Pierwotnie wybieraliśmy się nad Morze Czarne, jednak zmieniliśmy plany.
- czas przejazdu: 14 lipca - 9 sierpnia (27 dni)
- całkowity dystans: 3365 km
- średni dystans dzienny: 124,6 km
- min. dystans dzienny: 87 km
- max. dystans dzienny: 171 km
- odwiedzone kraje: Czechy, Słowacja, Węgry, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Austria
Odbywaliśmy podobne podróże m.in. wyjazd w Bieszczady (1400 km/15 dni), Słowacja-Węgry-Austria-Czechy (2600 km/25 dni).
W trasie jesteśmy przeważnie od 6 rano do zmroku. Po przebudzeniu się i spakowaniu szukamy na mapie potencjalnego miejsca na następny nocleg, zazwyczaj oddalonego od punktu wyjścia ok. 120 km (ale zdarzały się wyjątki - 170 km). Do wieczora są 2 lub 
3 przerwy na posiłki (w sumie ok. 2,5h). Gdy jedziemy "pod wiatr", rozbijamy go na zmianę, co ustaloną liczbę kilometrów. Oczywiście, jeśli jest coś wartego zobaczenia i mamy odpowiednią ilość czasu - zatrzymujemy się.
Śpimy głównie "na dziko". Staramy się aby był to las. W zasadzie możnaby nocować "pod chmurką" gdyby nie komary (najgorzej jest wokół zbiorników wodnych i rzek - w takich miejscach tempo rozbijania namiotu jest znaczne). Prawie nigdy nie palimy ognisk - często o tej porze roku jest susza. Poza tym w lasach jest to zakazane, też nie chcemy zdradzać swojej obecności. Pieniądze idą prawie tylko na jedzenie. Zwykłe kanapki z masłem, pomidorem, mięsem czy serem (ważne, żeby posiłek był syty - nie "zapychał"), czasem słodycze. Pijemy dużo wody. Na niektórych stacjach benzynowych są prysznice - tanio można się umyć i zrobić pranie.
Często omijamy główne drogi. Po pierwsze - bezpieczeństwo, po drugie - jadąc wioskami poznaje się kulturę ludzi danego regionu, ich codzienne nawyki. Wybieramy drogi biegnące wzdłuż autostrad lub tych głównych - tu natężenie ruchu jest niewielkie. Przeważnie wzbudzamy sympatię, ciekawość. Czasem ludzie patrzą na nas jak na przybyszów z innej planety, często pozdrawiają. Ponieważ liczymy każdy gram, zakupy na zapas robimy tylko wtedy, gdy wjeżdżamy do "drogich" krajów.
Przy wyjeździe z dużych miast łatwo pomylić kierunek. Szkoda czasu, żeby co chwilę pytać ludzi o drogę, czy wyciągać plan. My rozwiązaliśmy ten problem kierując się na azymut przy pomocy kompasu i dopiero na obrzeżach miasta wyciągamy mapę. Jak dotąd działa.
Wybierając się do danego kraju, warto znać przynajmniej
podstawowe zwroty grzecznościowe. Do komunikacji wystarczał nam
angielski, czasem niemiecki (jeśli ktoś nie znał żadnego z nich, i przypadkowo był Węgrem, trzeba było stosować język migowo-stękany). Dobrze też przed wyjazdem zapoznać się (przynajmniej orienatcyjnie) z kursami walut. Wiadomo wtedy od razu (zysk czasu) czy z danego kantoru można skorzystać (bez porównywania jego cen z innymi). Czasem różnice bywają znaczące. Jeśli kożystamy z bankomatu - wiemy po prostu ile rzeczywiście płacimy. Dowiedzieć się jakie gatunki zwierząt w danym kraju, mogą stanowić zagrożenie (żmije, niedźwiedzie, wilki, dziki...) oraz jak zachować się na wypadek spotkania jednego z nich. Przed wyjazdem przydaje się też umiejętność rozwiązywania nietrywialnych problemów: 3 czy 4 pary majtek wziąć na te 4 tygodnie? Dzięki temu nasze bagaże ważą tylko 10-13 kg.
Trzeba dobrze znać własny organizm. Wiedzieć kiedy zrobić przerwę, np. gdy zaczyna boleć kolano, kiedy uzupełnić brak witamin, płynów (łatwo o udar słoneczny czy odwodnienie - jazda staje się wtedy koszmarem, a można tego uniknąć). Podczas upałów obowiązkowo smarujemy się olejkiem do opalania. Celem takiej wyprawy nie jest przywiezienie do domu opalenizny na ciele, dlatego nie polecam zdejmowania koszulki czy kasku podczas jazdy. Oparzenia słoneczne wcale nie pomagają w podróży. Ba, przeszkadzają! Fakt - w niektórych miejscach skóra będzie blada - widać wtedy wyraźną różnicę z tymi cześciami ciała, ktore podczas jazdy są odsłonięte. Jeśli więc na plaży ludzie dziwnie się do nas uśmichają, trzeba mieć świadomość, że trochę śmiesznie wyglądamy. No ale przecież cel uświęca środki.
Nietrudno jest przejechać jednego dnia 160, może nawet 200 km. Sztuką jest natomiast tak rozłożyć siły, żeby przez miesiąc 
jechać 120 km/dzień. Poznajemy wtedy granice własnej wytrzymałości. Dlatego sceptycznie odnosimy się do zabierania kompanów "na gapę". To są już zbyt duże odległości, żeby pozwolić sobie na ryzyko zawracania z powodu czyjejś kontuzji, a im więcej osób, tym prawdopodobieństwo takowej większe. My znamy swoje możliwości. Poza tym trójka to fatalna liczba, gorsza od czwórki, choć im więcej, tym teoretycznie trudniej wyśrodkować tempo (generalnie to bierze się maksimum najsłabszej a nie jakąś tam średnią). Najlepiej byłoby jechać w pojedynkę, ale niektóre czynności są wtedy utrudnione, jeśli nie niewykonalne.
Całą podróż sfinansowaliśmy z własnej kieszeni (chyba zbyt późno zabraliśmy sie za szukanie sponsorów). W Unii wszystkie graniece przekarczaliśmy "na dowód". Nie zdążyliśmy zobaczyć wszystkiego co zaplanowaliśmy - wyjazd opoźnił się o 2 dni. Ponadto program z którego korzystamy podał długość planowanej trasy mniejszą niż ta, którą przejechaliśmy (zobacz mapę). Nie żeby programiści się nie postarali czy zła baza danych - my po prostu żadko jechaliśmy głównymi drogami.
Chorwackiej trzeba było pokazać paszport. Celnicy niemili, takie cwaniaczki ale żadnych kłopotów z wjazdem. Tam też spotkaliśmy czwórkę rowerzystów z Francji (3 chłopaków + 1 dziewczyna). Wracali z Budapesztu (Austria->Węgry->Chorwacja->Słowenia->Włochy->Francja, 4000 km w 1,5 m-ca). Okazało się, że - tak jak my - jadą do Zagrzebia, potem na północ (my na południe), toteż zdecydowaliśmy, że do stolicy Chorwacji pojedziemy razem. W jakiejś wiosce zatrzymał
nas trochę śmieszny człowiek na skuterku. Zafundował wszystkim po 2 kolejki lodów (miał zamontowaną przenośną lodówkę). Ciągle pokazywał na siebie i powtarzał - Made in Albania. Wieczorem znaleźliśmy odpowiednie miejsce na nocleg, wspólnie zjedliśmy kolację i zaczęliśmy rozmawiać o odbytych podróżach, planach i doświadczeniach. Zazwyczaj wstawali ok. 9 (śpiochy), ale następnego dnia postanowili, że obudzą się razem z nami o 6.
Nazajutrz my gotowi do wyjazdu byliśmy już o 6.20, oni natomiast o 7.20 kończyli dopiero śniadanie. Wymieniliśmy się mailami i w końcu wyruszyliśmy. Niestety o 9.00 trzeba było się porzegnać - Tomka tylne koło zaczęło dziwnie się zachowywać (naprawa mogła zająć 5 min, mogła też trwać 2 h - nie chcieliśmy, żeby na nas czekali). Poluzowaly się śruby na konusach. W Zagrzebiu byliśmy o 14.30.
supermarketów) wydawało się, że jest drożej niż w Polsce - albo złotówka stoi tu słabo, albo w kantorze przy granicy kiepski
kurs. Okazało się, że pewne produkty są droższe a pewne tańsze. Poza tym, wbrew pozorom, w małych sklepach wiejskich było taniej niż we wspomnianych supermarketach. Główne zabytki zwiedzaliśmy do wieczora. Wyjechaliśmy z miasta. Okazało się, że nie jest tak łatwo o miejsce na nocleg. Spaliśmy koło autostrady w polu kukurydzy. Do 1.50 komary nie dawały spać (potem pewnie były już najedzone).
Powiedział, które miejsca warto jest zobaczyć, gdzie jest bezpiecznie i że nie lubią się z Serbami i Bośniakami (wojna domowa 1991-95). Na koniec podarował mapę Chorwacji.
domy z dziurami po kulach w ścianach. Przez kilkanaście kilometrów nie było żywej duszy. Nagle na środku drogi zobaczyliśmy bramę z informacją o poligonie wojskowym i zakazie wstępu. Była otwarta. Żadnego strażnika (miejsca poligonów objęte są tajemnicą państwową, dlatego nie było go na zwykłej mapie). Postanowiliśmy jechać dalej. Po kilku kilometrach zaczęły pojawiac się dziwne tabliczki z trupią czaszką i taśmy z napisami "mine". Potem wojskowe mosty nad rzekami, w których widać
było poprzednie - wysadzone. Cały czas jechaliśmy przez gęsty las i ani żywej duszy. Koło drogi spalone samochody i porozrzucane cześci wysadzonych czołgów. Musiał być to teren zaciętych walk. Strasznie chciało się pić - skończyła się woda.
Był upał. Wjechaliśmy na polanę gdzie było z 10 czołgów - wyglądały tak "świeżo", jakby przed chwilą ktoś sobie tu zaparkował i poszedł na piwo. Nawet czapki załóg były zawieszone na lufach - pozakładaliśmy je i zaczęliśmy robić sobie zdjęcia. Po 
kilku kilometrach zobaczyliśmy większy budynek - baza wojskowa - czynna. Przejechaliśmy obok - nikt nie zwrócił na nas uwagi. Dopiero gdy drogą jechał samochód wojskowy, kierowca zatrzymał się i spojrzał z niewyraźną miną. Spytaliśmy - Do you speak english? Nie mówił. Pokazał tylko ręką w kierunku wyjścia. Kiwnęliśmy głową na znak, że rozumieny i pojechał. Janek wiózł
obie mapy Chorwacji (kupioną w Zagrzebiu i tą w prezencie) - zniknęły. Musiały wypaść. Zawrócił, a Tomek schował się koło drogi i czekał. Niedaleko był kolejny skład armat, czołgów i wozów opancerzonych. Też zdawały się być na chodzie. Już z większą ostrożnością Tomek szybko zrobił kilka zdjęć. Janek wrócił bez map (nie trzeba było kupować nowej - na stacjach INA były za darmo). Zbliżaliśmy się do wyjścia z poligonu, gdzie był szlaban. Nigdy nie zapomimy min strażników, gdy nas zobaczyli. No, wyjeżdza sobie dwóch turystów z samego środka pola minowego. My, niby nic, poprosiliśmy o wodę
pokazując na puste butelki. Strażnik mówił coś o zakazie wstępu - my, że nie było, on - że musiał być, my - może, ale brama
otwarta. Spojrzał, machnął ręką i powiedział - No problem. Dostaliśmy wodę i zanim otworzyli szlaban demonstracyjnie
wypiliśmy na raz chyba po litrze. Trzeba było powstrzymać się przez kilkadziesiąt metrów zanim wybuchnęliśmy śmiechem. Dobrze, że nie pytali co tam robiliśmy. Pewnie nawet nie chcieli wiedzieć.
Następnego dnia przejechaliśmy 44 km na czczo - czasem
sklepy nie stoją za każdym rogiem. Tu wyraźnie widać Chorwację biedniejszą. Po drodze dużo cmentarzy z nowymi nagrobkami. Ogromne pustkowia (kamienne podłoże, nie nadające się do upraw). Wakacje są tu okresem godowym dużych koników polnych - na początku od ich "śpiewu" może rozboleć głowa, potem można się przyzwyczaić.
Klimat wyraźnie zaczynał się zmieniać (dziwne rośliny i drzewa - m.in. palmy). Za miejscowością Vrogac, na przłęczy tunel. Potem malowniczy zjazd do płaskiej jak stół doliny, gdzie ludzie uprawiali warzywa i owoce. Trudno było znaleźć nocleg - wszędzie, gdzie tylko kawałek równego terenu były domy albo pola uprawne (na nich ludzie).
W końcu zobaczyliśmy morze.
Na stacji benzynowej spotkaliśmy dwóch Niemców - też przyjechali tu na rowerach. O 17 byliśmy w Dubrovniku (miasto
założone przez Rzymian w VII w. - zabytek UNESCO). W starszsej części miasta - twierdzy niesamowity klimat. Uliczki węższe niż w Pradze. Specyficzne domy i niezliczone zabytki. Uliczni muzycy. Kolację zjedliśmy na skraju morza na ławce gdzie kiedyś była fosa (w ogóle często szukaliśmy miejsca, gdzie posiłek stawał się nietypowy). Zostaliśmy tu do pół do pierwszej w nocy.
Wyjeżdżając z miasta, na moście zaczął wiać silny wiatr. Zaraz potem zaczęło padać. Jedyne miejsce gdzie można było się schronić był "dach" (takie żaluzje ustawione poziomo - na nasze nieszczęście projektant pewnie zakładał schronienie przed 
słońcem, nie przed deszczem) przy wieży strażniczej za mostem. Mokliśmy prawie tak, jakbyśmy stali na środku ulicy. Z
suchutkiego środka strażnik patrzył tylko dziwnie, zadowolony pewnie, że nie jest na naszym miejscu. Zaczęło robić się zimno. Przestało padać. Ruszyliśmy. Znaleśliśmy przy zjeździe z głównej drogi szutrowany odcinek z zakazem ruchu. Środek tej drogi był jedynym płaskim terenem w okolicy. Rozbiliśmy tu namiot zakładając, że Chorwaci przestrzegają przepisów drogowych. O 2.30
sen.
takowe trudno). W Chorwacji każda ścieżka gdzieś prowadzi. Przeważnie tam, gdzie są ludzie. Zadowoleni, że takie fajne miejsce z widokiem na oświetlony port w oddali, rozbiliśmy namiot. Usłyszelismy szczekanie psa (jak pies to i człowiek).
Widać było kontury postaci (było ciemno). Zapalilismy latarkę z zamiarem porozmawiania (najpierw poświeciliśmy po sobie, rowerach, namiocie). Były dwie kobiety (jedna mówiła po angielsku). Zapytaliśmy czy możemy tu spać. Powiedziała, że przecież minęliśmy pole namiotowe. My, że nie widzieliśmy pola (przecież nie musiały wiedzieć, że prawie w ogóle nie kożystamy z usłóg takowych). Zgodziły się, uprzedzając, że w nocy może szczekać pies i nie wyśpimy się. Pies szczekał do późna. Niestety, małe burki szczekają najgłośniej.
najbliższy sklep rowerowy za 30 km w Makarska (nawet dwa - dobrze, konkurencja). Jankowi łatana dentka zaczęła puszczać (znajdując sklep można było upiec dwie pieczenie na jednym ogniu). Tam w EuroBike na drzwiach była naklejka "Tax free" (można liczyć na zwrot 22% ceny na granicy), jednak sprzedawca nie miał pojęcia co z tym fantem zrobić. Dzwonił gdzieś ale niczego sie nie dowiedział. O 17 zrobiliśmy przerwę na darmowej plaży. W tych terenach miejscowi nie byli już tacy mili. Ani wody nie chcieli nabrać w sklepie, ani nie pozwolili Tomkowi zrobic kupy w restauracji. Przed Splitem znaleźliśmy drogę w remoncie. Nie było innego miejsca, więc na asfalcie rozbiliśmy namiot. W nocy trzeba było uważać, żeby sobie zembów nie wybić podczas obracania
na drugi bok.
zanurzeni byli do kolan (max. głębokość 5 m). Austriacy to naród bardzo spokojny (nawet małe dzieci zdawały się wiedzieć, że nie powinny płakać czy biegać). Dużo uprawiają sportów. Bezpiecznie jeżdżą samochodami.