zarząd
województwa tworzy, po uzgodnieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw transportu, wojewódzkie o¶rodki ruchu drogowego na
obszarze województwa.
2. O¶rodek jest
samorządową wojewódzką osobą prawną.
3. Zarząd województwa
sprawuje nadzór nad o¶rodkiem.
Art. 117. 1. Do
zadań o¶rodka należy organizowanie egzaminów państwowych
sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o
uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami.
2. O¶rodek może
wykonywać inne zadania z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego.
3. O¶rodek może
wykonywać działalno¶ć gospodarczą, której wyniki będą
przeznaczane na działalno¶ć, o której mowa w ust. 1 i 2.
Art. 118. 1. Działalno¶cią
o¶rodka kieruje dyrektor.
2. Dyrektor jest
powoływany i odwoływany przez zarząd województwa.
3. Zarząd województwa
ustala wynagrodzenie dyrektora.
Art. 119. 1. O¶rodek
prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach okre¶lonych w
niniejszej ustawie.
2. Przychodami o¶rodka
są:
1) wpływy z opłat za
przeprowadzanie egzaminów osób ubiegających się o
uprawnienia do kierowania pojazdami;
2) wpływy za wykonanie
innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego;
3) wpływy z działalno¶ci,
o której mowa w art. 117 ust. 3.
3. Rozchodami o¶rodka
są wydatki na:
1) bieżące utrzymanie
o¶rodka;
2) prowadzenie egzaminów
państwowych w zakresie prawa jazdy poszczególnych kategorii i
pozwolenia do kierowania tramwajem;
3) inwestycje związane z
działalno¶cią o¶rodka, o której mowa w art. 117;
4) poprawę bezpieczeństwa
ruchu drogowego na obszarze województwa, w szczególno¶ci
na popularyzację przepisów o ruchu drogowym i podnoszenie
kultury jazdy kierowców, na które o¶rodek może
przeznaczyć pozostałe wolne ¶rodki, niewykorzystane na wydatki, o
których mowa w pkt 1-3.
4. (skre¶lony).
5. O¶rodek może
zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa, na zasadach
ogólnych.
6. Składniki majątkowe
nabyte w ramach pierwszego wyposażenia o¶rodka tworzą jego fundusz
założycielski.
7. O¶rodek prowadzi
odrębnie ewidencję przychodów i kosztów związanych z
prowadzeniem szkolenia lub egzaminowaniem jako działalno¶cią
o¶wiatową i odrębnie dla każdej innej działalno¶ci.
Art. 120. 1. Zarząd
województwa nadaje o¶rodkowi statut.
2. Statut o¶rodka
okre¶la w szczególno¶ci jego organizację i warunki tworzenia
oddziałów terenowych.
Art. 121. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) w porozumieniu z
ministrem wła¶ciwym do spraw budżetu, spraw instytucji finansowych
oraz spraw finansów publicznych - szczegółowe warunki
gospodarki finansowej o¶rodka oraz szczegółowe warunki
ewidencji przychodów i kosztów, o których mowa
w art. 119 ust. 7;
2) w porozumieniu z
ministrem wła¶ciwym do spraw pracy - warunki wynagradzania
egzaminatorów.
Rozdział 4
Sprawdzanie stanu
zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami
Art. 122. (130)
1. Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia
istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem
podlega:
1) osoba ubiegająca się o
wydanie prawa jazdy;
2) osoba ubiegająca się o
przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze
względu na stan zdrowia;
3) kierujący pojazdem
skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli:
a) uczestniczy w wypadku
drogowym, w następstwie którego jest ¶mierć innej osoby lub
ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,
b) kierował pojazdem w
stanie nietrzeĽwo¶ci lub po użyciu ¶rodka działającego podobnie do
alkoholu;
4) kierujący pojazdem
skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia
co do stanu zdrowia;
5) osoba niepełnosprawna
posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,
skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego
lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu
niepełnosprawno¶ci;
6) kandydat na
instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o
uprawnienia do kierowania pojazdami.
2. Kierowca pojazdu
uprzywilejowanego, instruktor, egzaminator oraz kierujący tramwajem
podlegają kontrolnym badaniom lekarskim:
1) w wieku do 55 lat - co
5 lat,
2) w wieku od 55 lat do
65 - co 2 lata,
3) powyżej 65 roku życia
- corocznie.
3. Zadania i
kompetencje okre¶lone w ust. 1 pkt 4 i 5 nie mogą być powierzone w
drodze porozumienia gminie.
4. Badania lekarskie
przeprowadza uprawniony lekarz.
5. Przepisy ust. 1
stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.
6. Badanie lekarskie,
o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na koszt osoby
badanej, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
7. Badanie lekarskie,
o którym mowa w ust. 2, jest przeprowadzane na koszt podmiotu
zatrudniającego lub osoby badanej, gdy nie pozostaje w stosunku pracy
lub służby.
8. Przeprowadzanie
badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody.
9. W stosunku do osób,
o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na
badanie lekarskie, w trybie okre¶lonym w ust. 1 pkt 4, wydaje
wojewoda mazowiecki.
Art. 123. Minister
wła¶ciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do
spraw transportu, ministrem wła¶ciwym do spraw wewnętrznych oraz
Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane
wymagania zdrowotne oraz konieczno¶ć przyjęcia obiektywnych i
niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, okre¶li, w drodze
rozporządzenia:
1) szczegółowe
warunki i tryb:
a) kierowania na badania
lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub
braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi
oraz kierowania tramwajami,
b) wydawania orzeczeń
lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań
zdrowotnych do kierowania pojazdami,
c) odwoływania się od
orzeczeń lekarskich,
d) uzyskiwania uprawnień
przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;
2) zakres badań
lekarskich;
3) dodatkowe kwalifikacje
lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;
4) sposób
postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz
wzory stosowanych dokumentów;
5) maksymalne stawki
opłat za badania lekarskie.
Art. 124. (131)
1. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia
istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania
pojazdem podlega:
1) kandydat na
instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o
uprawnienia do kierowania pojazdami oraz osoba ubiegająca się o
pozwolenie do kierowania tramwajem;
2) kierujący pojazdem
silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu
drogowego, jeżeli:
a) kierował pojazdem w
stanie nietrzeĽwo¶ci lub po użyciu ¶rodka działającego podobnie do
alkoholu,
b) przekroczył liczbę 24
punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;
3) kierujący będący
sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny;
4) kierujący skierowany
przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona
zostanie konieczno¶ć przeprowadzenia badania psychologicznego;
5) osoba skierowana przez
kierownika wła¶ciwej jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych
Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest ona przewidziana do szkolenia
na kierowcę na potrzeby wojska;
6) osoba ubiegająca się o
przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym,
cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych
do kierowania pojazdami.
2. Instruktor,
egzaminator, kierowca pojazdu uprzywilejowanego oraz kierujący
tramwajem podlegają kontrolnym badaniom psychologicznym co 5 lat do
ukończenia 65 roku życia i następnie corocznie.
3. (132)
Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez
uprawnionego do orzekania psychologa w pracowni psychologicznej.
4. Przepisy ust. 1
stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.
5. Badanie
psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że
przepisy odrębne stanowią inaczej.
Art. 124a. (133)
1. Działalno¶ć gospodarcza w zakresie prowadzenia pracowni
psychologicznej jest działalno¶cią regulowaną w rozumieniu przepisów
ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalno¶ci gospodarczej i
wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców
prowadzących pracownię psychologiczną.
2. Pracownię
psychologiczną może prowadzić przedsiębiorca, który:
1) posiada siedzibę lub
miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) posiada zestaw metod
badawczych okre¶lonych metodyką oraz warunki lokalowe gwarantujące
wykonywanie badań psychologicznych zgodnie ze standardami
okre¶lonymi w metodyce;
3) zatrudnia psychologa
uprawnionego do orzekania lub sam jest uprawnionym psychologiem;
4) nie jest
przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub
ogłoszono upadło¶ć.
3. Organem wła¶ciwym
do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię
psychologiczną jest wojewoda wła¶ciwy ze względu na siedzibę
przedsiębiorcy lub miejsce zamieszkania uprawnionego psychologa.
4. W przypadku gdy
przedsiębiorca wykonuje działalno¶ć gospodarczą, o której mowa
w ust. 1, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze
różnych województw, jest obowiązany uzyskać wpis w
odrębnych wła¶ciwych rejestrach na każdą z tych jednostek.
5. Wpis do rejestru
przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną jest
dokonywany na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:
1) firmę przedsiębiorcy;
2) numer w rejestrze
przedsiębiorców albo ewidencji działalno¶ci gospodarczej oraz
numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile przedsiębiorca taki
numer posiada;
3) adres zamieszkania lub
siedziby;
4) adres pracowni
psychologicznej;
5) zakres prowadzonych
badań;
6) imiona i nazwiska
zatrudnionych psychologów wraz z numerami ich uprawnień.
6. Wraz z wnioskiem
przedsiębiorca składa o¶wiadczenie następującej tre¶ci:
"O¶wiadczam, że:
1) dane zawarte we
wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących
pracownię psychologiczną są kompletne i zgodne z prawdą;
2) znane mi są i spełniam
warunki wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia
pracowni psychologicznej, okre¶lone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997
r. - Prawo o ruchu drogowym.".
7. O¶wiadczenie
powinno również zawierać:
1) firmę przedsiębiorcy
oraz jego siedzibę i adres;
2) oznaczenie miejsca i
datę złożenia o¶wiadczenia;
3) podpis osoby
uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia
i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
8. W rejestrze
przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną
umieszcza się dane, o których mowa w ust. 5, z wyjątkiem
adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby.
9. Psychologiem
uprawnionym do wykonywania badań psychologicznych, o których
mowa w art. 124 ust. 1 i 2, przeprowadzania badań psychologicznych i
orzekania w zakresie zdolno¶ci do prowadzenia pojazdów
mechanicznych jest osoba, która:
1) posiada prawo
wykonywania zawodu psychologa;
2) ukończyła podyplomowe
studia w zakresie psychologii transportu prowadzone przez szkołę
wyższą posiadającą prawo wydawania dyplomów magisterskich
kierunku psychologia;
3) nie była skazana
prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko dokumentom lub
przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzy¶ci majątkowych;
4) została wpisana do
ewidencji psychologów uprawnionych do wykonywania badań
psychologicznych.
10. Ewidencję
psychologów uprawnionych do wykonywania badań psychologicznych
w zakresie psychologii transportu prowadzi wojewoda, który:
1) wpisuje do ewidencji
za opłatą osobę spełniającą warunki okre¶lone w ust. 9 pkt 1-3;
2) wydaje za¶wiadczenie o
wpisie;
3) nadaje numer
ewidencyjny.
11. W ewidencji, o
której mowa w ust. 10, umieszcza się następujące dane:
1) numer ewidencyjny;
2) imię i nazwisko oraz
numer PESEL;
3) adres zamieszkania.
Art. 124b. 1. Wojewoda
sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań psychologicznych.
2. (134) W
ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:
1) prowadzi kontrolę w
zakresie:
a) zasad i metodyki
prowadzonych badań,
b) wymaganej i prowadzonej
dokumentacji,
c) wydawanych orzeczeń,
d) warunków
lokalowych;
2) w przypadku ustalenia
naruszeń warunków wykonywania działalno¶ci, może wyznaczyć
termin ich usunięcia.
3. (135)
Wojewoda wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę
pracowni psychologicznej, skre¶lając przedsiębiorcę z rejestru
działalno¶ci regulowanej, jeżeli przedsiębiorca:
1) złożył o¶wiadczenie, o
którym mowa w art. 124a ust. 6, niezgodne ze stanem
faktycznym;
2) nie usunął naruszeń
warunków wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie
prowadzenia pracowni psychologicznej w wyznaczonym przez wojewodę
terminie;
3) rażąco naruszył
warunki wykonywania działalno¶ci gospodarczej w zakresie prowadzenia
pracowni psychologicznej.
3a. (136)
Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalno¶ci
gospodarczej w zakresie prowadzenia pracowni psychologicznej jest
wydanie orzeczenia psychologicznego niezgodnego ze stanem faktycznym.
4. (137) W
przypadku wykre¶lenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców
prowadzących pracownię psychologiczną, ponowny wpis do rejestru
działalno¶ci regulowanej w tym zakresie może nastąpić wyłącznie na
zasadach i w terminie okre¶lonym w art. 72 ustawy z dnia 2 lipca 2004
r. o swobodzie działalno¶ci gospodarczej.
5. (138)
Wojewoda skre¶la psychologa z ewidencji psychologów
uprawnionych do wykonywania badań psychologicznych i orzekania w
zakresie zdolno¶ci do prowadzenia pojazdów mechanicznych w
przypadku:
1) ¶mierci psychologa;
2) gdy psycholog przestał
spełniać wymagania okre¶lone w art. 124a ust. 2 pkt 1;
3) naruszenia przez niego
przepisów, zasad lub metodyki przeprowadzania badań.
Art. 125. (139)
Minister wła¶ciwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem
wła¶ciwym do spraw transportu, uwzględniając konieczno¶ć przyjęcia
obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia lub braku
przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ
sprawno¶ci psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu
drogowego, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowe
warunki i tryb:
a) kierowania osób
na badania psychologiczne;
b) odwoływania się od
orzeczeń psychologicznych,
2) (140)
szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie
przeprowadzania badań psychologicznych i orzekania w zakresie
zdolno¶ci do prowadzenia pojazdów mechanicznych;
3) warunki, zakres i
sposób przeprowadzania badań psychologicznych;
4) sposób
postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami
psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów;
4a) (141) wzór
wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących
pracownię psychologiczną oraz wzór za¶wiadczenia
potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do tego rejestru;
5) szczegółowe
warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;
6) maksymalne stawki
opłat za badania psychologiczne.
Art. 126. 1. Badanie
w celu ustalenia zawarto¶ci w organizmie alkoholu przeprowadza się
przy użyciu urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia
alkoholu w wydychanym powietrzu.
2. Przepisu ust. 1 nie
stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego
przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym. W takim przypadku
ustalenie zawarto¶ci w organizmie alkoholu następuje na podstawie
badania krwi lub moczu.
3. Badanie w celu
ustalenia zawarto¶ci w organizmie alkoholu może być przeprowadzone
również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go
uprzedzić.
4. Warunki oraz sposób
przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, okre¶lają
odrębne przepisy.
Art. 127. 1. Badanie
w celu ustalenia w organizmie obecno¶ci ¶rodka działającego podobnie
do alkoholu przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających
badania laboratoryjnego.
2. Przepisu ust. 1 nie
stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego
przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laboratoryjnego. W takim
przypadku ustalenie w organizmie obecno¶ci ¶rodka działającego
podobnie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.
3. Badanie w celu
ustalenia obecno¶ci w organizmie ¶rodka działającego podobnie do
alkoholu może być przeprowadzone również w razie braku zgody
kierującego, o czym należy go uprzedzić.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw zdrowia, kierując się skutkami oddziaływania na organizm
kierowcy ¶rodków działających podobnie do alkoholu, okre¶li, w
drodze rozporządzenia:
1) wykaz tych ¶rodków;
2) warunki i sposób
przeprowadzania badań na ich obecno¶ć w organizmie.
Art. 128. 1. W
razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity
lub ranny, kierujący pojazdem jest poddawany badaniu na zawarto¶ć w
organizmie alkoholu lub ¶rodka działającego podobnie do alkoholu.
2. Badaniu, o którym
mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi
uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w
wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny.
3. Osoby, o których
mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu
drogowego przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia
zawarto¶ci w organizmie alkoholu lub ¶rodka działającego podobnie do
alkoholu.
DZIAŁ V
Kontrola ruchu drogowego
Rozdział 1
Uprawnienia Policji
Art. 129. 1. Czuwanie
nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem
i jego kontrolowanie należą do zadań Policji.
2. Policjant, w
związku z wykonywaniem czynno¶ci okre¶lonych w ust. 1, jest
uprawniony do:
1) legitymowania
uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń co do sposobu
korzystania z drogi lub używania pojazdu;
2) (142)
sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem
pojazdem i jego używaniem, za¶wiadczenie, o którym mowa w
art. 95a ust. 1 pkt 2, a także dokumentu stwierdzającego zawarcie
umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej
posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego
ubezpieczenia;
3) żądania poddania się
przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w stosunku do
której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować
pojazdem, badaniu w celu ustalenia zawarto¶ci w organizmie alkoholu
lub ¶rodka działającego podobnie do alkoholu;
4) sprawdzania stanu
technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub
nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze;
5) sprawdzania zapisów
urządzenia rejestrującego samoczynnie prędko¶ć jazdy, czas jazdy
oraz postoju;
6) zatrzymania, w
przypadkach przewidzianych w ustawie, dokumentów
stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdem lub jego
używania;
7) wydawania poleceń:
a) osobie, która
spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą
jego bezpieczeństwu, albo osobie odpowiedzialnej za utrzymanie
drogi,
b) kontrolowanemu
uczestnikowi ruchu - co do sposobu jego zachowania;
8) uniemożliwienia:
a) kierowania pojazdem
osobie znajdującej się w stanie nietrzeĽwo¶ci lub w stanie po użyciu
alkoholu albo ¶rodka działającego podobnie do alkoholu,
b) korzystania z pojazdu,
którego stan techniczny, ładunek, masa lub nacisk osi
zagrażają bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu, powodują uszkodzenie
drogi albo naruszają wymagania ochrony ¶rodowiska,
c) korzystania z pojazdu,
jeżeli kierujący nim nie okazał dokumentu stwierdzającego zawarcie
umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej
posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego
ubezpieczenia,
d) kierowania pojazdem
przez osobę nieposiadającą wymaganych dokumentów
uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;
9) używania przyrządów
kontrolno-pomiarowych, a w szczególno¶ci do badania pojazdu,
okre¶lania jego masy, nacisku osi lub prędko¶ci, stwierdzania
naruszenia wymagań ochrony ¶rodowiska oraz do stwierdzania stanu
trzeĽwo¶ci kierującego;
10) usuwania lub
przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w art.
130a ust. 1-3;
11) kontroli przewozu
drogowego towarów niebezpiecznych oraz wymagań związanych z
tym przewozem;
12) używania urządzeń
nagła¶niających, sygnalizacyjnych lub ¶wietlnych, służących do
wydawania wiążących poleceń uczestnikowi ruchu;
13) występowania w
uzasadnionym przypadku z wnioskiem o ocenę stanu zdrowia kierującego
pojazdem;
14) pilotowania pojazdów,
których wymiary, masa lub naciski osi przekraczają okre¶lone
wielko¶ci; pilotowanie wykonywane jest za opłatą ponoszoną przez
wła¶ciciela lub posiadacza pojazdu.
3. Przepisów
ust. 2 pkt 3, 4 i 6 nie stosuje się do szefów i
cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów
konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji
międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów
dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądĽ
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na
zasadzie wzajemno¶ci, oraz do innych osób korzystających z
tych przywilejów i immunitetów.
4. (143)
Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku do żołnierzy
pełniących czynną służbę wojskową kierujących innymi pojazdami, a
także kierowanie ruchem drogowym w związku z pilotowaniem kolumn
wojskowych należy również do Żandarmerii Wojskowej i
wojskowych organów porządkowych. W tym zakresie Żandarmerii
Wojskowej i wojskowym organom porządkowym przysługują uprawnienia
policjantów okre¶lone w ust. 2.
4a. Kontrolę ruchu
drogowego w stosunku do pojazdów przekraczających granicę
Rzeczypospolitej Polskiej oraz w strefie nadgranicznej mogą
przeprowadzać funkcjonariusze Straży Granicznej lub organów
celnych, którym przysługują uprawnienia, o których mowa
w ust. 2 pkt 1-4 i 7-12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1.
4b. Dodatkowo
funkcjonariusze ci mogą odmówić prawa przekroczenia granicy
pojazdem, jeżeli:
1) pojazd kierowany jest
przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeĽwo¶ci lub stanie po
użyciu alkoholu albo ¶rodka działającego podobnie do alkoholu,
jeżeli nie ma możliwo¶ci zabezpieczenia pojazdu w inny sposób;
2) pojazd kierowany jest
przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów
uprawniających do kierowania pojazdem lub używania pojazdu,
dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia
odpowiedzialno¶ci cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego
opłacenie składki tego ubezpieczenia;
3) stan techniczny
pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie
drogi albo narusza wymagania ochrony ¶rodowiska;
4) pojazd przekracza
dopuszczalną masę całkowitą lub naciski osi okre¶lone w przepisach
ruchu drogowego.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
transportu, kierując się w szczególno¶ci możliwo¶cią
zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz rzeczywistymi
kosztami ponoszonymi przez Policję w związku z pilotowaniem pojazdów,
okre¶li, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób pilotowania
pojazdów, których wymiary, masa lub naciski osi
przekraczają dopuszczalne wielko¶ci, oraz okre¶li wysoko¶ć opłat
uiszczanych przez ich wła¶cicieli lub posiadaczy.
Art. 129a. Kontrola
ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy
wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,
należy również do inspektorów Inspekcji Transportu
Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia
okre¶lone w art. 129 ust. 2.
Art. 130. 1. Policja
prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu
drogowego. Okre¶lonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę
punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
1a. W ewidencji
policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego,
którym nie przypisano warto¶ci punktowej.
2. Punkty za
naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji
usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed
upływem tego okresu kierowca dopu¶cił się naruszeń, za które
na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów
przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których
mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.
3. Kierowca wpisany do
ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt
uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje
zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów
ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia
wydania po raz pierwszy prawa jazdy.
3a. Przepisy ust. 1-3
stosuje się do osób posiadających pozwolenie do kierowania
tramwajem.
4. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
transportu oraz Ministrem Sprawiedliwo¶ci, mając na uwadze
dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania
przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu
przepisów ruchu drogowego, okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) sposób
punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu
przepisów ruchu drogowego;
2) warunki i sposób
prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb
występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;
3) program szkolenia i
jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa
w ust. 3;
4) liczbę punktów
odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;
5) podmioty uprawnione do
uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w
ust. 1.
Art. 130a. 1. Pojazd
jest usuwany z drogi na koszt wła¶ciciela w przypadku:
1) pozostawienia pojazdu
w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny
sposób zagraża bezpieczeństwu;
2) nieokazania przez
kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego
ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej posiadacza pojazdu lub
stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;
3) przekroczenia
wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi
okre¶lonych w przepisach ruchu drogowego.
2. Pojazd może być
usunięty z drogi na koszt wła¶ciciela, jeżeli nie ma możliwo¶ci
zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy:
1) kierowała nim osoba:
a) znajdująca się w stanie
nietrzeĽwo¶ci lub w stanie po użyciu alkoholu albo ¶rodka
działającego podobnie do alkoholu,
b) nieposiadająca przy
sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania
pojazdu;
2) jego stan techniczny
zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi
albo narusza wymagania ochrony ¶rodowiska.
3. Pojazd może być
przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie
akcji ratowniczej.
4. (144)
Decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmuje:
1) policjant - w
sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3;
2) strażnik gminny
(miejski) - w sytuacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1;
3) osoba dowodząca akcją
ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3.
5. W przypadkach
okre¶lonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę
wyznaczoną przez starostę.
6. Usunięty pojazd
umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do
czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysoko¶ć
opłat ustala rada powiatu.
7. Wydanie pojazdu
następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa
w ust. 6.
8. Pojazd może być
unieruchomiony przez zastosowanie urządzenia do blokowania kół
w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione,
lecz nieutrudniającego ruchu lub niezagrażającego bezpieczeństwu.
9. Pojazd unieruchamia
Policja lub straż gminna (miejska).
10. Pojazd usunięty w
trybie okre¶lonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę
w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z
zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa
z mocy ustawy.
11. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą zagwarantowania ochrony
prawa własno¶ci oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach
publicznych i bezpieczeństwa ruchu drogowego, okre¶li, w drodze
rozporządzenia:
1) tryb oraz warunki
współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do
podejmowania decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających
pojazdy lub prowadzących strzeżone parkingi, o których mowa w
ust. 6;
2) tryb i warunki
wydawania pojazdu z parkingu;
3) tryb postępowania w
zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Art. 131. 1. Minister
wła¶ciwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym
do spraw transportu i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając
potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w czasie wykonywania
kontroli drogowej oraz sprawne wykonywanie czynno¶ci w tym zakresie,
okre¶li, w drodze rozporządzenia:
1) organizację, warunki i
sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego;
2) warunki i tryb
udzielania upoważnień do zatrzymywania pojazdów lub
wykonywania niektórych czynno¶ci z zakresu kontroli ruchu
drogowego przez funkcjonariuszy innych organów oraz
strażników straży gminnych (miejskich);
3) wymagany sposób
zachowania się kontrolowanego uczestnika ruchu.
2. Minister Obrony
Narodowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i
porządku w czasie wykonywania kontroli drogowej oraz sprawne
wykonywanie czynno¶ci w tym zakresie, w porozumieniu z ministrami
wła¶ciwymi do spraw transportu oraz spraw wewnętrznych, okre¶li, w
drodze rozporządzenia:
1) organizację, warunki i
sposób wykonywania czynno¶ci, o których mowa w art.
129 ust. 4;
2) warunki i tryb
współdziałania Żandarmerii Wojskowej z Policją w sprawach, o
których mowa w art. 130 ust. 1.
Rozdział 2
Zatrzymywanie i
zwracanie dowodów rejestracyjnych
Art. 132. 1. Policjant
zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie:
1) stwierdzenia lub
uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd:
a) (145)
zagraża bezpieczeństwu w szczególno¶ci po wypadku drogowym, w
którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy no¶ne
konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy,
b) zagraża porządkowi
ruchu,
c) narusza wymagania
ochrony ¶rodowiska;
2) stwierdzenia, że
pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym
terminie lub termin badania nie został wyznaczony prawidłowo;
3) stwierdzenia
zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) w stopniu
powodującym jego nieczytelno¶ć;
4) uzasadnionego
podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestracyjnego
(pozwolenia czasowego);
5) stwierdzenia, że
badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego
nieupoważnioną;
6) nieokazania przez
kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego
ubezpieczenia odpowiedzialno¶ci cywilnej posiadacza pojazdu lub
nieokazania dokumentu stwierdzającego opłacenie składki tego
ubezpieczenia;
7) uzasadnionego
przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi
faktycznemu.
2. W razie zatrzymania
dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje
kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez
czas nieprzekraczający 7 dni, okre¶lając warunki tego używania w
pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których
mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6.
3. Zatrzymany
dokument, z wyjątkiem przypadków okre¶lonych w ust. 1 pkt 4, 6
i 7, odpowiedni organ Policji przesyła niezwłocznie organowi, który
go wydał, z zastrzeżeniem ust. 5.
4. W przypadkach
okre¶lonych w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 dowód rejestracyjny
(pozwolenie czasowe) zatrzyma również jednostka upoważniona do
przeprowadzania badań technicznych. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się
odpowiednio.
5. Zatrzymany dokument
pojazdu zarejestrowanego za granicą, z wyjątkiem przypadków
okre¶lonych w ust. 1 pkt 4 i 6, pozostawia się w jednostce Policji
przez okres 7 dni. Po upływie tego terminu dokument przekazywany jest
przedstawicielstwu państwa, w którym pojazd jest
zarejestrowany.
6. Zwrot zatrzymanego
dokumentu następuje niezwłocznie po ustaniu przyczyny uzasadniającej
jego zatrzymanie, z zastrzeżeniem art. 133.
Art. 133. 1. W
przypadku okre¶lonym w art. 132 ust. 1 pkt 6 odpowiedni organ Policji
zwraca zatrzymany dokument po przedstawieniu dokumentu
stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia
odpowiedzialno¶ci cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego
opłacenie składki tego ubezpieczenia.
2. W przypadku pojazdu
zarejestrowanego za granicą, jeżeli z przedstawionego dokumentu
stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia
odpowiedzialno¶ci cywilnej posiadacza pojazdu wynika, że przed
zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego umowa ta nie była zawarta,
warunkiem zwrotu zatrzymanego dokumentu jest dodatkowo wniesienie
opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia
okre¶lonej w odrębnych przepisach.
Art. 134. (146)
W stosunku do pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej
oraz innych pojazdów kierowanych przez żołnierzy pełniących
czynną służbę wojskową uprawnienia i obowiązki policjantów
okre¶lone w art. 132 ust. 1-3 i art. 133 ust. 1 wykonują również
żołnierze Żandarmerii Wojskowej.
Art. 134a. W
stosunku do pojazdów wykonujących transport drogowy lub
przewóz na potrzeby własne, uprawnienia i obowiązki
policjantów oraz organów Policji okre¶lone w art. 132
ust. 1-3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpowiednio
inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy tej inspekcji.
Rozdział 3
Zatrzymywanie praw jazdy
i pozwoleń oraz cofanie i przywracanie uprawnień do kierowania
pojazdami
Art. 135. 1. Policjant:
1) zatrzyma prawo jazdy
za pokwitowaniem w razie:
a) stwierdzenia, że
kierujący pojazdem znajduje się w stanie nietrzeĽwo¶ci lub w stanie
po użyciu alkoholu albo ¶rodka działającego podobnie do alkoholu,
b) stwierdzenia
zniszczenia prawa jazdy w stopniu powodującym jego nieczytelno¶ć,
c) podejrzenia podrobienia
lub przerobienia prawa jazdy,
d) gdy upłynął termin
ważno¶ci prawa jazdy,
e) gdy wobec kierującego
pojazdem wydane zostało postanowienie lub decyzja o zatrzymaniu
prawa jazdy,
f) gdy wobec kierującego
pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub wydano
decyzję o cofnięciu prawa jazdy,
g) przekroczenia przez
kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie
przepisów ruchu drogowego,
h) przekroczenia przez
kierującego pojazdem, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz
pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie
przepisów ruchu drogowego;
2) może zatrzymać prawo
jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że
kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może
być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów.
2. Pokwitowanie
zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1
pkt 1 lit. b-d oraz w pkt 2, uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu
7 dni.
Art. 136. 1. Zatrzymane
prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku okre¶lonego w art. 135 ust. 1 pkt
1 lit. c, Policja przekazuje niezwłocznie, nie póĽniej niż w
ciągu 7 dni, według wła¶ciwo¶ci, sądowi uprawnionemu do rozpoznania
sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staro¶cie.
2. W razie
przeprowadzenia badania krwi lub moczu dla oceny trzeĽwo¶ci lub
zawarto¶ci ¶rodka działającego podobnie do alkoholu, prawo jazdy
przekazuje się wraz z wynikiem tego badania. Jeżeli jednak wynik tego
badania nie został uzyskany w ciągu 30 dni od dnia zatrzymania prawa
jazdy, należy niezwłocznie zwrócić je wła¶cicielowi.
Art. 137. 1. Postanowienie
o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach okre¶lonych w art. 135 ust.
1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, wydaje w terminie 14 dni od dnia
otrzymania prawa jazdy:
1) prokurator - w toku
postępowania przygotowawczego, a sąd - po przekazaniu sprawy do
sądu;
2) w sprawie o
wykroczenie - sąd wła¶ciwy do rozpoznania sprawy.
2. O wydaniu
postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się wła¶ciwego
starostę.
3. Na postanowienie o
zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie.
Art. 138. 1. Decyzję
o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach okre¶lonych w art. 135 ust.
1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta.
2. Zwrot zatrzymanego
prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, z
zastrzeżeniem art. 114 ust. 4.
Art. 139. 1. Przepisy
art. 135-138 stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania
tramwajem.
2. Przepisu art. 135
nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu
przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych państw
obcych oraz misji specjalnych i organizacji międzynarodowych
korzystających z przywilejów i immunitetów
dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądĽ
powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na
zasadzie wzajemno¶ci, a także do innych osób korzystających z
tych przywilejów i immunitetów.
3. (147)
W stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz innych
osób kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej
Polskiej uprawnienia i obowiązki policjantów okre¶lone w art.
135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują również żołnierze
Żandarmerii Wojskowej.
4. W stosunku do
kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub
przewóz na potrzeby własne, uprawnienia i obowiązki
policjantów okre¶lone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1
wykonują również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.
Art. 140. 1. Decyzję
o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje
starosta w razie:
1) stwierdzenia na
podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań
zdrowotnych do kierowania pojazdem;
1a) stwierdzenia na
podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu
badania psychologicznego w trybie okre¶lonym w art. 124 ust. 1 pkt 3
i 4, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania
pojazdem;
2) utraty przez kierowcę
kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku egzaminu
państwowego;
3) przekroczenia, w
okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby
20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego;
decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta
wojewódzkiego Policji;
4) niepoddania się:
a) sprawdzeniu
kwalifikacji w trybie okre¶lonym w art. 114 ust. 1 pkt 1,
b) badaniu lekarskiemu w
trybie okre¶lonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5,
c) badaniu
psychologicznemu w trybie okre¶lonym w art. 124 ust. 1 pkt 3 lub 4.
2. Decyzję o
przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem
silnikowym, z wyjątkiem przypadku okre¶lonego w ust. 1 pkt 3, wydaje
starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego
cofnięcie.
3. Przepisy ust. 1-2
stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania tramwajem.
4. Decyzję o cofnięciu
lub przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym
szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw
dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych
państw obcych oraz organizacji międzynarodowych korzystających z
przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub
konsularnych na mocy ustaw, umów bądĽ powszechnie uznanych
zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemno¶ci oraz
innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów
wydaje wojewoda mazowiecki.
5. Minister wła¶ciwy
do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem wła¶ciwym do spraw
transportu, kierując się konieczno¶cią zapobieżenia uczestnictwu w
ruchu drogowym sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów
ruchu drogowego, okre¶li, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb
wnioskowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami
silnikowymi osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
Art. 140a. Zadania
i kompetencje okre¶lone w art. 138 ust. 1 i art. 140 ust. 1-3 nie
mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie
dotyczy powiatu warszawskiego(148).
DZIAŁ Va
Działania na rzecz
bezpieczeństwa ruchu drogowego
Art. 140b. 1. Tworzy
się Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej "Krajową
Radą".
2. Krajowa Rada działa
przy ministrze wła¶ciwym do spraw transportu jako międzyresortowy
organ pomocniczy Rady Ministrów w sprawach bezpieczeństwa
ruchu drogowego.
Art. 140c. 1. Krajowa
Rada okre¶la kierunki i koordynuje działania administracji rządowej w
sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego.
2. Do zadań Krajowej
Rady w zakresie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego należy w
szczególno¶ci:
1) proponowanie kierunków
polityki państwa;
2) opracowywanie
programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o
propozycje przedstawiane przez wła¶ciwych ministrów i ocena
ich realizacji;
3) inicjowanie badań
naukowych;
4) inicjowanie i
opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów
międzynarodowych;
5) inicjowanie
kształcenia kadr administracji publicznej;
6) inicjowanie współpracy
zagranicznej;
7) współpraca z
wła¶ciwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi;
8) inicjowanie
działalno¶ci edukacyjno-informacyjnej;
9) analizowanie i ocena
podejmowanych działań.
Art. 140d. W
skład Krajowej Rady wchodzą:
1) Przewodniczący -
minister wła¶ciwy do spraw transportu;
2) zastępcy
Przewodniczącego:
a) sekretarz lub
podsekretarz stanu w ministerstwie wła¶ciwym do spraw wewnętrznych,
b) sekretarz lub
podsekretarz stanu w ministerstwie wła¶ciwym do spraw transportu;
3) sekretarz Krajowej
Rady wskazany przez ministra wła¶ciwego do spraw transportu;
4) członkowie Krajowej
Rady wskazani przez: Prezesa Rady Ministrów spo¶ród
wojewodów, Ministra Obrony Narodowej, Ministra
Sprawiedliwo¶ci oraz ministrów wła¶ciwych do spraw:
administracji publicznej, budżetu, finansów publicznych,
gospodarki, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej(149),
o¶wiaty i wychowania, ¶rodowiska, transportu, wewnętrznych, pracy
oraz Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego
Straży Pożarnej, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i
Autostrad.
Art. 140e. 1. Przewodniczący
Krajowej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz.
2. Przewodniczący
Krajowej Rady otrzymuje od ministrów i innych organów,
których przedstawiciele są członkami Krajowej Rady:
1) sprawozdania i
informacje dotyczące realizacji zadań okre¶lonych w programach
bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) informacje dotyczące
stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.
3. Przewodniczący
Krajowej Rady składa Radzie Ministrów corocznie, do końca
marca, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego
oraz działań realizowanych w tym zakresie.
4. Prezes Rady
Ministrów składa Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi corocznie,
do końca kwietnia, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu
drogowego oraz działań realizowanych w tym zakresie.
Art. 140f. 1. Krajowa
Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Sekretariatu Krajowej Rady.
2. Sekretariat
Krajowej Rady działa jako wewnętrzna jednostka organizacyjna ministra
wła¶ciwego do spraw transportu.
3. Szczegółową
organizację i tryb prac Krajowej Rady okre¶la regulamin przyjęty w
drodze uchwały na pierwszym posiedzeniu Krajowej Rady.
Art. 140g. 1. Tworzy
się Wojewódzką Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną
dalej "Wojewódzką Radą".
2. Wojewódzka
Rada działa przy wojewodzie jako wojewódzki zespół
koordynacyjny w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Art. 140h. 1. Wojewódzka
Rada koordynuje i okre¶la kierunki działań administracji publicznej w
sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego.
2. Do zadań
Wojewódzkiej Rady w zakresie, o którym mowa w ust. 1,
należy w szczególno¶ci:
1) opracowywanie
regionalnych programów poprawy bezpieczeństwa ruchu
drogowego;
2) opiniowanie projektów
aktów prawa miejscowego w zakresie bezpieczeństwa ruchu
drogowego;
3) zatwierdzanie planu
wydatków wojewódzkich o¶rodków ruchu drogowego
w czę¶ci przeznaczonej na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego;
4) inicjowanie
kształcenia kadr administracji publicznej i szkolenie w zakresie
bezpieczeństwa ruchu drogowego;
5) inicjowanie współpracy
międzywojewódzkiej;
6) współpraca z
wła¶ciwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi;
7) inicjowanie
działalno¶ci edukacyjno-informacyjnej;
8) analizowanie i ocena
podejmowanych działań.
Art. 140i. W
skład Wojewódzkiej Rady wchodzą:
1) przewodniczący -
wojewoda;
2) zastępcy
przewodniczącego:
a) marszałek województwa,
b) wojewódzki
komendant Policji;
3) sekretarz - wskazany
przez wojewodę;
4) członkowie
Wojewódzkiej Rady wskazani przez wojewodę, zarząd
województwa, zarządy powiatów, wójtów
(burmistrzów, prezydentów miast), komendanta
wojewódzkiego Policji, Komendanta Państwowej Straży Pożarnej,
dyrektora wła¶ciwego oddziału terenowego Generalnej Dyrekcji Dróg
Krajowych i Autostrad, zarząd dróg wojewódzkich,
zarządy dróg powiatowych, wojewódzkiego kuratora
o¶wiaty.
Art. 140j. 1. Przewodniczący
Wojewódzkiej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na
zewnątrz.
2. Przewodniczący
Wojewódzkiej Rady otrzymuje od organów, których
przedstawiciele są członkami wojewódzkiej rady:
1) sprawozdania i
informacje dotyczące realizacji zadań okre¶lonych w programach
bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) informacje dotyczące
stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.
3. Przewodniczący
Wojewódzkiej Rady składa Przewodniczącemu Krajowej Rady
corocznie, do końca stycznia, sprawozdanie dotyczące stanu
bezpieczeństwa ruchu drogowego na terenie województwa oraz
działań realizowanych w tym zakresie.
Art. 140k. Obsługę
Wojewódzkiej Rady zapewnia wyznaczony przez wojewodę
wojewódzki o¶rodek ruchu drogowego.
Art. 140l. W
pracach Krajowej Rady i Wojewódzkiej Rady mogą brać udział z
głosem doradczym:
1) przedstawiciele
organizacji pozarządowych, których statutowy zakres
działalno¶ci obejmuje zagadnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) pracownicy naukowi
wyższych uczelni lub jednostek badawczo-rozwojowych;
3) niezależni eksperci.
DZIAŁ VI
Zmiany w przepisach
obowiązujących oraz przepisy przej¶ciowe i końcowe
Art. 141. W
ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz.
114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r.
Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r.
Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988
r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z
1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r.
Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994
r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29 i Nr 60, poz. 310 oraz z
1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369 i Nr 85, poz. 539) dodaje
się art. 96a w brzmieniu: (zmiany pominięte).
Art. 142. W
ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks
postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 12, poz. 117, z 1985
r. Nr 23, poz. 100 i z 1991 r. Nr 73, poz. 321) skre¶la się art. XIV.
Art. 143. W
ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalno¶ci gospodarczej (Dz. U.
Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86,
poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz.
321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r.
Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 213 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27,
poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz.
426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r.
Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr
23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60, poz. 369, Nr
79, poz. 471 i Nr 88, poz. 554) w art. 11: (zmiany pominięte).
Art. 144. (skre¶lony).
Art. 145. 1. O¶rodki
szkolenia lub szkoły prowadzące szkolenie osób ubiegających
się o uprawnienia do kierowania pojazdami w dniu wej¶cia w życie
ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów uważa się za
spełniające wymagania okre¶lone w ustawie przez okres 1 roku od dnia
wej¶cia jej w życie.
2. (150)
Osoby wykonujące czynno¶ci instruktora lub wykładowcy w o¶rodkach
szkolenia lub w szkołach w dniu wej¶cia w życie ustawy na podstawie
dotychczasowych przepisów mogą prowadzić szkolenie osób
ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie
dotychczas posiadanym, jeżeli spełnią wymagania, o których
mowa w art. 105 ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, oraz pod warunkiem zdania w
okresie 6 miesięcy od dnia wej¶cia w życie ustawy egzaminu, o którym
mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5.
3. O¶rodki
egzaminowania, w których odbywa się sprawdzanie kwalifikacji
osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i
kierujących pojazdami w dniu wej¶cia w życie ustawy na podstawie
dotychczasowych przepisów, uważa się za spełniające wymagania
okre¶lone ustawą przez okres 6 miesięcy od dnia wej¶cia w życie
ustawy.
4. Osoby wykonujące
czynno¶ci egzaminatora w dniu wej¶cia w życie ustawy na podstawie
dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania
okre¶lone ustawą. Osoby te mogą wykonywać swoje czynno¶ci przez okres
10 miesięcy od dnia wej¶cia w życie ustawy na podstawie umowy
zlecenia.
5. Stacje kontroli
pojazdów działające w dniu wej¶cia w życie ustawy na podstawie
dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania
okre¶lone ustawą w terminach okre¶lonych w wydanych im
upoważnieniach.
6. Osoby wykonujące
czynno¶ci diagnosty w dniu wej¶cia w życie ustawy na podstawie
dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania
okre¶lone ustawą.
Art. 146. 1. Wojewoda
utworzy wojewódzki o¶rodek ruchu drogowego w okresie 6
miesięcy od dnia wej¶cia w życie ustawy.
2. Z chwilą utworzenia
o¶rodka, o którym mowa w ust. 1, opłaty za egzaminy państwowe
na prawo jazdy i pozwolenia do kierowania tramwajem wpływają na jego
rachunek.
3. Do czasu
rozpoczęcia przez o¶rodek samodzielnego przeprowadzania egzaminów
państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się
o uprawnienie do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, z
wpływów z opłat, o których mowa w ust. 2, są
finansowane koszty przeprowadzania egzaminów w o¶rodkach, o
których mowa w art. 145 ust. 3.
4. Upoważnia się
wojewodę do udzielenia wojewódzkiemu o¶rodkowi ruchu drogowego
jednorazowej pożyczki na cele inwestycyjne na okres nieprzekraczający
2 lat.
Art. 147. 1. Osoby
w wieku od 17 do 18 lat, ubiegające się o prawo jazdy kategorii B+E,
które ukończyły wymagane szkolenie lub w nim uczestniczą w
dniu 1 lipca 1999 r., uważa się za spełniające wymagania okre¶lone w
art. 90 ust. 2 pkt 3.
2. Osoby ubiegające
się o prawo jazdy kategorii C lub D, które ukończyły wymagane
szkolenie lub uczestniczą w nim w dniu 1 lipca 1999 r., uważa się za
spełniające wymagania, o których mowa w art. 88 ust. 4.
Art. 148. 1. Zezwolenia
na wykorzystanie pojazdów jako uprzywilejowanych, wydane przed
dniem wej¶cia w życie ustawy, zachowują ważno¶ć do dnia 15 stycznia
1998 r.
2. Zezwolenia na
wykonanie badań instalacji przystosowującej pojazdy do zasilania
gazem i sposób jej montażu, wydane przed dniem wej¶cia w życie
ustawy, zachowują ważno¶ć do dnia 31 marca 1998 r.
3. Zezwolenia na
odstępstwo od stosowania się do niektórych znaków
drogowych, wydane przed dniem wej¶cia w życie ustawy, zachowują
ważno¶ć do dnia 31 marca 1998 r.
Art. 149. Minister
wła¶ciwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony
Narodowej, ministrem wła¶ciwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem
Sprawiedliwo¶ci, kierując się potrzebą zapewnienia stabilnego obrotu
pojazdami samochodowymi, może okre¶lić, w drodze rozporządzenia:
1) obowiązek uzyskania
karty pojazdu przez wła¶cicieli pojazdów zarejestrowanych
przed dniem, o którym mowa w art. 152 pkt 3;
2) warunki, terminy i
tryb uzyskiwania karty pojazdu przez osoby, o których mowa w
pkt 1, organy wła¶ciwe do ich wydania, dokumenty stosowane w tych
sprawach oraz wysoko¶ć opłaty za wydanie karty pojazdu.
Art. 150. 1. (151)
Prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub
potwierdzające dodatkowe kwalifikacje i wymagania w stosunku do
kierujących pojazdami, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów,
zachowują ważno¶ć do czasu ich wymiany dokonywanej na koszt osoby
uprawnionej w zakresie, na jaki zostały wydane. Osoba uprawniona
dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia opłaty ewidencyjnej.
2. Minister wła¶ciwy
do spraw transportu, uwzględniając wszystkie wydawane przed dniem
wej¶cia w życie ustawy dokumenty uprawniające do kierowania pojazdem
oraz koszty związane z ich wymianą, okre¶li, w drodze rozporządzenia,
warunki i terminy wymiany praw jazdy i innych dokumentów
uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe
kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysoko¶ć opłat za ich
wymianę.
Art. 151. 1. Traci
moc ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z
1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz.
515), z wyjątkiem art. 60, 69-70 i 72-82, które tracą moc z
dniem 30 czerwca 1999 r.
2. Do czasu wydania
przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej
jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wej¶cia jej w życie,
zachowują moc przepisy wydane na podstawie ustawy, o której
mowa w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.
Art. 152. Ustawa
wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem:
1) art. 49 ust. 2 pkt 5,
art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1
lipca 1998 r.;
2) art. 39 ust. 3 i art.
85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.;
3) art. 74 ust. 2 pkt 2
lit. a, art. 77, 87, 88, 90-98 i 100-108, które wchodzą w
życie z dniem 1 lipca 1999 r.
- 1) Art.
2 pkt 36 zmieniony przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
2) Art.
2 pkt 37 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
3) Art.
2 pkt 39 zmieniony przez art. 133 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.03.162.1568) z
dniem 17 listopada 2003 r.
-
4) Art.
2 pkt 42a dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
5) Art.
2 pkt 58 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 20 kwietnia
2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja
2004 r.
-
6) Art.
6 ust. 1 pkt 3c dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca
2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.130.1190) z dniem 25 stycznia 2004 r.
-
7) Art.
20 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
8) Art.
20 ust. 1a dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
9) Art.
33 ust. 5 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
10) Art.
38 pkt 4 zmieniony przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
11) Art.
39 ust. 2 pkt 5 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
12) Art.
53 ust. 1 pkt 8 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
13) Art.
53 ust. 1 pkt 10a dodany przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27
czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów
Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek
organizacyjnych podległych ministrowi wła¶ciwemu do spraw finansów
publicznych (Dz.U.03.137.1302) z dniem 1 wrze¶nia 2003 r.
-
14) Art.
53 ust. 1 pkt 10b dodany przez art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27
czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów
Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek
organizacyjnych podległych ministrowi wła¶ciwemu do spraw finansów
publicznych (Dz.U.03.137.1302) z dniem 1 wrze¶nia 2003 r.
-
15) Art.
59 ust. 3 dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004
r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
16) Art.
62 ust. 3 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
17) Art.
63 ust. 4 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
18) Art.
64 ust. 2 pkt 4 dodany przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 listopada
2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.200.1953) z dniem 9 grudnia
2003 r.
-
19) Art.
64 ust. 4a dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003
r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.200.1953) z dniem 9 grudnia 2003 r.
-
20) Art.
64 ust. 4b dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003
r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.200.1953) z dniem 9 grudnia 2003 r.
-
21) Art.
64 ust. 5 pkt 2 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
22) Art.
64 ust. 6 zmieniony przez art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 14 listopada
2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.200.1953) z dniem 9 grudnia
2003 r.
-
23) Art.
65 zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
24) Art.
65a dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
25) Art.
65b dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
26) Art.
65c dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
27) Art.
65d dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
28) Art.
65e dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
29) Art.
65f dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
30) Art.
65g dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
31) Art.
65h dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
32) Art.
65i dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
33) Art.
66 ust. 1a zmieniony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia
2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja
2004 r.
-
34) Art.
66 ust. 1b nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych przed
dniem 1 stycznia 1988 r., a do pojazdów zarejestrowanych w
okresie od dnia 1 stycznia 1988 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r. - zob. art. 3 ustawy z dnia
23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz
o zmianie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym
(Dz.U.02.216.1825), która weszła w życie z dniem 17 stycznia
2003 r.
-
35) Art.
66 ust. 1b pkt 1 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28
wrze¶nia 2003 r.
-
36) Art.
66 ust. 1c nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych przed
dniem 1 stycznia 1988 r., a do pojazdów zarejestrowanych w
okresie od dnia 1 stycznia 1988 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r. - zob. art. 3 ustawy z dnia
23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz
o zmianie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym
(Dz.U.02.216.1825), która weszła w życie z dniem 17 stycznia
2003 r.
-
37) Art.
66 ust. 4 pkt 4 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
38) Art.
66 ust. 6 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
39) Art.
68 zmieniony przez art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.
(Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
40) Art.
68a dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r.
(Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
41) Art.
71 ust. 5 zmieniony przez art. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
42) Art.
71 ust. 6 dodany przez art. 1 pkt 8 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
43) Art.
71 ust. 7 dodany przez art. 1 pkt 8 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
44) Art.
72 ust. 1 pkt 6 zmieniony przez art. 115 lit. a) ustawy z dnia 23
stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.04.29.257) z dniem 1 maja
2004 r.
-
45) Art.
72 ust. 1 pkt 6a dodany przez art. 115 lit. b) ustawy z dnia 23
stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.04.29.257) z dniem 1 maja
2004 r.
-
46) Art.
72 ust. 1 pkt 7 uchylony przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. (Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12
wrze¶nia 2003 r.
-
47) Art.
72 ust. 1 pkt 8 dodany przez art. 141 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca
2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535) z dniem
1 maja 2004 r.
-
48) Art.
72 ust. 1a dodany przez art. 141 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004
r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.04.54.535) z dniem 1
maja 2004 r.
-
49) Art.
72 ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. (Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12
wrze¶nia 2003 r.
-
50) Art.
72 ust. 2 pkt 4 zmieniony przez art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia
20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z
dniem 1 maja 2004 r.
-
51) Art.
73 ust. 3 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
52) Art.
75 ust. 2 zmieniony przez art. 148 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003
r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
53) Art.
76 ust. 2 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
54) Art.
77 ust. 3:
-
- zmieniony przez art. 148
pkt 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152) z dniem 1
stycznia 2004 r.
-
- zmieniony przez art. 1
pkt 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884)
zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
55) Art.
79a ust. 1 pkt 1 uchylony przez art. 1 pkt 13 lit. a) ustawy z dnia
20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z
dniem 1 maja 2004 r.
-
56) Art.
79a ust. 2 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
57) Art.
79a ust. 7 pkt 2 zmieniony przez art. 1 pkt 13 lit. c) ustawy z dnia
20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z
dniem 1 maja 2004 r.
-
58) Obecnie:
m.st. Warszawy, stosownie do art. 31 ustawy z dnia 15 marca 2002 r.
o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U.02.41.361), która
weszła w życie w dniu wyborów do organów stanowiących
jednostek samorządu terytorialnego przypadających w związku z
zakończeniem kadencji tych organów wybranych w dniu 11
paĽdziernika 1998 r., zgodnie z art. 33 tej ustawy.
-
59) Art.
80b ust. 1 pkt 1 lit j) dodana przez art. 148 pkt 3 lit. a) ustawy z
dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152) z dniem 1
stycznia 2004 r.
-
60) Art.
80b ust. 1 pkt 6 lit. e) uchylona przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia
23 lipca 2003 r. (Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem
12 wrze¶nia 2003 r.
-
61) Art.
80b ust. 1a dodany przez art. 148 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 22
maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym
Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli
Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
62) Art.
80b ust. 2 zmieniony przez art. 148 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 22
maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym
Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli
Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
63) Art.
80b ust. 2 pkt 3 zmieniony przez art. 148 pkt 3 lit. c) ustawy z
dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych,
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze
Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152), który
wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie póĽniej
niż z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii
Europejskiej.
-
64) Art.
80c ust. 1 pkt 8 zmieniony przez art. 17 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia
27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów
Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek
organizacyjnych podległych ministrowi wła¶ciwemu do spraw finansów
publicznych (Dz.U.03.137.1302) z dniem 1 wrze¶nia 2003 r.
-
65) Art.
80c ust. 1 pkt 9a dodany przez art. 148 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
66) Art.
80c ust. 1 pkt 9b dodany przez art. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004
r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.04.121.1264) z
dniem 1 lipca 2004 r.
-
67) Art.
80c ust. 1 pkt 10a dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 12
czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.130.1190) z dniem 25 stycznia 2004 r.
-
68) Art.
80c ust. 1 pkt 13 dodany przez art. 17 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia
27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów
Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek
organizacyjnych podległych ministrowi wła¶ciwemu do spraw finansów
publicznych (Dz.U.03.137.1302) z dniem 1 wrze¶nia 2003 r.
-
69) Art.
80c ust. 1 pkt 14 dodany przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 29
paĽdziernika 2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony
Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.210.2036) z dniem 1 lipca 2004 r.
-
70) Art.
80d ust. 2 zmieniony przez art. 148 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 22
maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym
Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli
Komunikacyjnych (Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
71) Art.
80d ust. 3 dodany przez art. 148 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
72) Art.
80d ust. 4 dodany przez art. 148 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
73) Art.
80d ust. 5 dodany przez art. 148 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
74) Rozdział
2b uchylony przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
(Dz.U.03.149.1451) zmieniającej nin. ustawę z dniem 12 wrze¶nia 2003
r.
-
75) Art.
81 ust. 4 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. a) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
76) Art.
81 ust. 6 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. b) ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
77) Art.
81 ust. 8 pkt 1 zmieniony przez art. 1 pkt 15 lit. c) tiret pierwsze
ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin.
ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
78) Art.
81 ust. 8 pkt 1a dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c) tiret drugie
ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin.
ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
79) Art.
81 ust. 8 pkt 4 dodany przez art. 148 pkt 6 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
80) Art.
81 ust. 8 pkt 5 dodany przez art. 1 pkt 15 lit. c) tiret trzecie
ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin.
ustawę z dniem 1 maja 2004 r.
-
81) Art.
82 ust. 2 zmieniony przez art. 148 pkt 7 ustawy z dnia 22 maja 2003
r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
82) Art.
83 zmieniony przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
83) Art.
83a dodany przez art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
84) Art.
83b dodany przez art. 22 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
85) Art.
84 ust. 2 zmieniony przez art. 22 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
86) Art.
84 ust. 2a dodany przez art. 22 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 2 lipca
2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci
gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
87) Art.
84a ust. 1 zmieniony przez art. 22 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004
r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci
gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
88) Art.
86 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
89) Art.
86 ust. 1 zmieniony przez art. 22 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
90) Art.
86 ust. 2 pkt 5 zmieniony przez art. 22 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia
2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
91) Art.
88 ust. 6:
-
- zmieniony przez art. 4
pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie
drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z
dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
- zmieniony przez art. 9
pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 paĽdziernika 2003 r. o zmianie ustawy
o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o
zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.03.210.2036) z dniem 1
lipca 2004 r.
-
92) Art.
88 ust. 7 dodany przez art. 9 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29
paĽdziernika 2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony
Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.210.2036) z dniem 1 lipca 2004 r.
-
93) Od
dnia 17 paĽdziernika 2001 r. wła¶ciwych sądów, stosownie do
art. 9 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w
sprawach o wykroczenia (Dz.U.01.106.1148), która weszła w
życie z dniem 17 paĽdziernika 2001 r.
-
94) Art.
95 ust. 2 zmieniony przez art. 4 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia
2004 r.
-
95) Art.
95 ust. 2a dodany przez art. 4 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
96) Art.
95a dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
97) Art.
97 ust. 1 zmieniony przez art. 148 pkt 9 ustawy z dnia 22 maja 2003
r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
98) Art.
98 ust. 1 zmieniony przez art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
99) Art.
89 skre¶lony przez art. 1 pkt 53 ustawy z dnia 6 wrze¶nia 2001 r. o
zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.01.129.1444), która
weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
-
100) Obecnie:
m.st. Warszawy, stosownie do art. 31 ustawy z dnia 15 marca 2002 r.
o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U.02.41.361), która
weszła w życie w dniu wyborów do organów stanowiących
jednostek samorządu terytorialnego przypadających w związku z
zakończeniem kadencji tych organów wybranych w dniu 11
paĽdziernika 1998 r., zgodnie z art. 33 tej ustawy.
-
101) Art.
99a zmieniony przez art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
102) Art.
100 ust. 1 pkt 2 zmieniony przez art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca
2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
103) Od
dnia 17 paĽdziernika 2001 r. wła¶ciwy sąd, stosownie do art. 9
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia (Dz.U.01.106.1148), która weszła w życie z dniem
17 paĽdziernika 2001 r.
-
104) Od
dnia 17 paĽdziernika 2001 r. wła¶ciwy sąd, stosownie do art. 9
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia (Dz.U.01.106.1148), która weszła w życie z dniem
17 paĽdziernika 2001 r.
-
105) Art.
100c ust. 1 pkt 8a dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 12
czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.130.1190) z dniem 25 stycznia 2004 r.
-
106) Art.
100c ust. 1 pkt 10 zmieniony przez art. 17 pkt 3 ustawy z dnia 27
czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów
Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących
zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek
organizacyjnych podległych ministrowi wła¶ciwemu do spraw finansów
publicznych (Dz.U.03.137.1302) z dniem 1 wrze¶nia 2003 r.
-
107) Art.
100c ust. 1 pkt 11 dodany przez art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 29
paĽdziernika 2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony
Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.210.2036) z dniem 1 lipca 2004 r.
-
108) Art.
100d ust. 2 zmieniony przez art. 148 pkt 10 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
109) Art.
102 zmieniony przez art. 22 pkt 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
110) Art.
103 zmieniony przez art. 22 pkt 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
111) Art.
103a uchylony przez art. 22 pkt 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
112) Art.
104 zmieniony przez art. 22 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
113) Art.
105 ust. 2 pkt 4 zmieniony przez art. 22 pkt 10 ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
114) Od
dnia 17 paĽdziernika 2001 r. wła¶ciwego sądu, stosownie do art. 9
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia (Dz.U.01.106.1148), która weszła w życie z dniem
17 paĽdziernika 2001 r.
-
115) Art.
106 ust. 1 zmieniony przez art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
116) Art.
106 ust. 2 zmieniony przez art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
117) Art.
108 zmieniony przez art. 22 pkt 11 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
118) Art.
110 ust. 1 pkt 1 uchylony przez art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
119) Od
dnia 17 paĽdziernika 2001 r. wła¶ciwego sądu, stosownie do art. 9
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o
wykroczenia (Dz.U.01.106.1148), która weszła w życie z dniem
17 paĽdziernika 2001 r.
-
120) Art.
110 ust. 1 pkt 6 zmieniony przez art. 22 pkt 12 ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
121) Art.
111 ust. 1 zmieniony przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 20 kwietnia
2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 maja
2004 r.
-
122) Art.
111 ust. 2 zmieniony przez art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
123) Art.
111 ust. 3 zmieniony przez art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
124) Art.
113 ust. 1 pkt 1 zmieniony przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 20
kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1
maja 2004 r.
-
125) Obecnie:
m.st. Warszawy, stosownie do art. 31 ustawy z dnia 15 marca 2002 r.
o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U.02.41.361), która
weszła w życie w dniu wyborów do organów stanowiących
jednostek samorządu terytorialnego przypadających w związku z
zakończeniem kadencji tych organów wybranych w dniu 11
paĽdziernika 1998 r., zgodnie z art. 33 tej ustawy.
-
126) Art.
115 ust. 1 pkt 5 dodany przez art. 22 pkt 13 ustawy z dnia 2 lipca
2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci
gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
127) Art.
115 ust. 2 pkt 4 zmieniony przez art. 4 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia
23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia
2004 r.
-
128) Art.
115 ust. 2 pkt 5 dodany przez art. 4 pkt 9 lit. b) ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia
2004 r.
-
129) Rozdział
2a uchylony przez art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
130) Art.
122 zmieniony przez art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
131) Art.
124 zmieniony przez art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia 2004 r.
-
132) Art.
124 ust. 3 zmieniony przez art. 22 pkt 14 ustawy z dnia 2 lipca 2004
r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci
gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
133) Art.
124a zmieniony przez art. 22 pkt 15 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci gospodarczej
(Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
134) Art.
124b ust. 2 zmieniony przez art. 22 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
135) Art.
124b ust. 3 zmieniony przez art. 22 pkt 16 lit. b) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
136) Art.
124b ust. 3a dodany przez art. 22 pkt 16 lit. c) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
137) Art.
124b ust. 4 zmieniony przez art. 22 pkt 16 lit. d) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
138) Art.
124b ust. 5 dodany przez art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
139) Art.
125 zmieniony przez art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
140) Art.
125 pkt 2 zmieniony przez art. 22 pkt 17 lit. a) ustawy z dnia 2
lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie
działalno¶ci gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia
2004 r.
-
141) Art.
125 pkt 4a dodany przez art. 22 pkt 17 lit. b) ustawy z dnia 2 lipca
2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalno¶ci
gospodarczej (Dz.U.04.173.1808) z dniem 21 sierpnia 2004 r.
-
142) Art.
129 ust. 2 pkt 2 zmieniony przez art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 23
lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 1 stycznia
2004 r.
-
143) Art.
129 ust. 4 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
144) Art.
130a ust. 4 zmieniony przez art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 12 czerwca
2003 r. o zmianie ustawy o strażach gminnych oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.130.1190) z dniem 25 stycznia 2004 r.
-
145) Art.
132 ust. 1 pkt 1 lit. a) zmieniona przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia
20 kwietnia 2004 r. (Dz.U.04.92.884) zmieniającej nin. ustawę z
dniem 1 maja 2004 r.
-
146) Art.
134 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
147) Art.
139 ust. 3 zmieniony przez art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003
r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw (Dz.U.03.149.1452) z dniem 28 wrze¶nia 2003 r.
-
148) Obecnie:
m.st. Warszawy, stosownie do art. 31 ustawy z dnia 15 marca 2002 r.
o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U.02.41.361), która
weszła w życie w dniu wyborów do organów stanowiących
jednostek samorządu terytorialnego przypadających w związku z
zakończeniem kadencji tych organów wybranych w dniu 11
paĽdziernika 1998 r., zgodnie z art. 33 tej ustawy.
-
149) Obecnie:
ministra wła¶ciwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i
mieszkaniowej, stosownie do art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r.
o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów
oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach
administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz.U.01.154.1800), która weszła w życie z dniem 1 stycznia
2002 r.
-
150) Z
dniem 24 grudnia 1999 r. art. 145 ust. 2 w zakresie, w jakim
uzależnia wykonywanie zawodu przez dotychczasowych instruktorów
i wykładowców nauki jazdy w o¶rodkach szkolenia lub szkołach
jazdy, wykonujących te czynno¶ci w dniu wej¶cia w życie art. 2 ust.
1 ustawy z dnia 27 lipca 1991 r. o zmianie ustawy z dnia 1 lutego
1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.91.73.321), od posiadania
¶redniego wykształcenia, został uznany za niezgodny z art. 2
Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 grudnia
1999 r. (Dz.U.99.106.1216).
-
151) Art.
150 ust. 1 zmieniony przez art. 148 pkt 11 ustawy z dnia 22 maja
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz.U.03.124.1152) z dniem 1 stycznia 2004 r.
Do góry
|
| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(c) 1995-2010 Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie oraz wykorzystywanie artykułów publikowanych
w witrynie www.wrower.pl bez zezwolenia zabronione. |
|