wRower - Rowery od A do Z - Trasy rowerowe w

trasy

Rowery od A do Z

Trasy rowerowe w Koszalinie

Trasa okrężna wokół Koszalina

:: Trasa okrężna wokół Koszalina

Jest to propozycja szlaku okrężnego wokół Koszalina. Opracowana została na podstawie istniejących szlaków rowerowych i pieszych powiatu koszalińskiego oraz istniejących ścieżek rowerowych.

Są to:

istniejące ścieżki rowerowe: Koszalin-Mielno, Koszalin-Jamno-Łabusz; Strzekęcino-Niedalino;
Międzynarodowy Szlak Pieszy E-9 (Brest - Francja - Braniewo);
Koszaliński Szlak Nadmorski;
szlak Pałaców;
szlak Słoneczny;
szlak Nadmorski;
szlak Jeziorny;
szlak Kamieni Granicznych;
szlak im. Chrząszczyńskiego;
szlak Gotów;
szlak Święte Góry.

Koszalin - Mścice - Strzeżenice - Mielno - Unieście - Łazy - Osieki - Rzepkowo - Iwięcino - Wierciszewo - Kamionka (Arboretum) - Karnieszewice - Krzykacz - Węgorzewo Koszalińskie - Maszkowo - Policko - Wyszebórz - Manowo - Strzekęcino - Dunowo - Dunowo stacja PKP - Laski Koszalińskie - Parnowo - Popowo - Dobre - Stoisław - Mścice - Koszalin
Koszalin - Jamno - Łabusz - Osieki - Rzepkowo
Laski Koszalińskie - Cieszyn - Stare Bielice - (Koszalin) - Gniazdowo - Dobre
Maszkowo - Koszalin - Lubiatowo - Manowo

długość trasy: - 114,0 km
czas przejazdu: - 11 - 12 godzin
rodzaje nawierzchni: - asfalt, polne, leśne

Przebieg trasy

0,0 km Start rozpoczynamy z parkingu przy Amfiteatrze w Koszalinie. Ulicami Piastowską, Batalionów Chłopskich docieramy do ścieżki rowerowej Koszalin - Mielno.
2,5 km Początek ścieżki znajduje się na końcu ulicy Batalionów Chłopskich przy moście na rzece Dzierżęcinka. Po lewej stronie ścieżki mijamy osiedle Morskie, a po prawej ogrody działkowe. Mijamy ulicę Franciszkańską (3,3 km), dojeżdżamy do ulicy Morskiej. Dalszy ciąg ścieżki (od ulicy Krańcowej - 4,0 km), wytyczony jest po prawej stronie drogi krajowej Poznań - Kołobrzeg. Jest to najbardziej bezpieczny dla rowerzystów dojazd do mieleńskich plaż. Przejeżdżamy odcinek, mając po obu stronach drogi krajowej Poznań - Kołobrzeg, pola uprawne. Na łuku drogi w lewo, aż do Mścic ścieżka biegnie wśród lasu mieszanego.
5,3 km Pierwsze napotkane skrzyżowanie - w prawo, jest to droga do Jamna i północnej dzielnicy Koszalina. Od tego miejsca, trasa oznaczona kolorem czerwonym jest to Koszaliński Szlak Nadmorski.
6,9 km Po lewej stronie mijamy hotel i restaurację "VERDE". Po prawej budowana stacja benzynowa (dawniej był tu Zajazd pod Lasem).
7,9 km Skrzyżowanie do wsi Dobiesławiec.
8,6 km Mścice.
Duża wieś, a właściwie przedmieście oddalonego o 5 kilometrów na południe, Koszalina. Była własnością niejakiego Gudena, na co wskazuje pierwotna nazwa wsi - Gudenhagen. Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1524 roku. Leży przy drodze krajowej Kołobrzeg - Poznań. Wieś rolniczo-przemysłowa. Są tutaj gospodarstwa indywidualne. Jest też Ośrodek Hodowli Zarodowej, którego pola uprawne od północy okalają wieś. We wsi znajduje się park krajobrazowy oraz przy głównej ulicy domy mieszkalne o szachulcowej konstrukcji.
Jedziemy prosto i kierując się znakami drogowymi skręcamy w prawo, na światłach (czynne w okresie letnim), w kierunku Mielna. Ponownie, aż do Mielna szlak wiedzie między polami.
11,8 km W miejscowości Strzeżenice przejeżdżamy przez most nad rzeką o tej samej nazwie.
Wieś Strzeżenice leżąca 2,5 kilometra na południe od Mielna. Nazwa jej pochodzi od słowa "strzeżenie". Był tutaj umiejscowiony gródek strażniczy, broniący miasto Koszalin. Wieś o charakterze rolniczym. Przez wieś przepływa rzeka o tej samej nazwie, która swoje ujście ma w pobliskim jeziorze Jamno.
13,7 km Jesteśmy w Mielnie, przejeżdżamy obok nieczynnego dworca PKP - po lewej stronie. Kończy się ścieżka rowerowa, poruszamy się ulicami Mielna, należy zachować szczególną uwagę ze względu na duży ruch samochodów.
14,0 km Mielno Urząd Gminy.
Mielno-Unieście oddalone są o 12 kilometrów od Koszalina, z którym mają dogodne połączenie komunikacją miejską. Obie miejscowości położone są na mierzei oddzielającej Morze Bałtyckie od jeziora Jamno. Ma ona długość około 10 kilometrów i średnią szerokość 500 metrów. Jest to strefa chronionego krajobrazu tzw. "Koszaliński Pas nadmorski". Pierwsze wzmianki pisane o Mielnie pochodzą z 1226 roku. Rozwój Mielna i Unieście, jako osad rybackich i rolniczych w znaczny sposób uzależniony był od rozwoju sąsiadującego przez jezioro Jamno, Koszalina. Tam właśnie swoje znaczenie gospodarcze manufaktura i zakłady rzemieślnicze. Miasto poszukiwało możliwości wzrostu handlu z państwami nadbałtyckimi. Dlatego początkowo w Unieście, a następnie w nieistniejącej dzisiaj wsi Czajcze, leżącej wówczas na wschód od Unieście, władze Koszalina wybudowały nieduże porty handlowe. Pokój westfalski kończący wojnę trzydziestoletnia podporządkował te tereny, Aż do 1945 roku Brandenburgii. początek XIX wieku, Mielno i Unieście uzyskało stałe połączenie wozami konnymi z Koszalinem. Pierwsze drogi bite zwiększyły dostępność letników do miejscowości morskich, w tym Mielna i Unieście. Nastąpił rozwój ruchu turystycznego. Na przełomie XIX i XX wieku Mielno uzyskało stałe połączenie kolejowe. Do istniejących pensjonatów i kwater prywatnych, przyjeżdżało w ty okresie około 4500 letników rocznie. 5 marca 1945 roku zdobyto Mielno. Rok później przyjechali pierwsi wczasowicze. W kolejnych latach początkowo budowano nowe ośrodki FWP i zakładowe. Pojawiły się pierwsze prywatne pensjonaty. Dzisiaj, w sezonie letnim, w obu miejscowościach jednorazowo przebywa około 40000 turystów. W miejscowości znajdują się liczne ośrodki wypoczynkowe, dobrze rozwinięta gastronomia a nad jeziorem liczne przystanie, w tym prywatne, w których można wypożyczyć sprzęt pływający.
16,8 km Unieście. Wieś letniskowa, stanowiąca naturalne przedłużenie Mielna. Z Unieścia, wyjeżdżamy drogą asfaltową w kierunku Łazów. Droga ta jeszcze kilka lat temu była niedostępna - zamknięta ze względu na znajdujące się wzdłuż niej, liczne jednostki wojskowe. Wówczas z Mielna do Łaz można było dojechać tylko przez Koszalin. Wzdłuż drogi aż do "Nurtu Jamneńskiego" rośnie nadmorski las sosnowy.
18,7 km Jedziemy ścieżką rowerową. Ścieżka się kończy i dalej jedziemy drogą do Łazów - bardzo ruchliwa w okresie letnim i w weekendy. Mijamy po prawej stronie wybudowaną w latach 90-tych XX wieku - oczyszczalnię ścieków, czasami czuć ją w zależności od kierunku wiatru.
20,5 km Dojechaliśmy do mostu nad kanałem o długości pół kilometra i szerokości 20 metrów, łączącym Morze Bałtyckie i Jezioro Jamno. Za kanałem po lewej stronie kiedyś były to tereny wojska, gdzie stacjonowały wojska obrony wybrzeża. Dzisiaj na tym terenie trwa budowa ośrodków wypoczynkowych.
25,5 km Łazy.
Nadmorska wieś wczasowa oddalona o 6 kilometrów na wschód od Mielna. Tutaj znajduje się wschodnia granica jeziora Jamno. W miejscowości znajduje się wiele ośrodków wypoczynkowych, pensjonatów i pól namiotowych. Piaszczysta, szeroka plaża przyciąga wielu turystów. Pierwsze wzmianki o Łazach pochodzą z 1278 roku. W średniowieczu wieś miała duże znaczenie. Pobliski, ówczesny kanał łączący wody jeziora Jamno z Morzem Bałtyckim był granicą administracyjną pomiędzy posiadłościami biskupstwa kamieńskiego i księstwa Sławieńsko - Słupskiego. W 1690 roku, po wielkim sztormie, kanał został zasypany. Wieś zaczęła podupadać i stała się niewielką osadą rybacką. Warto wspomnieć, że w kwietniu 1807 roku przez Łazy przeszedł 1 Pułk Legionów Dąbrowskiego, którego dowódcą był Książe pułkownik Antoni Sułkowski.
Wyjeżdżając z Łazów, w kierunku do Suchej Koszalińskiej opuszczamy międzynarodowy szlak pieszy. Poruszamy się po nowo odremontowanej drodze Osieki-Sucha Koszalińska. Po lewej stronie ścieżka rowerowa (700 metrów), która kończy się po wyjeździe z Łazów. Droga ta została wyremontowana częściowo z funduszy Unii Europejskiej. Po prawej stronie aż do Osiek widoczne Jezioro Jamno.
28,8 km Osieki.
Wieś położona nad południowo-wschodnim brzegiem jeziora Jamno i oddalona jest od Morza Bałtyckiego (Łazy) 3 kilometry. Po raz pierwszy wymieniona została w dokumentach pisanych w 1308 roku opisujących granice posiadłości Koszalina. Początkowo była to posiadłość bogatego rodu Święców, następnie rodziny Baruszkiewiczów. We wsi znajduje się gotycki kościół z XVI wieku, trzynawowy, orientowany z wyodrębnionym pięciobocznym prezbiterium. W wieży, usytuowanej od strony zachodniej wmurowane zostały kamienie młyńskie. W jej górnej części uwagę zwracają ostrołukowe blendy i otwory strzelnicze. Ostrołukowy portal i okna podkreślają architekturę budowli. W prezbiterium wzrok przyciąga gwiaździste sklepienie. Zabytkowy wystrój wnętrza stanowią: ołtarz renesansowy z 1616 roku, ambona z wieku XVII. W położonym na skraju wsi, obok drogi do Suchej Koszalińskiej, parku krajobrazowym bogatym w starodrzew zlokalizowany jest dworek pochodzący z XIX wieku. Dzisiaj jest własnością prywatną. W nim odbywają się znane nie tylko w Polsce, międzynarodowe plenery malarskie.
29,3 km Przy ostatnich budynkach wsi skręcamy w lewo w drogę z płyt betonowych do wsi Rzepkowo. Kierunkowskaz "Rzepkowo 2" Po prawej stronie, na wzgórzu, w oddali widoczne miasto Koszalin.
Drogą na wprost, przez Kleszcze, Suchą Koszalińską, Gorzebądź, dojedziemy do Koszalina. Około 18 km.
Możemy też skręcić z głównej drogi w prawo. Po przejechaniu około 300 metrów, skręcamy w prawo w drogę z płyt betonowych. Pokujemy mostek na rzece Unieść, mijamy przepompownię wody. Po prawej stronie za wałem przeciwpowodziowym wybudowanym w 1914 roku, jest Jezioro Jamno. Dojeżdżamy do wsi Łabusz. Z tej miejscowości, WOPR przy wsparciu samorządu z Będzina uruchomiło wodne połączenie z leżącym po północnej stronie jeziora Jamno - Mielnem. Dalsza droga prowadzi przez wieś Jamno i dojeżdżamy do Koszalina na ulicę Władysława IV. Około 14 km.
32,0 km Mijamy rolniczą wieś
Rzepkowo, a w niej zrujnowany
pałac dawnych właścicieli. W
prawo asfaltowa droga do szosy
Koszalin-Darłowo.
Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy osobowej Rzepka. W najstarszych dokumentach została zapisana jako: Repechowe (1299, 1309 r.), Rebekow (1299 r.), Repekowe (1300, 1306, 1308, 1309 r.), Repkow (1493, 1779-85, przed 1945 r).Wieś folwarczna z zespołem dworsko - parkowym. Rzepkowo obejmowało alodialne dobra szlacheckie i wieś. Należało do dóbr w Osiekach. Po podziale w 1765 roku wraz z Kleszczami przypadło Karolowi Fryderykowi Cocceji. W 1803 roku jego brat włączył Rzepkowo znów do dóbr osieckich. W 1867 roku dwór i ogrody wraz z majątkiem obejmowały 10.53 morgi. W 1939 roku właścicielem majątku był Peter Hildebrandt z Osiek. Dobra obejmowały 434 ha ziemi. Prowadzono gospodarkę rolno - hodowlaną ( hodowla owiec i bydła).
Za wsią, nie zmieniając kierunku
jazdy, drogą żużlową dojeżdżamy do
szosy Koszalin - Darłowo.
W prawo przez Suchą Koszalińską, Gorzebądź dojedziemy do Koszalina. Około 17 km.
33,3 km. Skręcamy w lewo i dojeżdżamy do wsi Iwięcino.
Pierwszy zapis w dokumentach pisanych datowany jest na rok 1262. Wieś chłopska i kościelna, zagrodowa o owalnicowym układzie przestrzennym. Je rolniczy charakter podtrzymywany jest po dzień dzisiejszy. Liczne gospodarstwa rolne zlokalizowane są wśród łąk i pól na północ i północny-wschód od zabudowy wsi. W Iwięcinie zachowały się liczne zabytki budownictwa ludowego o konstrukcji szachulcowej, pochodzące z przełomu XIX i XX wieku. Są to trzy zagrody oraz budynki mieszkalne i gospodarcze. Najciekawszym zabytkiem jest kościół p.w. Matki Bożej Królowej Polski, wzniesiony w XIV wieku. Otoczony jest murem wykonanym z kamienia. na plac przykościelny można wejść przez jedną z trzech istniejących bramek, zwieńczonymi daszkami piramidalnymi przełomu XVIII i XIX wieku. Świątynia jest jednonawowa z trzybocznym zamkniętym prezbiterium i orientowana. Kwadratowa, czterokondygnacyjna wieża kościelna pokryta jest gontem i zwieńczona spiczastym łamanym hełmem ostrosłupowym, charakterystycznym dla budownictwa skandynawskiego. Wzbogacona jest również elementami gotyku, do których należą blendy ostrołukowe, wąskie okna i uskokowy portal. Ostrołukowe okna podkreślają architekturę kościoła gotyckiego. Bogate jest wnętrze świątyni. Ołtarz główny z gotycka rzeźbą ukrzyżowania pochodzi z 1622 roku. Ołtarz boczny wzbogacony został obrazami olejnymi wykonanymi na deskach. Z 1646 roku pochodzi drewniana ambona z postaciami świętych. Na XVIII wiecznej emporze organowej znajdują się renesansowe obrazy. Z tego samego okresu pochodzą organy. strop belkowy wykonany jest z drewna z polichromią z XVIII wieku, przedstawiającą Sąd Ostateczny.
33,8 km Przejeżdżamy przez wieś Iwięcino drogą Koszalin - Darłowo.
35,6 km Mijamy skrzyżowanie, które pokonujemy na wprost. W lewo, droga z pierwszeństwem przejazdu prowadzi do Darłowa.
36,7 km Przejeżdżamy przez wieś Wierciszewo.
Nieznana jest data lokacji wsi. Przypuszcza się, że została ona założona przez Cystersów z Bukowa Morskiego i podlegała im do czasów sekularyzacji majątku, tj do wprowadzenia refomacji ( ok. 1535 roku.). Potem Wierciszewo, wraz z innymi wsiami klasztornymi zostało włączone do Domeny Darłowskiej, podlegającej Księciu Szczecińskiemu.
Drogą na wprost dojedziemy przez Skibno do Sianowa i dalej do Koszalina. Około 16 km.
38,0 km Po przejechaniu przez wieś możemy skręcić w lewo w brukowaną leśną drogę. My jedziemy dalej na wprost.
38,7 km Skręcamy w lewo w żużlową drogę. Przy drodze znajduje się pomnik przyrody. Jest 10 sztuk ogromnych drzew daglezji zielonej.
39,7 km Przejeżdżamy przez przejazd kolejowy, szlaku relacji Szczecin-Gdańsk, w miejscowości Kamionka,. Po lewej stronie widoczne Arboretum Nadleśnictwa Karnieszewice o powierzchni 4,75 ha.
Okoliczności powstania arboretum, cele, któremu miało służyć oraz nazwiska założycieli nie są całkowicie znane. Z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że arboretum powstało w 1881 roku z okazji Zjazdu Pomorskiego Towarzystwa Leśnego (niemieckiego). Rok ten i napis: Pom. Forst. Verein 1881 znajduje się na głazie pamiątkowym usytuowanym w północno-zachodnim narożniku arboretum. Arboretum zostało założone głównie w celu badania rozwoju i aklimatyzacji gatunków obcego pochodzenia, a w szczególności daglezji zielonej, której aleja jest jedna z najciekawszych osobliwości obiektu.
Pierwszy trwały zapis w języku polskim o arboretum, był i jest nim lapidarny opis zamieszczony w opisie taksacyjnym lasów Nadleśnictwa Karnieszewice wg stanu na dzień 1 stycznia 1953 roku. Pierwsze naukowe opracowanie arboretum dokonali naukowcy leśnicy z Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. W swojej pracy zamieszczonej w Roczniku Dendrologicznym z 1964 roku wymieniają występowanie w arboretum 12 gatunków drzew iglastych oraz 44 gatunki drzew i krzewów liściastych. Do osobliwości dendrologicznych, z uwagi na bardzo rzadkie występowanie oraz imponujące rozmiary zaliczyć można: aleje daglezji zielonej, jodłę kaukaską, orzech pięciolistkowy, choina kanadyjska, sosna limba, kasztan jadalny, buk pospolity (odmiany strzępolistnej oraz purpurowej), dąb błotny i dachówkowaty, jarząb mączny i pośredni (odmiany pierzastej), tulipanowiec amerykański, klon srebrzysty, kasztanowiec biały i wiśnia ptasia. Z krzewów i pnączy rosną tu: klon polny (odmiana korkowa), mahonia pospolita, wawrzynek wilczełyko, wiąz polny (odmiana korkowa), wiciokrzew pomorski, żylistek szorstki, karawana, kokornak, tawułka japońska i inne. Arboretum znajduje się w klimacie bałtyckim. W okresie późnojesiennym i wczesnowiosennym występują dość często huragany i silne wiatry wiejące z kierunków południowo-zachodnich i zachodnich. Są one niekorzystne dla drzew w arboretum, tym bardziej, że z tej strony nie posiadają osłony innych drzewostanów. Silne wiatry i huragany (szczególnie w latach 70-tych i 80-tych), gradacja mniszki brudnicy, likwidacja nadleśnictwa oraz brak środków pieniężnych spowodowały duże straty. Po reaktywowaniu nadleśnictwa z dniem 1 stycznia 1984 roku przystąpiono do uporządkowania powierzchni arboretum, przy dużym udziale pracowników nadleśnictwa, a szczególnie jego nadleśniczego pana Sławomira Janczyszyna.
W 1992 roku na terenie arboretum rosło:
- 9 gatunków drzew iglastych;
- 27 gatunków i odmian drzew liściastych;
- 26 gatunków krzewów i pnączy.
Łączna ilość drzew wynosiła 1.425 sztuk.
Ciekawostka arboretum jest występowanie paproci - narecznicy krótkoostnej. Paproć ta rośnie w spękaniach bardzo grubej korowiny daglezji zielonej, aż do wysokości 4 metrów od ziemi.
Wiek najstarszych drzew, jakimi są daglezje, wynosi około 150 lat.
Chcąc zwiedzić arboretum należy wcześniej skontaktować się telefonicznie z Nadleśnictwem Karnieszewice celem ustalenia dnia i godziny zwiedzania (obiekt jest ogrodzony i zamknięty). Telefon kontaktowy 0-94-3185227.
Drogą asfaltową dojeżdżamy do wsi
41,9 km Karnieszewice. Wieś w odległości 13 km na północny wschód od Koszalina.
Miejscowość wzięła swoją nazwę od imienia lub nazwiska osoby Karniesz, co oznaczało "człowieka o obciętym nosie lub uszach" Wieś leżąca przy dawnym szlaku pocztowym z Berlina do Prus. Nieznana jest data loakcji wsi. Wg H. Griebenowaw 1275 roku, Karniszewice zostały wymienione obok m.in. Bobolina, Porzecza, Paprotów i połowy wsi Malechowo jako zajęte przez Klasztor w Bukowie. W innym dokumencie, pochodzącym z 1372 roku wzmiankuje się, że Albertus Sclecze sprzedał Karniszewice klasztorowi Cystersów w Bukowie Morskim za 200 grzywien monetą. Kościół o konstrukcji ryglowej, salowy, zbudowany na planie prostokąta, z niewyodrębnionym prezbiterium. Od strony zachodniej w korpus nawowy wbudowana wieża- dzwonnica. Kościół wzniesiony w 1803 roku przez M. Martina Karstena na miejscu starego kościoła, który spłonął w 1801 roku. Forma i czas pierwotnego kościoła w Karniszewicach są nieznane.
42,9 km Dojechaliśmy do drogi Szczecin - Gdańsk, którą pokonujemy na wprost (zachowując szczególną uwagę - duży ruch pojazdów). W pobliżu, przy szosie do Sławna (w lewo) znajduje się rezerwat przyrody "Jodły karnieszewickie", jedyny rezerwat jodłowy na Pomorzu środkowym. Po prawej stronie widoczne obiekty - szklarnie Koszalińskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Ogrodniczej.
W prawo, główną drogą Gdańsk - Szczecin, przez Sianów dojedziemy do Koszalina. Około 13 km.
43,4 km Wjeżdżamy w kompleks leśny. Drogą leśną (P-27) przejeżdżamy przez mostek na rzece Polnica. Wcześniej w prawo droga prowadzi do Nadleśnictwa Karnieszewice. Dalej droga (P-27) skręca w lewo, my jedziemy na wprost drogą (P-26).
46,1 km Mijamy gospodarstwo agroturystyczne Krzykacz "Uroczysko" i skręcamy w prawo. Na wprost dojedziemy do wsi Przytok. Przejeżdżamy przez mostek nad rzeką Polnica.
47,3 km Dojechaliśmy do drogi Sianów- Polanów, skręcamy w prawo. Na zjeździe z górki skręcamy w lewo
50,1 km w leśną drogę przeciwpożarową nr P-12.
Na wprost, przez Sianów, dotrzemy do Koszalina. Około 12 km.
50,6 km Na skrzyżowaniu leśnych dróg wjeżdżamy w drogę oznakowaną "Do punktu czerpania wody". Dojeżdżamy nią do
51,0 km stawu leśnego. Dalej na wprost leśną droga dojeżdżamy do szosy Sianów - Węgorzewo Koszalińskie.
52,8 km Skręcamy w lewo i szosą docieramy do Węgorzewa Koszalińskiego.
Pierwsza wzmianka o wsi datowana jest na rok 1339. Wówczas należała ona do sióstr cysterek w Koszalinie, a następnie (XVI-XVII wiek) w skład domeny koszalińskiej. Istniejące do dzisiaj budynki mieszkalne pochodzą z XIX wieku. Wśród nich znajdują się obiekty o konstrukcji szachulcowej. Z tego okresu pochodzi również kościół filialny pw. Św. Piotra i Pawła, który przed rozbudową pełnił funkcje niewielkiej kaplicy cmentarnej.
53,9 km Przez wieś poruszamy się na wprost i fragmentem szlaku Święte Góry (Polanów Święta Góra - Koszalin Góra Chełmska) docieramy do drogi Koszalin-Miastko.
Stąd do Koszalina przez Maszkowo jest 11,5 km.
Jedna z proponowanych wersji szlaku: na skrzyżowaniu drogi Koszalin-Polanów (0,0km), skręcamy w lewo i szosą docieramy do przystanku PKS Szczeglino (1,7 km), skręcamy w prawo (tablica z napisem "Ryby żywe wędzone 800 m 24h"). Asfaltową, zniszczoną drogą jedziemy przez las.. Mijamy gospodarstwo rybackie, stawy hodowlane. Przejeżdżamy skrzyżowanie leśnych dróg (3,8 km) na wprost. Mijamy most na rzece Unieść (5.5 km). Dojechaliśmy do następnego skrzyżowania(5,8 km) skręcamy w prawo. Na wprost dojedziemy do Wyszewa. Po drodze mijamy skrzyżowanie (9,2 km). W prawo droga prowadzi do Wyszeborza, a lewo do Jeziora Kapielowego i Wyszewa Leśną utwardzoną drogą dojeżdżamy do drogi Manowo-Wyszebórz (10,6km). Po prawej stronie widoczna wieś Wyszebórz, a po lewej zza drzew jezioro Debro. Czasami w oddali słychać kanonadę z broni myśliwskiej. Przed nami we wsi Manowo znajduje się strzelnica mysliwska. Następnie skręcając w lewo dojedziemy do Manowa. Jesteśmy na parkingu przed Urzędem Gminy Manowo (13,0 km).
56,2 km Skręcamy w prawo.
56,6 km Mijamy most na rzece Unieść. Po prawej stronie miejsce postojowe nad rzeką.. Docieramy do Maszkowa.
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1410 roku, kiedy wieś była własnością miasta Koszalin. W I połowie XVII wieku powstał duży folwark specjalizujący się w hodowli owiec. Ze starej zabudowy Maszkowa, do dzisiaj pozostało około 30 budynków.
58,5 km W Maszkowie za sklepem spożywczym (po prawej stronie), na wysokości przystanku PKS Maszkowo skręcamy w lewo w piaszczystą drogę. Kierunkowskaz Wyszebórz 5.
Dalej na wprost dojedziemy do
Koszalina - około 10 km.
Skręcamy w lewo w pierwszą leśną drogę. W czasie roztopów wiosennych i opadów deszczu jest trudno przejezdna.
Na zakręcie drogi za przystankiem PKS, skręcamy w lewo i poruszamy się czerwonym szlakiem im. Józefa Chrząszczyńskiego Koszalin- Tychowo. Ponownie wchodzimy do lasu. Przebiegający między wzniesieniami szlak przecina zielony szlak "Kamieni Granicznych". Z tego miejsca do jednego z kamieni granicznych dzieli nas odległość 50 metrów (należy kierować się zielonymi znakami). Skręcając w prawo szutrową drogą dotrzemy do szosy na ulicę Lubiatowską. Po lewej stronie Wioska Indiańska (czynna latem). Skręcamy w lewo (w prawo dojedziemy do ulicy Zwycięstwa) i szosą dotrzemy do czerwonego szlaku. Wychodzimy na skraj lasu pod wsią Lubiatowo. Szlak prowadzi w stronę odkrytego punktu widokowego. Wcześniej, po lewej stronie przed skrzyżowaniem dróg usytuowany jest, porośnięty starodrzewem zaniedbany, dawny wiejski cmentarz ewangelicki. Z prawej strony od Lubiatowa dochodzą znaki zielone "Szlaku Gotów" i niebieskie "Szlaku Jeziornego". Po prawej stronie widoczne są zabudowania Lubiatowa. Punkt widokowy. Przed nami jezioro Lubiatowo, rezerwat ornitologiczny. Za nim widoczna dolina rzeki Dzierżęcinki i zabudowania wsi Bonin. Po prawej stronie panorama Koszalina. Ze wzniesienia schodzimy w kierunku przylegających do niego łąk. Po pokonaniu 1,5 km od węzła szlaków dochodzimy do skrzyżowania dróg. W lewą stronę odchodzi wraz z zielonymi znakami "Szlaku Gotów" droga do Wyszeborza. Wraz z towarzyszącymi znakami niebieskimi, skręcamy w prawo. Drogą wzdłuż zarośli dochodzimy do mostku nad rzeką Wyszewką, wpadającą do jeziora Lubiatowo. Po raz kolejny, z lewej strony dochodzą zielone znaki szlaku "Kamieni Granicznych" Szlak nasz biegnie na południe, wśród mieszanego drzewostanu, bogatego w leśna zwierzynę. Leśną utwardzoną drogą docieramy do mostu nad kanałem rzeki Dzierzęcinka. Po drodze z płyt betonowych docieramy do Manowa. Mijamy tory kolejki wąskotorowej. Docieramy do szosy Koszalin-Poznań. Skręcamy w lewo, dojeżdżamy do Urzędu gminy Manowo, skręcamy w prawo( przed przejazdem kolejowym) i jesteśmy na parkingu, gdzie rozpoczyna się Szlak Słoneczny.
Docieramy do utwardzonej drogi leśnej, skręcamy w lewo i dojeżdżamy do
60,0 km miejscowości Policko. Po lewej stronie za drzewami widać gospodarstwo agroturystyczne "Cichy Dworek", możliwość przenocowania i posilenia się po uprzednim telefonicznym zgłoszeniu właścicielom. Drogą z płyt betonowych pośród urozmaiconego terenu, po prawej i lewej stronie wzgórza porośnięte żarnowcem. Na początku wsi Wyszebórz wjeżdżamy na szlak Gotów (Koszalin-Kamienne Kręgi Grzybnica)
63,4 km Szlak skręca w lewo. My drogą asfaltową jedziemy na wprost. Po prawej stronie Jezioro Wyszeborskie Po lewej widoczne wśród drzew Jezioro Debro..
66.7 km Dojechaliśmy do drogi Kołobrzeg - Poznań. Zachowując szczególną uwagę (duży ruch samochodów) skręcamy w prawo i za torami kolejki wąskotorowej - niestety nieczynnej - przed Urzędem Gminy w Manowie skręcamy w lewo.
67,2 km Jesteśmy w Manowie.
Do wojny wieś Manowo nosiła nazwę Gutsweich, co w wolnym tłumaczeniu oznacza "Dobrą drogę". Niewiele wiadomo o początkach wsi. Jej największy rozwój przypada na przełom XIX i XX stulecia, gdy wieś uzyskała dogodne połączenia drogowe i kolejowe (wąskotorówka) i umieszczono w niej siedzibę gminy. Jedyną pozostałością po dawnym majątku jest dziś około 4-hektarowy naturalistyczny park. We wsi Manowo znajduje się wzgórze Czapla Góra (miejsce gniazdowania czapli) z okazami kilkusetletnich dębów.
Drogą na wprost przez wieś Kretomino dojedziemy do Koszalina. (Duży ruch pojazdów). Około12 km.
Znajdujemy się na parkingu, gdzie rozpoczyna się szlak Słoneczny.
Przed nami fragment trasy liczącej prawie 31 kilometrów, która jest wytyczona w borach sosnowych, zwanych również Puszczą Koszalińską, z bogactwem czarnej jagody i różnorodnych grzybów, przy ciekach wodnych i przez wsie gminy manowskiej i świeszyńskiej. Obejrzeć w nich można wiele zabytków. Można również wybrać się na wycieczkę całodzienną. W zależności od warunków pogodowych, pory roku, kilka godzin proponowanej rowerowej wędrówki możemy przeznaczyć na zbieranie jagód, grzybów, kąpiel lub wędkowanie w napotykanych jeziorach.
70,4 km Jesteśmy przy skrzyżowaniu trasy z drogą leśną biegnącą z Bonina do Rosnowa. Drogą w kierunku Bonina, skręt w prawo możemy dotrzeć, do oddalonej o 900 metrów, wsi Cewlino. Tam znajdują się gospodarstwa agroturystyczne specjalizujące się w hippice. Opuszczamy skrzyżowanie i za czerwonymi znakami jedziemy w kierunku zachodnim. Na trasie znajduje się kolejne skrzyżowanie z leśną drogą biegnącą pomiędzy Cewlinem a Rosnowem. Stąd do Cewlina odległość wynosi 1,4 km. Kolejne 4 kilometry przejeżdżamy trasą o zmieniających się warunkach, od monotonnych po bardziej urozmaicone. Pod koniec tego odcinka, w kierunku północnym, zakręt w prawo, rozpoczyna się utwardzona droga do Świeszyna. Przed tą miejscowością, w kolonii Włoki znajduje się atrakcyjny ogród botaniczny. Na terenie 3 hektarów, bez względu na porę roku, można obejrzeć bogactwo kolorów rosnących tutaj różnorodnych gatunków kwiatów, bylin, krzewów i drzew. Budowany od podstaw przez właścicieli, ogród rokrocznie wzbogacany jest nowymi formami architektonicznymi i gatunkami roślin.
74,9 km Od szlaku, w lewo odbiega droga leśna do odległego z tego miejsca o 2,3 km, pola namiotowego położonego przy jeziorze Hajka (drogowskaz). Jadąc dalej za czerwonymi znakami, mijamy polanę z widocznym niewielkim oczkiem wodnym.
78,3 km Dojechaliśmy do drogi asfaltowej Koszalin-Tychowo. Skręcamy w prawo i ścieżką rowerową dojeżdżamy do Strzekęcina. Ścieżka prowadzi wzdłuż drogi (po lewej stronie) Koszalin-Tychowo.
Na wprost droga ta prowadzi do Świeszyna i Koszalina. Około 10 km.
80,0 km Jesteśmy we wsi Strzekęcino przy przystanku PKS. Przekraczamy szosę i asfaltową drogą jedziemy w kierunku Dunowa. (Drogowskaz Dunowo 4) Mijamy osiedle mieszkaniowe. Na zakręcie w lewo warto się zatrzymać. Przed nami rozciąga się duży, bogaty w stary drzewostan park krajobrazowy. Na jego terenie usytuowane są dwa pałace: Bursztynowy i za stawem Biały. Zjeżdżamy w dół drogą asfaltową do lasu. Jest to fragment szlaku Pałacowego (Mostowo-Gąski).
81,4 km Szlak ten skręca w lewo (na skraju lasu) w leśną drogę, my poruszamy się dalej przez drogę wśród lasu.
83,8 km Dotarliśmy do szosy Koszalin- Bardzlino. W lewo dojedziemy do wsi Dunowo, Bardzlino. My skręcamy w prawo i jadąc pod górkę docieramy do
84,3 km skrzyżowania gdzie skręcamy w lewo.
Na wprost przez wioski Jarzyce, Giezkowo, Niekłonice dojedziemy do Koszalina. Około 11 km.
86,2 km Przekraczamy tory linii kolejowej Gdańsk-Szczecin (stacja Dunowo). Po prawej stronie widzimy stację energetyczną.
88,3 km Przejeżdżamy przez wieś Laski Koszalińskie. W lewo droga prowadzi do Kotłowa i Biesiekierza.
90,2 km Jesteśmy na głównej drodze Gdańsk-Szczecin.
W prawo możemy dojechać główną drogą do Koszalina. Około 8 km. W lewo droga prowadzi do Biesiekierza i dalej do Szczecina.
Z zachowaniem szczególnej ostrożności - duży ruch samochodów - przejeżdżamy przez skrzyżowanie na wprost.
90,4 km Za skrzyżowaniem skręcamy w prawo(0,0 km) (kierunkowskaz Cieszyn 2 km). Po lewej stronie, w dole, widoczne Jezioro Parnowskie, obozowisko "Dolina cygańska" (1,6 km). Jesteśmy we wsi Cieszyn (2,3 km). Przed nami kościół, przed którym skręcamy w prawo w żużlową drogę i następnie w prawo w polną drogę, pod górę. Jesteśmy na zielonym szlaku Łącznikowym Wierzchomino-Koszalin .Dojechaliśmy do wsi Stare Bielice (6,9 km). Dalej przed kościołem skręcamy w lewo i wśród domków jednorodzinnych polną drogą, skręcając w prawo, wyjeżdżamy ze wsi. Pokonujemy tory kolejowe linii Koszalin-Kołobrzeg. Przed nami teren Słupskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Aktualnie zbudowano tutaj kilka zakładów. Dojeżdżamy do ulicy BoWiD,(8,2 km) pętla autobusowa MZK linie 2,10,15.Ulicami BoWiD, Przemysłową, Sienkiewicza, Kosynierów, Franciszkańską, przez most na rzece Dzierżęcinka, Batalionów Chłopskich, Młyńska i ulica Piastowska dojedziemy do Amfiteatru (13,2 km).
My poruszamy się dalej na wprost. Po prawej stronie zza drzew widoczne Jezioro Parnowskie.
93,2 km Mijamy wieś Parnowo. W lewo kierunkowskaz "Biesiekierz 3"; 94,5 km Mijamy zielony szlak łącznikowy Wierzchomino-Koszalin. W prawo do Koszalina jest 9 km, a na wprost do Wierzchomina 4 km. Jedziemy na wprost do wsi Popowo.
Założona została w 2 połowie XII wieku przez rodzinę von Bast. Nazwa wsi pojawia się już w zapisach z 1311 i 1315 roku. W osadzie zobaczyć można chałupy szachulcowe z połowy XIX wieku.
96,1 km We wsi Popowo skręcamy w prawo. W lewo do Dobrzycy jest 6 km, a w prawo do wsi Mścice jest 8 km. Przejeżdżamy przez wieś Dobre Małe.
100,4 km Mijamy skrzyżowanie. W prawo droga prowadzi przez Gniazdowo, Stare Bielice do zielonego szlaku łącznikowego lub do drogi Koszalin-Szczecin, gdzie skręcając w lewo na ruchliwą drogę dojedziemy do Koszalin (około 6 km).
101,5 km Jesteśmy we wsi Dobre.
Niewielka miejscowość wzmiankowana w XVIII wieku. Pierwotnie była własnościa trzech rodzin: Heydebreck, Schmelingów oraz Froreich. Po 1945 roku połączono wszystkie części wsi w jedną całość. Do dziś zachował się murowany dwór z 2 połowy XIX wieku, przebudowany w latach 70-tych XX wieku. Obecnie obiekt ten stanowi dom mieszkalno-biurowy.
103,0 km Dojechaliśmy do wsi Stoisław. Po prawej stronie widoczny jest największy w Polsce elewator zbożowy, w którego silosach może być zgromadzone 100 tysięcy ton zbóż i rzepaku.
103,6 km Przejeżdżamy przez tory kolejowe linii Koszalin-Kołobrzeg i jesteśmy we wsi Mścice. Skręcamy w prawo wjeżdżając na drogę Koszalin- Kołobrzeg.
104,4 km Poruszamy się na wprost i za skrzyżowaniem ze światłami wjeżdżamy na ścieżkę rowerową, po lewej stronie drogi, którą dojedziemy do Koszalina. Skręcając w lewo ścieżką rowerową dojedziemy do Mielna.
106,8 km Mijamy po prawej stronie restaurację i hotel "VERDE". Po lewej w budowie stacja paliw.
108,7 km W lewo skręca droga, którą możemy dojechać do Koszalina Osiedle "Północ" (6,4 km).
109,9 km Koszalin ulica Morska i Krańcowa.
111,4 km Ścieżką rowerową dojechaliśmy do mostu na rzece Dzierżęcinka.
112,3 km Przejeżdżamy pod wiaduktem kolejowym na ulicy Batalionów Chłopskich.
113,5 km Skręcamy w prawo w ulicę Młyńską i następnie w lewo w ulicę Piastowską.
114,0 km dojechaliśmy do Amfiteatru - początku naszej wycieczki.

Mapa trasy

Kliknij aby powiększyć

Opracował:
Jan Skrzypkowski
ul. Żeromskiego 52/6
75-703 Koszalin
Rodzinny Klub Rowerowy
przy KSM PRZYLESIE
w Koszalinie
Ostatnia aktualizacja 206'czerwiec

Do góry