Praca konkursowa: "Opisz swój udział w maratonie rowerowym"

Wyróżnienie

Letni swit
Sobota

Coś mnie wyciągnęło z łóżka. Półprzytomny, wiedziony niewidzialną siłą, swe kroki skierowałem do sąsiedniego pomieszczenia Tam stał on - mój dwukołowy rumak. Lśnił czystością lakieru, wschodzące słońce odbijało się w kroplach oleju i smaru na łańcuchu, trybach, łożyskach. Nadszedł ten dzień, dzień próby, zwycięstwa lub porażki, chwały lub klęski

Kolejne chwile zlały się w jedno, przyśpieszając na każdym zakręcie czasu. Ocknąłem się u stóp Wielkiego Zamku. Dwukołowiec stanął zobaczywszy Innych. Ramy czerwieniły się i złociły, słychać było chrzęst przerzutek, zapach pieczonego mięsa mieszał się z zapachem olejów, smarów i napitków. Śmiech niewiast, które i tu przybyły wraz ze swymi druhami, na chwile odpędził moją uwagę od Innych Oh, życie Ale już zagrały trąby, Inni stanęli w boksach, ja i mój Dwukołowiec również. "Nerwy, bracie, nerwy trzymaj" - szeptałem ni to do siebie, ni to do mojego dwukółka Coraz naciskałem pedał chcąc wysforować naprzód, czuć to co kocham najbardziej: szum wiatru na skroniach i błysk słońca na szprychach Jeszcze nie, jeszcze chwila Nastała cisza, jakby przed burzą, trąby zagrały hymn, na cześć ludu i tej ziemi Cisza, cisza, cisz, ci, ci, ci JUŻ !!! Poszedłem na równi z innymi. Dwukołowiec jakby jeszcze niedowierzał, że to już.. Walka, bark w bark, koło w koło Nie ma słabszych, nie ma mocnych Jedno kłębowisko Zgrzyty, krzyki, jęki, przekleństwa Ktoś upadł, ktoś jęczy z bólu Nieważne, teraz jedna droga - naprzód!!!

Las ustąpił miejsca pastwiskom. W oddali konie stanęły patrząc na to kolorowe cudo przejeżdżające przez ich zieleń. "Jakim prawem!!!" parskały, zazdroszcząc jednak w duchu temu pędowi i szałowi, który ogarnął Innych i mnie także. Zakręt, jeden, drugi, nagle czułem jak ziemia odrywa się spod kół. Doszła mnie woń świeżo skoszonej trawy i wnet poczułem jej smak.. "Leże " - pomyślałem wiedząc, że oznacza to najgorsze Inni byli wokół mnie, poczułem ugryzienie przez Innego Ktoś przejechał po dłoni. Ktoś przeklął. Wstałem prędko nie bacząc na Innych, ująłem Dwukołowca, który patrzył błędnym wzrokiem, ale już z iskrą wściekłości. Z tą iskrą, która niosła nas po górskich szlakach na samotnych wyprawach Wiedziałem, że już jest dobrze "Hej Bracie Wietrze, dmij w nasze żagle !" - krzyknąłem i już byliśmy na szlaku Inni obok, za mną, przedemną Ale teraz liczyłem się tylko ja, Dwukołowiec i Wiatr, który ścigaliśmy

Pył, kurz i upał Głosy parobków ze żniwnych kompanii i dzieciaki biegające za nami Towarzysze, bracia, których głosy niosły się hen za nami, których uśmiechy sił nam jeno przypadły. I wtedy zobaczyłem - Masyw Trójgarba Na imię tego bóstwa, rzekłbyś, tutejszego ludziska żegnali się pobożnie. Po zmroku nikt tam swych kroków nie kierował. Za dużo ofiar, za dużo sił, potu, które znaczyły się szlakiem na szczyt A teraz ja i mój wierny towarzysz rzucam wyzwanie.. Ja i Inni

Bór przywitał nas ciszą. Gdzieś przedemną widać było Innych. Ci się już zmagali z Trójgarbem Pogłaskałem czule Dwukołowca, poprawiłem hełm i ruszyłem. Lęk, który mi towarzyszył został na granicy lasu. Teraz tylko ja i ON Chrzęst korby zdawał się nieść po lesie niczym wiosenny deszcz. Pot mój ziemię poił. Brat Wiatr został z Lękiem U wrót; Trójgarba Walczyłem.. Dwukołowiec też Orał ziemię, niczym pług oracza; powoli, jednostajnie, ale cały czas naprzód. Myśli, wcześniej żywe i czytelne, zamieniły się w bezładny potok górski, oplatający raz jeden głaz, raz drugi Ślad krwi na ścieżce, potem drugi, ślady Ślady walki Na kamieniu siedział jeden z Innych. Niewiasty bandażowały głowę, rękę Pozdrowiłem śmiałka. On też - uśmiechnął się Byłem jednym z Nich Tym mocniej nacisnąłem na pedały. Dwukołowiec zachrzęścił cichutko, lecz poniósł mnie dalej, i dalej i dalej Trójgarb nie dawał się, lecz ja też uparty Pokonałem Sowę, pokonałem Włodarza, Kopę i wiele innych bezimiennych i teraz miałbym się poddać? Nigdy !!!

Świeży powiew. Skąd? Tutaj? Znowu Trójgarb odpuszczał. "Ha !!! Teraz Cię mam !!!" - krzyknąłem w las i pomknąłem, tam gdzie urywała się droga Tak się przynajmniej zdawało.. I już I Ujrzałem Trójgarb mścił się Droga usiana był kamieniami. Trójgarb zdawał się krzyczeć "I co śmiałku, zwątpiłeś w moją potęge? Spróbuj terazha ha ha ". Nie myśląc wiele, rzuciłem Dwukołowca w dół. Nie jechałem, toczyłem się na dół. Wzbijałem tumany pyłu, słyszałem jęki Dwukołowca, raniłem mu gumy, raniłem własne nogi, chrzęścił hamulec starty na proch, chrzęścił łańcuch cały w piasku i glinie Ja jednak nie czułem nic.. Jechałem na spotkanie Trójgarba. Jechałem po chwałę Kamienista próba jak nagle się zaczęła, tak nagle się skończyła Trójgarb dyszał ostatkiem sił. Ja i Dwukołowiec także.. Poklepałem go po ramie, po poranionych gumach, nacisnąłem pedały i pomknąłem dalej Zwyciężyłem Trójgarb pokonany. Jeszcze myśli chodziły wolniej, ale świadomość już pracowała Im dalej od Niego tym jaśniej

Znów zamek Znów Inni Widzę wrota, widzę niewiasty witające zwycięzców Zwycięzców w tym i mnie Mnie? Tak Zwyciężyłem Nie Innych, ale Siebie, Trójgarba Łza w oku Wzniosłem ręce na znak chwały

W ten sposób ukończyłem swój pierwszy w życiu maraton Maraton MTB w Wałbrzychu odbył się 28 lipca br. na terenie Książańskiego Parku Krajobrazowego oraz w Masywie Trójgarba. Na 195 osób, które ukończyły dystans Mega (50 km) byłem 187 I to się dla mnie liczy najbardziej Ukończyłem !!!

Wojciech Pusz

Do góry